Schandmaul — Klagelied songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Klagelied" van Schandmaul.
Songteksten
Angst und Dunkel um mich her,
weh'- mir wird das Herz so schwer,
dass ich Heim und Weib verlassen musst,
das vergess’ich nimmermehr!
Dass des Krieges Faust das Land verheert,
das vergess’ich nimmermehr!
Feuerschein in finst’rer Nacht,
warten auf den Tag der Schlacht.
Trübe Augen unterm Sternenzelt,
blicken wie erfroren und leer,
tragen Kunde von der Macht
der Welt — Last der Menschen
schwarz und schwer!
Weit, so weit, wo die Sonne den Morgen grüßt.
Weit, so weit, wo die Sehnsucht wohnt.
Wo dein Mund mir lacht, bin ich jede Nacht,
wenn die Seelen wandern geh’n.
Schwer wie Blei, so kalt und grau
senkt der Schlaf sich auf mein Haupt,
führt im Traum mich fort an jenen Ort,
wo in Frieden ich verweil',
wo die Sonne und der Erde Kraft
alles Leben lässt gedeihen.
Ich erwach’im Morgengrauen,
der Tag der Schlacht lässt mich erschauern.
Bald schon tönt des Feindes Kriegsgeschrei,
mordend werden wir vergehen.
Wenn dem Tod ich in die Augen schau',
werde ich dort mich selbst einst sehen …
Weit, so weit, wo die Sonne den Morgen grüßt.
Weit, so weit, wo die Sehnsucht wohnt.
Wo dein Mund mir lacht, bin ich jede Nacht,
wenn die Seelen wandern gehen.
Songtekstvertaling
Angst en duisternis om me heen,
wee-mijn hart wordt zo zwaar,
dat ik thuis en vrouw moet verlaten,
Dat zal ik nooit vergeten.
Die van de oorlog Faust verwoestte het land,
Dat zal ik nooit vergeten.
Vuurlicht in de donkere nacht,
wachtend op de dag van de strijd.
Bewolkte ogen onder de starry tent,
lijkt op bevroren en leeg,
vervoer afnemer van energie
de wereld-menselijke Last
Zwart en zwaar!
Tot nu toe, waar de zon de ochtend begroet.
Tot nu toe, waar verlangen woont.
Waar je mond me uitlacht, ben ik elke nacht,
als de zielen dwalen.
Zo zwaar als lood, zo koud en grijs
slaap daalt neer op mijn hoofd,
leidt me in een droom weg naar die plek,
waar ik in vrede woon.,
waar de zon en de aarde kracht
al het leven gedijt.
Ik werd wakker bij zonsopgang.,
de dag van de strijd doet me rillen.
Binnenkort klinkt de oorlogskreet van de vijand,
moorden zullen we vergeten.
Als ik de dood in de ogen kijk.,
zal ik mezelf daar eens zien …
Tot nu toe, waar de zon de ochtend begroet.
Tot nu toe, waar verlangen woont.
Waar je mond me uitlacht, ben ik elke nacht,
als zielen gaan zwerven.