Schandmaul — Der Tyrann songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Der Tyrann" van Schandmaul.
Songteksten
Hoch am Berg da thront sein Schloss
Nichts entgeht des Adlers Blicken
Seine Schergen hoch zu Ross
Lange schon den Lebensmut ersticken
Wer den Herrscher je gewahrt
Wird im Nu zu Stein, so sagt man
Und in heller Vollmondnacht
Hört man die Seelen seufzen lang
Er ist der Herr der Dunkelheit
Tod ist sein Geleit
Der Herr der Einsamkeit
Sein Hauch die Seelen lässt gefrieren!
Der Herr der Dunkelheit
Tod ist sein Geleit
Der Herr der Einsamkeit
Sein Hauch die Seelen lässt gefrieren!
So geschah es, dass tapfre Männer
Einen sich zum Kampf der Tyrannei
Sie zogen gen des Fürsten Schloss
Zogen aus und kehrten niemals heim
Und so wurd’s das Los der Frauen
Zu befreien Land und Männerschar
Eilten fort in Gottvertrauen
Niemand sie je wiedersah
Soli
Schließlich war’s ein Mädchen zart
Den Berg des Unheils zu erklimmen
Mitleid war’s, was sie empfand
Stehend unter kalten Mauers Zinnen
Sie berührte Tür und Tor
Gleich einem Sonnenstrahl
Wärme füllte jenen Ort
— und das Schloss zu Staub zerfallen war
Songtekstvertaling
Hoog op de berg daar torent zijn kasteel
Niets ontsnapt aan de blik van de adelaar.
Zijn volgelingen tot aan Ross.
Verstik de moed van het leven voor een lange tijd
Die ooit De heerser beschermde
Verandert in steen in een mum van tijd, zeggen ze.
En in de heldere nacht van de volle maan
Hoor de zielen Zuchten lang
Hij is de heer van de duisternis.
De dood is zijn metgezel.
De Heer van de eenzaamheid
Zijn adem laat de zielen bevriezen!
De Heer van de duisternis
De dood is zijn metgezel.
De Heer van de eenzaamheid
Zijn adem laat de zielen bevriezen!
Dus het gebeurde dat dappere mannen
Om deel te nemen aan de strijd van tirannie
Ze gingen naar het kasteel van de Prins.
Verhuisd en nooit meer thuis gekomen.
En zo werden het veel vrouwen.
Om Land en mensen te bevrijden.
Op God haastten zij zich haastig.
Niemand heeft haar ooit nog gezien.
Solo
Per slot van rekening was het een meisje teder
Om de berg van de ramp te beklimmen
Medelijden was wat ze voelde.
Onder koude muren kantelen
Ze raakte deur en poort aan.
Als een zonnestraal
Warmte vulde die plek.
- en het kasteel was tot stof vergaan