Sarantos — Santa's Team songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Santa's Team" van Sarantos.
Songteksten
Santa’s Team
Author Unknown
My grandma taught me everything about Christmas.
I was just a kid.
I remember tearing across town on my bike to visit her on the day my big sister
dropped the bomb: «There is no Santa Claus,» jeered my sister. «Even dummies know that!»
My grandma was not the gushy kind, never had been.
I fled to her that day because I knew she would be straight with me.
I knew Grandma always told the truth, and I knew that the truth always went
down a whole lot easier when swallowed with one of her world-famous cinnamon
buns.
Grandma was home, and the buns were still warm.
Between bites, I told her everything.
She was ready for me.
No Santa Claus!" she snorted. «Ridiculous!
Don’t believe it.
That rumor has been going around for years, and it makes me mad, plain mad.
Now, put on your coat, and let’s go.»
Go?
Go where, Grandma?" I asked.
I hadn’t even finished my second cinnamon bun.
Where" turned out to be Kerby’s General Store, the one store in town that had a little bit of just about everything.
As we walked through its doors, Grandma handed me ten dollars.
That was a bundle in those days.
Take this money," she said, «and buy something for someone who needs it.
I’ll wait for you in the car.» Then she turned and walked out of Kerby’s.
I was only eight years old.
I’d often gone shopping with my mother, but never had I shopped for anything
all by myself.
The store seemed big and crowded, full of people scrambling to finish their
Christmas shopping.
For a few moments I just stood there, confused, clutching that ten-dollar bill,
wondering what to buy, and who on earth to buy it for.
I thought of everybody I knew: my family, my friends, my neighbors,
the kids at school, the people who went to my church.
I was just about thought out, when I suddenly thought of Bobbie Decker.
He was a kid with bad breath and messy hair, and he sat right behind me in Mrs.
Pollock’s grade-two class.
Bobbie Decker didn’t have a coat.
I knew that because he never went out for recess during the winter.
His mother always wrote a note, telling the teacher that he had a cough;
but all we kids knew that Bobbie Decker didn’t have a cough, and he didn’t
have a coat.
I fingered the ten-dollar bill with growing excitement.
I would buy Bobbie Decker a coat.
I settled on a red corduroy one that had a hood to it.
It looked real warm, and he would like that.
I didn’t see a price tag, but ten dollars ought to buy anything.
I put the coat and my ten-dollar bill on the counter and pushed them toward the
lady behind it.
She looked at the coat, the money, and me. «Is this a Christmas present for someone?» she asked kindly. «Yes,» I replied shyly. «It's …
for Bobbie.
He’s in my class, and he doesn’t have a coat.» The nice lady smiled at me.
I didn’t get any change, but she put the coat in a bag and wished me a Merry
Christmas.
That evening, Grandma helped me wrap the coat in Christmas paper and ribbons,
and write, «To Bobbie, From Santa Claus» on it …
Grandma said that Santa always insisted on secrecy.
Then she drove me over to Bobbie Decker’s house, explaining as we went that I was now and forever officially one of Santa’s helpers.
Grandma parked down the street from Bobbie’s house, and she and I crept
noiselessly and hid in the bushes by his front walk.
Suddenly, Grandma gave me a nudge. «All right, Santa Claus,» she whispered, «get going.»
I took a deep breath, dashed for his front door, threw the present down on his
step, pounded his doorbell twice and flew back to the safety of the bushes and
Grandma.
Together we waited breathlessly in the darkness for the front door to open.
Finally it did, and there stood Bobbie.
He looked down, looked around, picked up his present, took it inside and closed
the door.
Forty years haven’t dimmed the thrill of those moments spent shivering,
beside my grandma, in Bobbie Decker’s bushes.
That night, I realized that those awful rumors about Santa Claus were just what
Grandma said they were: Ridiculous!
Santa was alive and well …
AND WE WERE ON HIS TEAM!
Songtekstvertaling
Santa ' s Team
Auteur Onbekend
Mijn oma heeft me alles over Kerstmis geleerd.
Ik was nog maar een kind.
Ik weet nog dat ik de stad doorreed op mijn fiets om haar te bezoeken op de dag dat mijn grote zus
liet de bom vallen:" de Kerstman bestaat niet, " jaagde mijn zus uit. "Zelfs dummies weten dat!»
M 'n oma was niet zo' n gushy-type, nooit geweest.
Ik vluchtte die dag naar haar omdat ik wist dat ze eerlijk tegen me zou zijn.
Ik wist dat Oma altijd de waarheid vertelde, en ik wist dat de waarheid altijd ging
een stuk makkelijker naar beneden als ze wordt ingeslikt met een van haar wereldberoemde kaneel.
broodje.
Oma was thuis en de broodjes waren nog warm.
Tussen de beten, heb ik haar alles verteld.
Ze was klaar voor me.
Geen Kerstman!"ze snoof. "Belachelijk!
Niet te geloven.
Dat gerucht gaat al jaren rond, en het maakt me kwaad, gewoon kwaad.
Trek je jas aan en we gaan.»
Gaan?
Waarheen, Oma?"Ik vroeg het.
Ik was nog niet eens klaar met mijn tweede kaneelbroodje.
Waar "bleek Kerby' s winkel te zijn, de enige winkel in de stad die een beetje van zowat alles had.
Toen we door de deur liepen, gaf Oma me tien dollar.
Dat was een hoop in die tijd.
Neem dit geld," zei ze, "en koop iets voor iemand die het nodig heeft.
Ik wacht in de auto op je."Toen draaide ze zich om en liep weg bij Kerby' s.
Ik was pas acht jaar oud.
Ik ging vaak winkelen met mijn moeder, maar ik had nooit gewinkeld voor iets.
helemaal alleen.
De winkel leek groot en druk, vol met mensen die hun
Kerstinkopen.
Heel even stond ik daar, verward, vasthoudend aan dat biljet van tien dollar.,
ik vraag me af wat ik moet kopen en voor wie ik het moet kopen.
Ik dacht aan iedereen die ik kende: mijn familie, mijn vrienden, mijn buren,
de kinderen op school, de mensen die naar mijn kerk gingen.
Ik dacht net na, toen ik opeens aan Bobbie Decker dacht.
Hij was een kind met slechte adem en rommelig haar, en hij zat vlak achter me in Mrs.
Pollock ' s tweede klas.
Bobbie Decker had geen jas.
Dat wist ik, omdat hij de winter geen pauze nam.
Zijn moeder schreef altijd een briefje, waarin ze de leraar vertelde dat hij een hoest had.;
maar wij wisten alleen dat Bobbie Decker niet hoestte.
neem een jas.
Ik vingerde het tien dollar biljet met groeiende opwinding.
Ik zou Bobbie Decker een jas kopen.
Ik heb een rode corduroy genomen met een kap.
Het zag er erg warm uit, en dat zou hij leuk vinden.
Ik zag geen prijskaartje, maar tien dollar zou alles moeten kopen.
Ik legde de jas en mijn tien dollar biljet op de toonbank en duwde ze naar de
de dame erachter.
Ze keek naar de jas, het geld en mij. "Is dit een kerstcadeau voor iemand?"ze vroeg vriendelijk. "Ja," antwoordde ik Verlegen. "Het is …
voor Bobbie.
Hij zit in mijn klas en hij heeft geen jas."De aardige dame glimlachte naar me.
Ik kreeg geen kleingeld, maar ze deed de jas in een zak en wenste me een vrolijke
Kerstmis.
Die avond hielp Oma me de jas in kerstpapier en linten te wikkelen.,
en schrijf er "To Bobbie, From Santa Claus" op. …
Oma zei dat de Kerstman altijd op geheimhouding stond.
Toen bracht ze me naar Bobbie Decker ' s huis, om uit te leggen dat ik nu en voor altijd een van de helpers van de Kerstman was.
Oma parkeerde in de straat van Bobbie ' s huis, en zij en ik kropen.
noiselloos en verborgen in de struiken bij zijn voorwandeling.
Plotseling gaf Oma me een duwtje. "Oké, Kerstman," fluisterde ze, " ga maar.»
Ik nam een diepe adem, rende naar zijn voordeur, gooide het cadeau neer op zijn
stap, sloeg zijn deurbel Twee keer en vloog terug naar de veiligheid van de struiken en
Oma.
Samen wachtten we ademloos in de duisternis tot de voordeur open ging.
Uiteindelijk wel, en daar stond Bobbie.
Hij keek naar beneden, keek rond, pakte zijn cadeau op, nam het mee naar binnen en sloot
deur.
Veertig jaar hebben de opwinding van die momenten niet verduisterd.,
naast mijn oma, in Bobbie Decker ' s bosjes.
Die avond realiseerde ik me dat die vreselijke geruchten over de Kerstman ...
Oma zei dat ze belachelijk waren.
De kerstman leefde nog. …
EN WE ZATEN IN ZIJN TEAM!