Sarah's Redemption — Southside songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Southside" van Sarah's Redemption.
Songteksten
We went over to Purchase, to party like we used to,
and relive our days of recklessness with grace.
We stumbled 'round from dorm to dorm,
finding a crowd we could call the norm,
until we ended up in this black hole of a place.
And as I pierced the crowd, obnoxious and loud,
I let my eyes adjust to the lack of light.
I almost cried at how my soul has died,
and as I analyzed, I came to realize
that I’m way too young to feel this numb
among the crowds I used to identify by.
I’m way too young to feel this numb,
to know that everything I’m working for is a lie.
I haven’t lived since I turned nineteen,
was sacrificed on the guillotine
of the nine-to-five world I always despised.
They take your spirit, they take your heart,
as your youth begins to fall apart,
and day by day you watch your life pass you by.
No!
I’m way too young to feel this numb
among the crowds I used to identify by.
I’m way too young to feel this numb,
to know that everything I’m working for is a lie.
We once were kings of this scene,
carelessly living out a dream.
We lived in drive-thru parking lots,
drove beat up cars we all let rot.
We stood as one, the time stood still.
We can’t grow old, we never will.
We lived and died for our rock shows…
…where did that feeling go?
I’ve lost best friends
in search of things I’ll never find,
made my mistakes, cried in regret, and lost my mind.
But I still know the things I’ll hold
to such a great importance
are not quite as superficial
as what I pursued when this all started.
Where did that feeling go?
Songtekstvertaling
We gingen over om te kopen, om te feesten zoals we vroeger deden.,
en onze dagen van roekeloosheid herbeleven met genade.
We strompelden rond van slaapzaal tot slaapzaal.,
een menigte vinden die we de norm kunnen noemen,
tot we in dit zwarte gat terecht kwamen.
En toen ik de menigte doorboorde, onaangenaam en luid,
Ik liet mijn ogen wennen aan het gebrek aan licht.
Ik huilde bijna om hoe mijn ziel is gestorven.,
en toen ik analyseerde, realiseerde ik me
dat ik veel te jong ben om dit gevoelloos te voelen.
onder de menigte waar ik me mee identificeerde.
Ik ben veel te jong om me zo gevoelloos te voelen.,
om te weten dat alles waar ik voor werk een leugen is.
Ik heb niet meer geleefd sinds ik negentien werd.,
werd geofferd op de guillotine.
van de negen tot vijf wereld die ik altijd verachtte.
Ze nemen je geest, ze nemen je hart,
als je jeugd uit elkaar valt,
en dag na dag zie je je leven voorbij gaan.
Nee!
Ik ben veel te jong om me zo gevoelloos te voelen.
onder de menigte waar ik me mee identificeerde.
Ik ben veel te jong om me zo gevoelloos te voelen.,
om te weten dat alles waar ik voor werk een leugen is.
We waren ooit koningen van deze scène.,
zorgeloos een droom beleven.
We woonden in drive-thru parkeerplaatsen.,
auto ' s in elkaar geslagen die we allemaal laten rotten.
We stonden als één, de tijd stond stil.
We kunnen niet oud worden, dat zullen we nooit.
We leefden en stierven voor onze rock shows…
waar is dat gevoel gebleven?
Ik heb beste vrienden verloren.
op zoek naar dingen die ik nooit zal vinden,
maakte mijn fouten, huilde van spijt en verloor mijn verstand.
Maar ik weet nog steeds de dingen die Ik zal vasthouden
voor zo ' n groot belang
zijn niet zo oppervlakkig
als wat ik achtervolgde toen dit allemaal begon.
Waar is dat gevoel gebleven?