Sarah McLachlan — Awakenings songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Awakenings" van Sarah McLachlan.
Songteksten
When we first me the well was dry
A long, dark winter passed us by With shooting stars and hopeful hearts
Our worlds collide
And so we rushed to fill each other in Quick to feed our hungry hopes
A feast of our affections we were born anew
With open eyes we tried to make it work
And for a while the magic took
But cracks began to show as soon as things got hard
Like paper walls our feelings tore
We threw our backs against the door
Unwilling to bear witness to the other side
Oh, the games we play to hide the tangled dread inside
The fear that we are going nowhere fast
So we point the finger out, the anger gets so loud
It drowns out all the sorrow, at least until tomorrow
What then?
I took a good hard look at how I loved
Years I squandered falling fast
For any boy who’d have me was so insecure
I’d lie awake alone at night
Full of loathing, compromised
And wondering how the hell did I end up like this
Oh, the tears of rage I cried
When nowhere could I find
An answer that made any kind of sense to me
I point the finger out, the anger gets so loud
It drowns out all the sorrow, at least until tomorrow
What then?
Oh I wanna learn, I wanna know
Will our history crush us or can we let it go?
I’m not the girl I was but what have I become?
I’m not so willing anymore to bend
Still pleasing and conceding
But I’m not gonna lose myself again
Songtekstvertaling
Toen we me voor het eerst zagen, was de put droog.
Een lange, donkere winter passeerde ons met vallende sterren en hoopvolle harten.
Onze werelden botsen
En dus haastten we ons om elkaar snel in te vullen om onze hongerige hoop te voeden
Een feest van onze genegenheid we werden opnieuw geboren
Met open ogen probeerden we het te laten werken
En voor een tijdje nam de magie
Maar scheuren begonnen te zien zodra het moeilijk werd.
Als papiermuren verscheurde onze gevoelens
We gooiden onze rug tegen de deur.
Niet bereid om getuige te zijn van de andere kant
De spelletjes die we spelen om de verwarde angst te verbergen.
De angst dat we nergens heen gaan
Dus wijzen we de vinger uit, de woede wordt zo luid
Het verdrinkt al het verdriet, tenminste tot morgen.
Wat dan?
Ik heb goed gekeken naar hoe ik van je hield.
Jaren heb ik verkwist door snel te vallen
Voor elke jongen die me wil, was hij zo onzeker.
Ik lag ' s nachts alleen wakker.
Vol van walging, gecompromitteerd
En me afvragend hoe ik zo terecht ben gekomen.
Oh, de tranen van woede ik huilde
Wanneer kon ik nergens vinden
Een antwoord dat me logisch leek.
Ik wijs de vinger uit, de woede wordt zo luid
Het verdrinkt al het verdriet, tenminste tot morgen.
Wat dan?
Ik wil het leren, Ik wil het weten.
Zal onze geschiedenis ons verpletteren of kunnen we het laten gaan?
Ik ben niet het meisje dat ik was, maar wat ben ik geworden?
Ik ben niet meer zo bereid om te buigen.
Nog steeds aangenaam en verwaand
Maar ik ga mezelf niet weer verliezen.