Samsas Traum — Opus Suspiriorum songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Opus Suspiriorum" van Samsas Traum.
Songteksten
Heute sah ich sie weinen, und verzweifelt drangen ihre Seufzer vor die Ohren
des Flusses… Ein Meer aus Trnen.
Es gibt ihn nicht mehr, sie hat ihn verloren; und die Tragik bringt ihr Herz
zum Staunen.
Die Hnde wringend, fare immer weinend:
Sie hrt keinen reden, auer den Schmerz ihres Herzens.
Vom eigenen Ausweg betrt und gefangen, die Fluten der Liebe unter sich
ausgegossen, entflieht sie den Idealen des Lebens.
Die Dmmerung ihr Herz zerreit, denn es ist die Farbe seiner Haut die sie
erblickt… Und das Silber des Mondes, den Schatten der Bume:
Sein Wesen ward erkannt!
Fare immer gebrochen und voller Gram, konserviert I’m eigenen Gedanken,
doch sie will nicht.
Vor dem Ende nie zurckschauend, begibt sie sich auf die Reise, und es ist ein
langer Weg… Zurck.
Das Licht umgreift sie warm, der Glanz badet sie in der Liebe.
Und am Ende?
Wird er dort sein?
Wird sie ihn wiederseh’n?
Nein!
Wird er es nicht sein, der sie empfngt?
Ihre Augen nehmen Kontakt auf mit den Blicken der Vergangenheit.
Ein Lcheln nur: «Ich bin daheim», und sie ist zuhause.
Doch er verblasst.
Sie ist tot.
Gestorben I’m Kummer.
Mater Suspiriorum.
Songtekstvertaling
Vandaag zag ik haar huilen, en in wanhoop bereikte haar zucht haar oren.
van de rivier... een zee van Trnen.
Hij bestaat niet meer, zij heeft hem verloren, en tragedie brengt haar hart
bewonderen.
De hand wringen, altijd huilen:
Ze hoort geen praten, behalve de pijn van haar hart.
Gesmeekt en gevangen door zijn eigen weg naar buiten, de vloed van liefde onder hem
uitgegoten, ontsnapt het aan de idealen van het leven.
De schemering van haar hart tranen, want het is de kleur van zijn huid dat ze
zien ... en het zilver van de maan, de schaduw van de bomen:
Zijn aard werd herkend!
Vaarwel altijd gebroken en vol van verdriet, bewaard gebleven Ik ben mijn eigen gedachten,
maar dat wil ze niet.
Ze kijkt nooit terug voor het einde, ze begint aan de reis, en er is een
ver weg ... terug.
Het licht omringt haar van harte, de glans wast haar in liefde.
En uiteindelijk?
Zal hij er zijn?
Zal ze hem weer zien?
Nee!
Zal hij die niet ontvangen?
Je ogen raken in contact met het verleden.
Een glimlach alleen:" Ik ben thuis", en zij is thuis.
Maar het vervaagt.
Ze is dood.
Gestorven ben ik verdriet.
Mater Suspiriorum.