Saltatio Mortis — Hafen der Stille songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Hafen der Stille" van Saltatio Mortis.
Songteksten
Schwer branden die Wellen ans Ufer
Das spröde Gestein, es trotzt ihnen zäh
Ich steh allein im Regen
Seit Monaten schon kein Schiff ich erspäh
Am Horizont Möwen, die rufen
Voll Sehnsucht und Schmerz, so kommt es mir vor
Mein Blick schweift verträumt in die Ferne
Wie Donner und Sturm dringt es an mein Ohr
Entflohen denn Wirren der Städte
Verlieren die Sorgen des Lebens den Sinn
Am Hafen, der lang schon vergessen
Rieseln die Stunden dem Sand gleich dahin
Die Kiesel am alten Gestade
Geschliffen von Wind und salzigem Meer
Erinnern an riesige Perlen
Hier in meiner Hand da wiegen sie schwer
Versinken in schaumigen Kronen
Ein Strudel, so stark, er zieht sie hinab
Sie liegen auf immer vergessen
Am Grunde des Meeres im ewigen Grab
Entflohen denn Wirren der Städte
Verlieren die Sorgen des Lebens den Sinn
Am Hafen, der lang schon vergessen
Rieseln die Stunden dem Sand gleich dahin
Schon oft drehte ich meine Runden
Am einsamen Strend, wo Schiffe einst fuhrn
Die Menschen sind lang schon verschwunden
Und nirgendwo sieht man noch ihre Spurn
Ich geh melancholisch nach hause
Ich dreh mich oft um, vermisse den Sand
Am Ofen verbringe ich Stunden
Dann stell ich mir vor, ich steh noch am Strand
Entflohen denn Wirren der Städte
Verlieren die Sorgen der Lebens den Sinn
Am Hafen, der lang schon vergessen
Rieseln die Stunden dem Sand gleich dahin
Songtekstvertaling
De golven branden zwaar aan de kust.
De broze rots tart hen hardnekkig.
Ik sta alleen in de regen
Maandenlang zag ik al geen schip.
Aan de horizon roepen zeemeeuwen
Vol verlangen en pijn, lijkt het me
Mijn blik dwaalt dromerig in de verte
Als donder en storm dringt het door mijn oor
Gevlucht voor de verwarring van de steden
De zorgen van het leven verliezen hun betekenis
In de haven, lang vergeten
De uren zweven naar het zand
De kiezels aan de oude kust
Geschuurd door Wind en zoute zee
Doet denken aan grote parels
Hier in mijn Hand als ze zwaar wegen
Verdrinken in schuim kronen
Een draaikolk, zo sterk, het trekt je naar beneden
Ze liegen voor altijd vergeten
Op de bodem van de zee in het eeuwige graf
Gevlucht voor de verwarring van de steden
De zorgen van het leven verliezen hun betekenis
In de haven, lang vergeten
De uren zweven naar het zand
Ik heb mijn ronde al vaak gedaan.
Op de eenzame sterkte waar schepen ooit reden
Mensen zijn al lang verdwenen.
En nergens zie je hun Spurn
Ik ga naar huis melancholie
Ik draai me vaak om, mis het zand
Ik breng uren door in de oven.
Dan denk ik dat ik nog steeds op het strand sta.
Gevlucht voor de verwarring van de steden
De zorgen van het leven verliezen hun betekenis
In de haven, lang vergeten
De uren zweven naar het zand