Саграда — Идиот songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Идиот" van Саграда.
Songteksten
Голубь пролетел под куполом сельского храма,
Утром рано он наблюдал за ним обрадовано,
Выйдя за церковную ограду, он ждал чудес,
Под синевой небес звал его отец-лес.
Запах тех мест: рощи, луга и пашни,
Его рука их соберёт в наброски карандашные,
Русские сказки в народе полны дремучих тайн,
И по полям их бродит чёрная жуть, читая…
Федя любил литературу,
Много пил чай, много курил и много думал,
Он вспоминал, как мама умирала от чахотки,
Вот от чего её лицо запомнилось так чётко.
Снова зачёркнуто, то что писал с весны,
И. отца наверное убили крепостные,
Мимо прохожие плыли по мостовым,
Сквозь густой морозный дым, в лапы беды.
Тут очень пьют под музыку вечерних вьюг,
Вечный порочных круг, Санкт-Петербург,
Бедные люди, белые ночи,
Звуки прелюдий, россыпи многоточий…
И вдруг всё кончилось, сорок девятый год,
И кто-то тянет, кто-то ведёт на эшафот,
Ещё живой, но ветер смело хлещет по лицу,
Он ждал расстрела на Семёновском плацу.
В кандалах, впереди сибирский тракт,
Там где горит любовь, там отступает страх,
До Сибири, до острога, Крест — это дорога,
Мальчики на улицах найдут и потеряют Бога.
Там где нары в два этажа, среди каторжан,
Где взгляд людей ничего не выражал,
Он ждал, он жадно вглядывался в лица с чёрным ртом,
Потом он вспомнит и запишет всё про мёртвый дом.
О том бездонном горе клеймённых и отверженных,
Лишившихся имён, вцепившихся в надежду,
О том, что между ними есть способные простить,
О том, что белые одежды нужно уметь носить.
Осилит этот путь идущий,
И пусть в конце он упадёт в приступе падучий,
Поручик Достоевский узнает свой народ,
Тот кто идёт этой дорогой для мира Идиот.
И Родион потом пришьёт петлю к подкладке,
Украдкой глядя, как старуха возится с укладкой,
Уплаты требует долги, черный потолки,
Её намёки колки, её руки так тонки.
Игрок поставит всё и потеряет на рулетке,
Своей рукой оставит на полях пометки,
Даст медную монетку озябшей попрошайке,
В одном шаге от счастья вдруг произнесёт: «Прощайте!»
И вальс ветров приподнимет полы пальто,
Не оглянувшись даже он скажет: «Всё не то…»
И он пойдёт разглядывать тот потолок и трещины,
В огромной комнате вдвоём у трупа женщины.
В кандалах, впереди сибирский тракт,
Там где горит любовь, там отступает страх,
До Сибири, до острога, Крест — это дорога,
Мальчики на улицах найдут и потеряют Бога.
Songtekstvertaling
Een duif vloog onder de koepel van de Dorpskerk,
Vroeg in de ochtend keek hij vrolijk naar hem.,
Buiten het hek van de kerk wachtte hij op wonderen.,
Onder de blauwe hemel riep zijn vader, het bos, hem.
De geur van die plaatsen: groeven, weiden en akkerland,
Zijn hand zal ze in potlood schetsen verzamelen.,
Russische sprookjes zitten vol diepe geheimen.,
En in hun velden dwaalt de zwarte horror, lezend…
Fedya hield van literatuur.,
Ik dronk veel thee, rookte veel en dacht veel na.,
Hij herinnerde zich dat zijn moeder stierf aan consumptie.,
Dat maakte haar gezicht zo duidelijk.
Opnieuw doorgestreept, wat ik schreef sinds de lente,
Mijn vader is waarschijnlijk gedood door lijfeigenen.,
Voorbijgangers langs de stoep.,
Door dikke ijzige rook, in de klauwen van de problemen.
Er wordt veel gedronken op de muziek van de 'evening blizzards'.,
Eeuwige vicieuze cirkel, Sint-Petersburg,
Arme mensen, witte nachten,
Geluiden van preludes, verspreide stippen…
En plotseling was het voorbij, 49,
En iemand trekt, iemand leidt naar het schavot,
Nog in leven, maar de wind waait dapper over mijn gezicht,
Hij wachtte om neergeschoten te worden op de semjonovsky parade grond.
In boeien, voor de Siberische snelweg,
Er is liefde, er is angst verdwijnt,
Naar Siberië, naar Ostrog, het kruis is een weg,
Jongens op straat zullen God vinden en verliezen.
Waar de bedden zijn twee verdiepingen hoog, tussen de veroordeelden,
Wanneer de mening van het volk niet,
Hij wachtte, staarde hongerig naar de gezichten met de Zwarte mond.,
Dan zal hij zich alles herinneren en opschrijven over het dode huis.
Over die bodemloze berg van de gebrandmerkte en afgewezen,
Verstoken van namen, vasthoudend aan hoop,
Dat er tussen hen mensen zijn die kunnen vergeven,
Die witte kleren moeten kunnen dragen.
Deze kant op.,
En laat hem uiteindelijk vallen in een vlaag van vallen.,
Dostojevsky herkent z ' n volk.,
Degene die deze kant op gaat voor de wereld is een idioot.
En dan naai Rodion de lus aan de voering.,
Stealthly kijkend naar de oude vrouw knutsend met haar haar,
Vereist de betaling van schulden, zwarte plafonds,
Haar hints zijn scherp, haar handen zijn zo dun.
De speler zet alles in en verliest op roulette,
Hij laat aantekeningen in de marge achter met zijn eigen hand.,
Geef een koperen munt aan een koude bedelaar,
In een stap van geluk zegt plotseling: "Vaarwel!"
En de wals van de wind zal de staarten van de jas optillen,
Zonder terug te kijken zal hij zelfs zeggen: "het is allemaal verkeerd..."
En hij gaat kijken naar dat plafond en de scheuren,
In een enorme kamer samen bij het lijk van een vrouw.
In boeien, voor de Siberische snelweg,
Er is liefde, er is angst verdwijnt,
Naar Siberië, naar Ostrog, het kruis is een weg,
Jongens op straat zullen God vinden en verliezen.