Sage Francis — The Best of Times songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "The Best of Times" van Sage Francis.
Songteksten
It’s been a long and lonely trip but I’m glad that I took it because it was
well worth it.
I got to read a couple books and do some research before I reached my verdict.
Never thought that I was perfect. Always thought that I had a purpose.
Used to wonder if I’d live to see my first kiss.
The most difficult thing I ever did was recite my own words at a service
realizing the person I was addressing probably wasn’t looking down from heaven.
Or cooking up something in hell’s kitchen, trying to listen in or eaves drop
from some another dimension.
It was self serving just like this is.
Conveniently religious on Easter Sunday and on Christmas.
The television went from being a babysitter to a mistress.
Technology made it easy for us to stay in touch while keeping a distance,
'til we just stayed distant and never touched. Now all we do is text too much.
I don’t remember much from my youth. Maybe my memory is repressed.
Or I just spent too much time wondering if I’d live to have sex.
Fell in love for the first time in 4th grade but I didn’t have the courage to talk to her.
In 8th grade I wrote her the note but I slipped it in someone else’s locker.
Considered killing myself 'cause of that.
It was a big deal. It was a blown cover.
It was over for me. My goose was cooked.
Stick a fork in me. The jig is up.
I blew my chances, the rest is history, our future was torn asunder.
It became abundantly clear that I was only brought here to suffer.
At least I didn’t include my name.
Thankfully I wrote the whole note in code
and it had 10 layers of scotch tape safety seal making it impossible to open.
Plus, it was set to self destruct.
Whoever read it probably died… laughing.
I wonder if they lived long enough to realize what happened.
A year later, I came to understand that wasn’t love that I was feeling for her.
I had someone else to obsess over.
I was older. I was very mature.
I forged my time signature while practicing my parents autograph 'cause I was
failing math.
Disconnected the phone when I thought the teacher would call my home.
I checked the mailbox twice a day at the end of a long dirt road.
Steamed open a couple envelopes like I was in private detective mode.
If you snoop around long enough for something in particular you’re guaranteed
to find it.
For better or worse that’s how I learned that it’s best to just keep some
things private.
It was the best of times. It was the end of times.
It was the best of times. It was the end of times.
I was always on deck, I was next in line.
An only child with a pen and pad writing a list of things that I could never
have.
The walls in my house were paper thin.
Every squabble seemed to get deafening.
If my memory serves me correctly I made it a point to void and forget some
things.
Probably to keep from being embarrassed.
Never meant to upset or give grief to my parents.
Kept my secrets… hid my talents…
in my head, never under the mattress.
Therapy couldn’t break me.
Never learned a word that would insure safety.
So I spoke softly and I tip toed often.
The door to my room was like a big old coffin.
The way that it creeked when I closed it shut.
Anxieties peaked when it opened up.
As if everything that I was thinking would be exposed.
I still sleep fully clothed.
It was the best of times.
It was beautiful.
It was brutal.
It was cruel.
It was business as usual.
Heaven. It was hell.
Used to wonder if I’d live to see 12.
When I did I figured that I was immortal.
Loved to dance but couldn’t make it to the formal.
Couldn’t bear watching my imaginary girlfriend
bust a move with any other dudes.
Tone Loc was talking bout a «Wild Thang»
but I was still caught up in some child thangs.
Scared of a God who couldn’t spare the rod.
It was clearly a brimstone and fire thang.
Pyromaniac. Kleptomaniac.
Couldn’t explain my desire to steal that fire.
Now I add it to my rider.
Like «Please oh please don’t throw me in that patch of brier!»
It was the best of times. It was the end of times.
The school counselor was clueless 'cause I never skipped classes.
Perfect attendance. Imperfect accent.
Speech impediment they could never really fix
and I faked bad eyesight so I could wear glasses.
Considered doing something that would cripple me.
I wanted a wheelchair. I wanted the sympathy.
I wanted straight teeth so then came braces.
4 years of head gear helped me change faces.
It was the best of times. It was the end of times.
Now I wonder if I’ll live to see marriage.
Wonder if I’ll live long enough to have kids.
Wonder if I’ll live to see my kids have kids.
If I do I’m gonna tell 'em how it is.
«Don't listen when they tell you that these are your best years.
Don’t let anybody protect your ears.
It’s best that you hear what they don’t want you to hear.
It’s better to have pressure from peers than not have peers.
Beer won’t give you chest hair. Spicy food won’t make it curl.
When you think you’ve got it all figured out and then everything collapses…
trust me, kid… it's not the end of the world.»
Songtekstvertaling
Het was een lange en eenzame reis, maar ik ben blij dat ik hem heb genomen.
het is het waard.
Ik heb een paar boeken gelezen en wat onderzoek gedaan voordat ik tot mijn oordeel kwam.
Nooit gedacht dat ik perfect was. Ik dacht altijd dat ik een doel had.
Ik vroeg me altijd af of ik nog zou leven om mijn eerste kus te zien.
Het moeilijkste wat ik ooit deed was mijn eigen woorden opzeggen tijdens een dienst.
realiseren dat de persoon die ik sprak waarschijnlijk niet neerkeek vanuit de hemel.
Of iets koken in hell ' S kitchen, proberen te luisteren of Eaves drop
uit een andere dimensie.
Het was zelfbediening zoals dit is.
Gunstig religieus op Paaszondag en op Kerstmis.
De televisie ging van babysitter naar minnares.
De technologie maakte het voor ons gemakkelijk om contact te houden terwijl we afstand hielden.,
tot we afstandelijk bleven en elkaar nooit raakten. Het enige wat we nu doen is te veel sms ' en.
Ik herinner me niet veel van mijn jeugd. Misschien is mijn geheugen verdrongen.
Of ik heb me teveel afgevraagd of ik zou leven om seks te hebben.
Ik werd voor het eerst verliefd in de vierde klas, maar ik had niet de moed om met haar te praten.
In de achtste klas schreef ik haar het briefje, maar ik stopte het in iemand anders zijn Kluisje.
Overweeg om zelfmoord te plegen.
Het was belangrijk. Het was een kapotte dekmantel.
Het was voorbij voor mij. Mijn Gans was gaar.
Steek een vork in me. Het spel is uit.
Ik verknalde mijn kansen, de rest is geschiedenis, onze toekomst werd verscheurd.
Het werd overduidelijk dat ik hier alleen werd gebracht om te lijden.
Ik heb tenminste mijn naam niet vermeld.
Gelukkig heb ik het hele briefje in code geschreven.
en het had 10 lagen plakband beveiliging waardoor het onmogelijk was om te openen.
Plus, het was ingesteld op zelfvernietiging.
Degene die het Las, stierf waarschijnlijk... lachend.
Ik vraag me af of ze lang genoeg leefden om te beseffen wat er gebeurd is.
Een jaar later begreep ik dat het geen liefde was die ik voor haar voelde.
Ik had iemand anders om over te piekeren.
Ik was ouder. Ik was erg volwassen.
Ik vervalste mijn tijd signatuur tijdens het oefenen van mijn ouders handtekening want ik was
gezakt voor wiskunde.
Ik heb de telefoon afgesloten toen ik dacht dat de leraar me thuis zou bellen.
Ik controleerde de brievenbus twee keer per dag aan het einde van een lange zandweg.
Gestoomde open een paar enveloppen alsof ik in privé detective modus was.
Als je lang genoeg rondsnuffelt voor iets in het bijzonder, ben je gegarandeerd
om het te vinden.
In goede en slechte tijden heb ik geleerd dat het beter is om wat te houden.
dingen privé.
Het waren de beste tijden. Het was het einde der tijden.
Het waren de beste tijden. Het was het einde der tijden.
Ik was altijd aan dek, ik was de volgende in de rij.
Een enig kind met een pen en schrijf een lijst met dingen die ik nooit zou kunnen
heeft.
De muren in mijn huis waren dun.
Elke ruzie leek oorverdovend te worden.
Als ik het me goed herinner maakte ik er een punt van om leeg te zijn en wat te vergeten.
ding.
Waarschijnlijk om niet beschaamd te zijn.
Het was nooit de bedoeling om mijn ouders van streek te maken of verdriet te doen.
Hield mijn geheimen ... verborg mijn talenten…
in mijn hoofd, nooit onder het matras.
Therapie kon me niet breken.
Ik heb nooit een woord geleerd dat de veiligheid zou verzekeren.
Dus ik sprak zachtjes en ik gaf vaak een tip.
De deur naar mijn kamer was als een grote oude kist.
De manier waarop het kroop toen ik het sloot.
De angst piekte toen het openging.
Alsof alles wat ik dacht aan het licht zou komen.
Ik slaap nog steeds volledig gekleed.
Het waren de beste tijden.
Het was prachtig.
Het was wreed.
Het was wreed.
Het was business as usual.
Hemel. Het was een hel.
Ik vroeg me altijd af of ik 12 zou overleven.
Toen ik dat deed, dacht ik dat ik onsterfelijk was.
Hield van dansen, maar kon niet naar het bal.
Ik kon het niet verdragen om naar mijn denkbeeldige vriendin te kijken.
probeer iets te doen met andere kerels.
Tone Loc had het over een " Wild Thang»
maar ik zat nog steeds vast in kindertanden.
Bang voor een God die de stok niet kon missen.
Het was duidelijk een zwavel en vuur ding.
Pyromaan. Kleptomaan.
Ik kon mijn verlangen om dat vuur te stelen niet verklaren.
Nu voeg ik het toe aan mijn rijder.
Zoals: "alsjeblieft, gooi me niet in dat stuk brier!»
Het waren de beste tijden. Het was het einde der tijden.
De schoolbegeleider had geen idee, want ik spijbelde nooit.
Perfecte opkomst. Onvolmaakt accent.
Spraakgebrek dat ze nooit konden oplossen.
en ik deed alsof ik slecht kon zien zodat ik een bril kon dragen.
Overwogen om iets te doen dat mij zou verlammen.
Ik wilde een rolstoel. Ik wilde de sympathie.
Ik wilde rechte tanden, dus toen kwam een beugel.
Vier jaar van hoofduitrusting hielp me van gezicht te veranderen.
Het waren de beste tijden. Het was het einde der tijden.
Nu vraag ik me af of ik het huwelijk nog zal meemaken.
Ik vraag me af of ik lang genoeg zal leven om kinderen te krijgen.
Ik vraag me af of ik het overleef om mijn kinderen kinderen te zien krijgen.
Als ik dat doe, vertel ik ze hoe het is.
"Luister niet als ze je vertellen dat dit je beste jaren zijn.
Laat niemand je oren beschermen.
Het is beter dat je hoort wat ze niet willen dat je hoort.
Het is beter om druk te hebben van gelijken dan geen gelijken te hebben.
Van bier krijg je geen borsthaar. Pittig eten zal het niet krullen.
Als je denkt dat je alles uitgedokterd hebt, stort alles in.…
geloof me, jongen... het is niet het einde van de wereld.»