Ruben Blades — Adan Garcia songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Adan Garcia" van Ruben Blades.
Songteksten
El último día en la vida de Adán García lo hallócomo todos
los otros de su pasado: soñando ganarse el «Gordo"en la Lotería, los hijos y la mujer durmiendo a su lado.
Adán salióde su casa, al mediodía, después de una discusión
muy acalorada: su esposa quería pedirle plata a los suegros,
y Adán besaba a sus hijos mientras gritaba:
«Esto se acabó, vida. La ilusión se fué, vieja, y el tiempo
es mi enemigo. En vez de vivir con miedo, mejor es morir
sonriendo, con el recuerdo vivo».
Por última vez entróen la tienda del barrio y le fiaron un paquete de cigarrillos. Por la Avenida Central lo vieron andando,
«sin rumbo, las manos dentro de los bolsillos».
«Desde que a Adán fue botado de su trabajo», dijo un vecino,
«notéen su forma de ser un cambio muy raro. él, siempre muy
vivaracho, ahora andaba quieto. Pero en la tranquilidad del desesperado.»
Dice el parte policial que Adán llegóa un Banco y le gritóa la cajera que le entregara todo el dinero que ella en su caja tuviera
y que si no lo hacía pronto, él la mataba.
«El hombre me amenazócon una pistola», dijo una doña, «por eso
es que le daba lo que él quisiera. Por la clase de salario que aquí
me pagan no voy a arriesgar la vida que Dios me diera.»
Cuentan que al salir Adán corriendo del Banco se hallócon una
patrulla parqueada al frente; que no le hizo caso al guardia que le dió
el «Alto"que iba, «gritando y sonriendo como un demente».
Al otro día, los periódicos publicaban la foto de su cadáver en calzoncillos. La viuda de Adán leyó, en la primera plana:
«Ladrón usaba el revolver de agua de su chiquillo».
«Esto se acabó, vida. La ilusión se fué, vieja. El tiempo es mi enemigo.
Y yo, pa' vivir con miedo, prefiero morir sonriendo, con el recuerdo vivo».
Songtekstvertaling
De laatste dag in het leven van Adam Garcia vond hem allemaal.
de anderen uit zijn verleden: dromen van het winnen van de"dikke Man" in de loterij, de kinderen en de vrouw die naast hem slapen.
Adam verliet zijn huis om 12 uur na een ruzie.
zeer verhit: zijn vrouw wilde de schoonfamilie om geld vragen,
en Adam kuste zijn kinderen terwijl hij schreeuwde.:
"Dit is voorbij, het leven. De illusie is weg, Oud, en tijd
hij is mijn vijand. In plaats van in angst te leven, is het beter om te sterven.
glimlachend, met een levendige herinnering."
Voor de laatste keer gingen ze de buurtwinkel binnen en vertrouwden hem met een pakje sigaretten. Ze zagen hem over Central Avenue lopen.,
doelloos, handen in zakken."
"Omdat Adam uit zijn baan werd gezet," zei een buurman,
"let op zijn manier van een zeer zeldzame verandering. hij, altijd erg
vivaracho, nu was hij nog steeds. Maar in de stilte van de wanhopige.»
De politie zei dat Adam naar een bank kwam en schreeuwde naar de kassier om hem al het geld te geven dat ze in haar doos had.
en als ik het niet snel deed, zou hij haar vermoorden.
"De man bedreigde mij met een pistool," zei een dame, " om die reden
Ik gaf hem wat hij wilde. Door het soort salaris dat hier
Ik ga het leven dat God me gaf niet riskeren.»
Ze zeggen dat toen Adam de bank verliet hij een
die de bewaker negeerde die hem gaf.
de" stop " die ging, schreeuwend en lachend als een gek."
Onlangs publiceerden de kranten de foto van zijn lichaam in zijn ondergoed. Adam ' s weduwe leest, op de voorpagina:
"Dief gebruikte het waterpistool van zijn kleine jongen."
"Dit is voorbij, het leven. De illusie is weg, oude vrouw. Tijd is mijn vijand.
En ik, om in angst te leven, sterf liever lachend, met de levende herinnering".