Rodney DeCroo — The Night of My First Breath songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "The Night of My First Breath" van Rodney DeCroo.
Songteksten
On the night of my first breath in a delivery room
at Allegheny County General Hospital, my birth father
whom I will never meet is asleep on a bus
disappearing into the mid-west. His name is Frank
Houser. His jacket is crumpled between the side
of his face and the window. It is the 29th
of December, but he dreams rain coming down
so hard, long strands strike the glass as if to shatter it.
My father’s hands are twitching in his lap
and when he looks down a sparrow is nesting
as if in the crook of a tree. Warmth like joy
fills my father’s body because
so delicate a creature has chosen him for safety.
He lightly strokes with the tip of a finger
the small brown head. The bird begins singing
into the darkness of the bus. Its high, sweet trilling
goes out among the sleeping passengers,
drawing each breath into its praise. My father
knows he is as much this song
as anything else in his life. When he looks outside
the rain has subsided into a blazing mist
lit red by the furnaces of steel mills along the river.
Upwards through the mist, against the darkness,
black smoke over the city like the sparrow’s notes,
traveling through my father’s hands into the night
of this place that he is leaving. When he looks down again
his lap is empty. A woman nudges him awake
as the bus pulls into the Cleveland terminal.
Piles of plowed snow are crusted black
beneath the white lights of the empty parking lot.
He stares out the window, trying to remember
what he was dreaming. He is asked if he is getting off here
and he says no, he has much further to go.
Songtekstvertaling
Op de avond van mijn eerste adem in een verloskamer
in Allegheny County General Hospital, mijn biologische vader
die ik nooit zal ontmoeten, slaapt in een bus.
verdwijnen in het midden-westen. Hij heet Frank.
Houser. Zijn jas is verkreukeld tussen de zijkant
van zijn gezicht en het raam. Het is de 29e
van December, maar hij droomt van regen
zo hard, lange strengen raken het glas alsof om het te breken.
M 'n vaders handen trillen in z' n schoot.
en als hij naar beneden kijkt, broedt een mus.
alsof het in de boef van een boom zit. Warmte als vreugde
vult mijn vaders lichaam omdat
zo delicaat heeft een wezen hem gekozen voor veiligheid.
Hij streelt lichtjes met de punt van een vinger.
de kleine bruine kop. De vogel begint te zingen.
in de duisternis van de bus. Zijn hoge, zoete trilling
gaat uit tussen de slapende passagiers,
elke adem in zijn lof. Mijn vader.
weet dat hij net zo goed dit lied is
zoals alles in zijn leven. Als hij naar buiten kijkt
de regen is neergedaald in een gloeiende nevel.
rood verlicht door de ovens van staalfabrieken langs de rivier.
Omhoog door de mist, tegen de duisternis,
zwarte rook over de stad zoals de briefjes van de mus,
reizen door de handen van mijn vader in de nacht
van deze plek die hij gaat verlaten. Als hij weer naar beneden kijkt
zijn schoot is leeg. Een vrouw duwt hem wakker
terwijl de bus naar de Cleveland terminal rijdt.
Stapels geploegde sneeuw zijn bevochtigd zwart
onder de witte lichten van de lege parkeerplaats.
Hij kijkt uit het raam, probeert zich te herinneren
wat hij droomde. Hij wordt gevraagd of hij hier klaarkomt.
en hij zegt nee, hij heeft nog veel verder te gaan.