Rodney DeCroo — Everywhere You Look songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Everywhere You Look" van Rodney DeCroo.
Songteksten
You wake from a dream and stare
into the blackness of the room.
The window behind your head is open.
A breeze, soft as hair, comes in
through the curtains and touches
your chest. You remember her hair.
A single strand was like the touch
of fire against your skin. Is there a way
to talk about this without seeming
absurd? Her face in the dream is hard,
as if she is wearing a mask. As if
the years of your life have been
pressed into the image of the face
that stares at you from across a table.
It is mid-afternoon and the sunlight
over the tables and the traffic
and the white awning that reminds
you of a great, solitary wing anointed
with oil, is heavy with a silence you wish
to touch, but always refuses you.
She watches her finger drawing
an invisible sign on the table cloth.
Everywhere you look are signs you
cannot read. It has always been
this way, from the waiter who shifts
his eyes away from yours, to the filthy river
that sang to you more than any prayer
you were forced to utter to a god you hated,
to your mother’s screams and your father’s
drunkenness. She lifts her eyes across
your forty two years to meet your gaze.
She is the river, the snow fields, the neon
in the rain. She is everything that has been
taken from you and never returned. You lie
in a room that she has never left and never will.
Songtekstvertaling
Je wordt wakker uit een droom en staart
in de duisternis van de kamer.
Het raam achter je hoofd staat open.
Een briesje, zacht als haar, komt binnen
door de gordijnen en touches
je borst. Je kent haar haar nog wel.
Een enkele streng was als de aanraking
van vuur tegen je huid. Is er een manier
om hierover te praten zonder te lijken.
absurd? Haar gezicht in de droom is moeilijk,
alsof ze een masker draagt. Alsof
de jaren van je leven zijn
ingedrukt in de afbeelding van het gezicht
dat staart naar je vanaf de overkant van een tafel.
Het is midden in de middag en het zonlicht
over de tafels en het verkeer
en de witte luifel die herinnert
jij van een grote, eenzame vleugel gezalfd
met olie, is zwaar met een stilte die je wenst
om aan te raken, maar altijd weigert u.
Ze kijkt naar haar vingertekening.
een onzichtbaar teken op het tafelkleed.
Overal waar je kijkt zijn tekens.
kan niet lezen. Dat is altijd zo geweest.
deze kant op, van de ober die verschuift
zijn ogen weg van de jouwe, naar de Smerige rivier
Dat zong voor jou meer dan welk gebed dan ook.
je werd gedwongen een god te spreken die je haatte.,
op het geschreeuw van je moeder en van je vader.
dronkenschap. Ze tilt haar ogen op
je 42 jaar om je blik te zien.
Zij is de rivier, de sneeuwvelden, de neon
in de regen. Ze is alles wat is geweest
van je afgenomen en nooit teruggekomen. Je liegt.
in een kamer die ze nooit heeft verlaten en nooit zal verlaten.