Rodney DeCroo — Behind the Gasworks On Railroad Avenue/ An Odd Gift songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Behind the Gasworks On Railroad Avenue/ An Odd Gift" van Rodney DeCroo.
Songteksten
Where white storage tanks sit in gravel and tar,
my brother and I push our bicycles
into a vacant lot of dust and far apart trees
that throw skinny shade against a white
one storey brick and concrete building
that was once a factory. We lay
our bicycles on the ground and sit
with our backs against the coolness
of the brick wall. Our legs thrust out
before us in the dust. It doesn’t matter
that we are wearing cut off jeans and our legs
will be stained with the dust and our sweat.
We are too young to separate ourselves
from the day with its load of sunlight
and dirt. We are tired and do not talk,
we turn the dirt through our fingers
and my brother says look and holds
his hand out to me. Two pieces of pig iron
in his dirt smeared palm. They’re
as black as crow feathers I say. He puts
them in his pocket. Says quietly,
crow feathers, boy that’s a good one. We sit a while longer.
I notice our breath rising and falling
and how effortless it seems. This
is the summer day that comes back to me when my brother I haven’t heard from
in a year or two calls tonight
to say he is living in Jacksonville
in a treatment center and no liquor
has passed his lips for three weeks.
His ex-wife, who won’t speak his name,
will let him see his son if he stays sober
for a year. He still has the two pieces
of pig iron wrapped in cloth in a drawer.
He says they help him to stay sober
and do I remember that day and how
I said crow feathers. I see the white storage
tanks, barbed wire, gravel, and tar.
Yes, I say, and set the phone softly down
(music bridge/ transition into second poem on track)
An Odd Gift
The tulips you gave me have wilted.
They sag like the bent necks
of horses drinking at the river’s
edge beneath a hard sun. The vase
you placed them in is brighter
now than the shriveled petals
that only days ago were the color
of fire not rust. When I was five
my father put me on a horse.
It was like being astride a planet.
A sharp kick and the entire earth
moved beneath me. My father
yards ahead, blue work shirt
patched a darker blue by sweat,
rode without turning once.
The huge slabbed muscles
of the neck, the rolling might
of that wide warm back
carried me as safe and light
as air along the path
into the forest shadows.
The river shone in pieces
between the pines like flickering
coins tossed in the dark.
I scarcely held the leather reins.
The horses knew the way to water
and brought us there with easy gait
and snorted breath to fill their thirst.
In this evening’s half-light
your dead tulips seem to glow,
like dark eyes of horses
as they bow their heads to drink.
Songtekstvertaling
Waar witte opslagtanks in grind en teer zitten,
mijn broer en ik duwen onze fietsen
in een leeg terrein van stof en ver uit elkaar liggende bomen
die dunne schaduw tegen een witte
een stenen en betonnen gebouw met één verdieping
dat was ooit een fabriek. We leggen
onze fietsen op de grond en zitten
met onze rug tegen de koelheid
van de stenen muur. Onze benen uitsteken
voor ons in het stof. Het maakt niet uit.
dat we spijkerbroeken en benen dragen
zal worden bevlekt met het stof en ons zweet.
We zijn te jong om ons te scheiden.
van de dag met de zon
en vuil. We zijn moe en praten niet.,
we draaien het vuil door onze vingers.
en mijn broer zegt kijk en houdt
zijn hand naar mij. Twee stukken gietijzer
in zijn vuil besmeurde palm. Ze zijn ...
zo zwart als kraaiveren zeg ik. Hij zet
ze zitten in zijn zak. Zegt stilletjes,
crow feathers, dat is een goeie. We zitten nog wat langer.
Ik zie onze adem stijgen en vallen.
en hoe moeiteloos het lijkt. Deze
is de zomerdag die bij me terugkomt als mijn broer van wie ik niets gehoord heb
over een jaar of twee telefoontjes vanavond
om te zeggen dat hij in Jacksonville woont
in een behandelingscentrum en geen drank
heeft drie weken lang zijn lippen doorgegeven.
Zijn ex-vrouw, die zijn naam niet wil uitspreken. ,
laat hem zijn zoon zien als hij nuchter blijft.
een jaar lang. Hij heeft de twee stukken nog.
van gietijzer gewikkeld in doek in een lade.
Hij zegt dat ze hem helpen nuchter te blijven.
en herinner ik me die dag en hoe
Ik zei kraaiveren. Ik zie de witte opslag
tanks, prikkeldraad, grind en teer.
Ja, zeg ik, en leg de telefoon zachtjes neer
(music bridge / transition into second poem on track)
Een Vreemd Cadeau.
De tulpen die je me gaf zijn verwelkt.
Ze zagen als de gebogen nekken.
van paarden die drinken bij de rivier
rand onder een harde zon. De vaas
je plaatste ze in is feller
nu dan de verschrompelde blaadjes
dat slechts dagen geleden de kleur
van vuur, geen roest. Toen ik vijf was.
mijn vader zette me op een paard.
Het was alsof je op een planeet zat.
Een scherpe trap en de hele aarde
onder me. Mijn vader.
yards vooruit, blauw werk shirt
een donkerblauwe door het zweet,
reed zonder één keer te draaien.
De enorme vlakke spieren
van de nek, de rol
van die brede warme rug
droeg me als veilig en licht
als lucht langs het pad
in de schaduw van het bos.
De rivier scheen in stukken
tussen de dennen als flikkerend
munten in het donker gegooid.
Ik hield nauwelijks de leren teugels vast.
De paarden wisten de weg naar water
en bracht ons er gemakkelijk heen.
en snoof adem om hun dorst te vullen.
In het half-licht van vanavond
je dode tulpen schijnen te gloeien.,
als donkere ogen van paarden
terwijl ze hun hoofd buigen om te drinken.