Roberto Vecchioni — Il Libraio Di Selinunte songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Il Libraio Di Selinunte" van Roberto Vecchioni.
Songteksten
Così di notte, quando tutto era silenzio nella strada,
io scavalcavo la finestra e camminavo con le scarpe in mano,
e m’infilavo nella luce fioca della sua bottega,
per sentire la voce di quel piccolo uomo.
Così di notte in quella stanza dove mi dimenticavo il tempo,
io stavo ad ascoltarlo di nascosto mentre lui leggeva
parole di romanzi e versi come cose da toccare
e al frusciare di pagine mi sentivo volare…
e le parole come musica di seta
mi prendevano per mano,
e mi portavano lontano dove il cuore
non si sente più lontano:
dentro le immagini, nei libri e nella pelle
di chi aveva già vissuto cose tanto uguali a me;
nella follia d’essere uomo e nelle stelle
per andare oltre il dolore più inguaribile che c'è;
e le parole si riempivano d’amore,
le sue parole diventavano d’amore,
le sue parole diventavano l’amore
Così la notte, quando gli incendiarono la casa,
e la gente rideva e diceva che era finalmente ora,
capii che c'è davvero una diversità infinita
tra imparare a vivere e imparare la vite:
guardavo il pifferaio che si portava dietro le parole
e se le trascinava nella luce bianca della luna:
non si voltò, non si voltò neanche a salutare,
se le prese su tutte, e le gettò nel mare…
e le parole del libraio da quella sera
se ne andarono per sempre,
e mi lasciarono con gli occhi di un bambino
che non può sognare più:
tutte le sere torno con le scarpe in mano
per vedere se da qualche parte le riporterai;
di giorno provo a ricordarmele, ma invano,
troppi uomini non cambiano e non cambieranno mai:
parlano tutti, ma non dicono parole,
le loro cose non diventano parole:
mi manchi tu, mi mancano le tue parole…
Ma ci son sere che scendendo verso il mare
mi sembra come di sentirti, e non ti vedo:
ma se m’illudo che sia ancora tutto vero
quasi ci credo.
© Roberto Vecchioni
Songtekstvertaling
Dus ' s nachts, toen alles stil was op straat,
Ik klom over het raam en liep met mijn schoenen in mijn hand,
en ik gleed in het schemerige licht van zijn winkel,
om de stem van die kleine man te horen.
Dus ' s nachts in die kamer waar ik de tijd vergat,
Ik luisterde stiekem naar hem terwijl hij aan het lezen was.
woorden van romans en verzen als dingen aan te raken
en het geritsel van pagina ' s die ik voelde vliegen…
en woorden als zijde Muziek
ze namen mijn hand.,
en ze brachten me ver waar het hart
het voelt niet verder weg.:
in de foto ' s, in de boeken en in de huid
van degenen die dingen al zo ervaren hadden als ik.;
in de waanzin van mens zijn en in de sterren
om verder te gaan dan de meest ongeneeslijke pijn die er is;
en de woorden gevuld met liefde,
zijn woorden werden van liefde.,
zijn woorden werden liefde
Dus ' s nachts, toen ze zijn huis afbrandden,
en mensen lachten en zeiden dat het eindelijk tijd was.,
Ik realiseerde me dat er echt oneindige diversiteit is.
tussen leren leven en leren van de wijnstok:
Ik zag hoe de Piper zijn woorden droeg.
en als hij hen naar het witte licht van de maan sleepte:
hij draaide zich niet om, Hij draaide zich niet eens om om afscheid te nemen.,
en hij nam hen allen, en wierp hen in de zee.…
en de woorden van de boekhandelaar van die avond
ze zijn voor altijd vertrokken.,
en ze lieten me achter met de ogen van een kind.
wie kan niet meer dromen:
elke avond kom ik terug met mijn schoenen in mijn hand
om te zien of je ze ergens heen brengt.;
overdag probeer ik ze te herinneren, maar tevergeefs.,
te veel mannen veranderen niet en zullen nooit veranderen.:
ze praten allemaal, maar ze zeggen geen woorden.,
hun dingen worden geen woorden.:
Ik mis je woorden.…
Maar er zijn nachten die naar de zee gaan
Ik heb het gevoel dat ik je hoor, en ik zie je niet.:
maar als ik denk dat het nog steeds Waar is
Ik geloof het bijna.
© Roberto Vecchioni