Roberto Vecchioni — Il Castello songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Il Castello" van Roberto Vecchioni.
Songteksten
E se passate fate piano
che Fata dorme dal mattino
che l’uomo per la guerra le partì
e dietro la collina si sbiadì
e nel castello sopra il fiordo,
la luce sfiora per ricordo
le coppe che restarono così;
e il vento smuove le vetrate
e a volte un’eco di risate
un tempo risuonavano da lì
ma non passateci d’aprile
che non potreste più vedere
le rose come quando lui era qui;.
E quando c’era lui le sale
erano piene mille sere
di gente e luci e scherzi di buffoni,
e feste fino all’alba e poi canzoni;
e lui stringeva fra le dita
la pietra verde della vita
e chi partiva sempre ritornò
tornò anche un figlio trovatore
scappato senza far rumore
per altre luci che poi non capì
e un drago fatto con la paglia
bruciava all’alba sulla soglia
perche il dolore non entrasse lì.
Tu che ne sai che passi e guardi
di Fata e tutti i suoi ricordi
del sogno che ha battuto la realtà?
La polvere si è fatta antica
e sul sentiero c'è l’ortica
ma Fata non ci crede e non lo sa.
Ha fretta e l’abito è sgualcito
ma è la gran sera che ha aspettato
e il conto della sabbia è fermo già
e lui che bussa e lui che torna qua,
e si riaccendono le luci
ad una ad una stanze e voci
e servi e cani ancora tutti là:
è lui, sorride sulla porta
è lui, lo stesso di una volta
ma chiede scusa e non l’abbraccerà;
ha gli occhi stanchi, è sempre bello
ma tiene addosso quel mantello
che non si toglie e non si toglierà.
(Grazie a alekos per le correzioni)
Songtekstvertaling
En als je slaagt, maak het dan gemakkelijk.
welke fee slaapt sinds de ochtend
dat de man voor de oorlog haar verliet
en achter de heuvel vervaagde
en in het kasteel boven de fjord,
het licht raakt voor het geheugen
de bekers die zo bleven;
en de wind schudt de ramen
en soms een echo van gelach
ze resoneerden vanaf daar.
maar kom niet voorbij April.
dat je nooit meer kon zien
the roses as when he was here;.
En toen hij daar was, de gangen
duizend nachten waren vol.
van mensen en lichten en grappen van clowns,
en feesten tot zonsopgang en dan liedjes;
en hij kneep tussen zijn vingers.
De Groene Steen van het leven
en hij die vertrok, keerde altijd terug.
een troubadour zoon kwam ook terug.
ontsnapt zonder geluid te maken
voor andere lichten die toen niet begrepen
en een draak gemaakt van stro
verbrand bij zonsopgang op de drempel
zodat de pijn daar niet naar binnen zou gaan.
Jij die weet dat je passeert en kijkt
Fee en al haar herinneringen
van de droom die de realiteit verslaat?
Het stof is oud geworden.
en op het pad is netel
maar Fata gelooft niet en weet het niet.
Ze heeft haast en de jurk is verkreukeld.
maar het is de grote avond waarop hij wachtte.
en het verslag van het zand is nog steeds
en hij klopt en hij komt terug.,
en de lichten gaan weer aan
Eén op één kamer en stemmen
en bedienden en honden zijn er nog allemaal.:
hij is het, hij lacht op de deur
hij is het, net als vroeger.
maar hij verontschuldigt zich en zal haar niet omhelzen.;
hij heeft vermoeide ogen, hij is altijd mooi
maar hij draagt die mantel.
dat gaat niet opstijgen en zal niet opstijgen.
(Dank aan alekos voor de correcties)