Roberto Vecchioni — Canzonenoznac songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Canzonenoznac" van Roberto Vecchioni.
Songteksten
Il leader della parte scura,
dietro una barba quasi nera,
diceva cose alla sua gente,
a voce bassa come sempre;
e ricordava cose antiche,
proibite ma pur sempre vive,
come il martini con le olive.
Dal millenovecentottanta
anno di grazia e d’alleanza,
felice e immobile la gente
viveva solo del presente;
ma lui a quei pochi che riuniva
come una nenia ripeteva
quel suo programma che chiedeva.
Fosse permesso ricordare,
fosse permesso ricordare,
poi ricordò che era vietato
nel mondo nuovo anche il passato.
Il leader della parte chiara,
con quella cicatrice amara
sul mento a forma di radice,
gridava «Abbasso questa paace».
Coi pochi giovani insultava
la polizia che costringeva
soltanto ad essere felici:
ed abbatteva e rifaceva
palazzi d’arte e di cultura
e delle bibite e del niente
sì, ma soltanto con la mente;
e all’occorenza le prendeva
davanti ai giudici abiurava,
ma appena uscito risognava.
Fosse possibile cambiare
fosse possibile sperare
ma la speranza era un difetto
nel mondo ormai così perfetto.
E il leader con la cicatrice
credeva l’altro più felice,
e l’altro quello con la barba,
di lui diceva «È pieno d’erba»;
si sospettavano a vicenda
di fare solamente scena
d’essere schiavi del sistema
e l’uno l’altro beffeggiava
e l’altro l’uno ricambiava,
pur descrivendo alla rinfusa
due volti di una stessa accusa:
che era impossibile cambiare,
tornare indietro, andare avanti
avere voglia di sbagliare.
Come ad esempio ricordare
Come ad esempio ricordare
questo ricordo era un difetto
nel mondo ormai così perfetto,
né si poteva più cambiare
né si poteva più sperare
questa speranza era un difetto,
nel mondo ormai così perfetto.
E il leader della parte chiara
pianse di rabbia quella sera
seduto sopra la sua vita
perduta come una partita;
ma il servofreno dentro il cuore,
che scatta al minimo segnale,
gli eliminò tutto il dolore.
E il leader della parte scura
contando i passi e la paura
si avvicinò alle parti estreme
dove correva un giorno il fiume,
ricostruendo da un declivo
l’ultima chiesa, un vecchio bivio,
l’acqua e l’amore che non c’era,
si sentì stanco in quel momento,
tolse la barba e sopra il mento,
apparve a forma di radice
quella sua vecchia cicatrice.
Songtekstvertaling
De leider van de duistere kant,
achter een bijna zwarte baard,
hij zei dingen tegen zijn volk.,
rustig, zoals altijd.;
en hij herinnerde zich oude dingen.,
verboden maar leeft nog.,
zoals martini met olijven.
Van de negentienhonderd tachtig
jaar van genade en verbond,
gelukkige en bewegingloze mensen
hij leefde alleen van het heden.;
maar hij is het die weinig verzameld heeft.
als een nenia herhaald
dat programma waar je om vroeg.
Het was toegestaan om te herinneren,
het was toegestaan om te herinneren,
toen herinnerde hij zich dat het verboden was.
in de nieuwe wereld ook het verleden.
De leider van de heldere kant,
met dat bittere litteken.
op de wortelvormige kin,
hij schreeuwde: "weg met deze vaas."
Met de paar jonge mensen beledigde hij
de politie dwingt
gewoon om gelukkig te zijn.:
en hij pakte het af en deed het weer
Paleizen van kunst en cultuur
en drankjes en niets.
Ja, maar alleen met de geest.;
en als het nodig was, zou hij ze meenemen.
bij het Hof van Justitie aanhangige zaken,
maar zodra hij vrijkwam, lachte hij.
Was het mogelijk om te veranderen
was het mogelijk om te hopen
maar hoop was een fout.
in de wereld nu zo perfect.
En de leider met het litteken
hij geloofde dat de ander gelukkiger was.,
en de andere met de baard,
hij zei: "Het zit vol gras.»;
ze verdachten elkaar.
om alleen scène te doen
om slaven van het systeem te zijn.
en elkaar bespot
en de andere was wederzijds.,
tijdens het beschrijven in bulk
twee gezichten van dezelfde lading.:
dat het onmogelijk was om te veranderen,
ga terug, ga vooruit
fouten willen maken.
Degenen die zich herinneren.
Degenen die zich herinneren.
dit geheugen was een defect.
in the world now so perfect,
en jij (o moehammad) bent niet veranderd.
we kunnen niet meer hopen.
deze hoop was een defect.,
in de wereld nu zo perfect.
En de leider van de heldere kant
hij huilde van woede die nacht.
zittend over zijn middel
verloren als een match;
maar de servorem in het hart,
schieten op het kleinste signaal,
het nam alle pijn weg.
En de leider van de duistere kant
stappen tellen en angst
benaderde de extreme delen
waar de rivier ooit liep,
herbouwen vanaf een helling
de laatste kerk, een oud kruispunt,
het water en de liefde die er niet was,
hij voelde zich moe op dat moment.,
hij deed z 'n baard af en over z' n kin.,
leek wortelvormig
dat oude litteken van haar.