Roberto Angelini — Quando crollano le stelle songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Quando crollano le stelle" van Roberto Angelini.
Songteksten
Era così densa l’aria che si vedeva appena
mentre raccoglievi le tue ultime cose
Avrei voluto fermarti, dire qualche cosa
ma camminavo su e giù per la sala dap ranzo
passo passo a consumare il pavimento
e ci passavamo accanto e si sfioravano quei corpi
quei corpi che un tempo al minimo contatto
perdevano il controllo.
E paura a guardarti negli occhi
quegl’occhi che sapevano capire in quelle notti
in cui tornavo a casa con l’anima in pezzi
convinto che i sogni fossero infranti
quegl’occhi sapevano cullarmi
sapevano cullarmi
E quando crollano le stella
cosa resterà
Un cielo senza luci
non illumina
il nostro amore è così fragile
Il silenzio spaccava le orecchie
come il suono della lavagna ad una pressione prolungata delle unghie
Mentre staccavi i quadri del soggiorno dandomi le spalle
avrei voluto avvicinarmi, abbracciarti come facevo sempre
Ma non riuscivo a muovermi a muovere le gambe
e ti vedevo andar via distante
sfumare all’orizzonte.
E quando crollano le stelle cosa resterà
un cielo senza luci
non illumina
il nostro amore è così fragile
Vai.
Non fermarti adesso non fermarti mai
Chissà quanti ne hai visti e quanti ne vedrai
Di giorni intensi e intensi amanti
Ed emozioni poi
Spero che siano più grandi
di quelle che abbiamo avuto noi.
(Grazie a Linda per questo testo)
Songtekstvertaling
De lucht was zo dicht dat je nauwelijks kon zien
terwijl je je laatste spullen opraapte.
Ik wilde je tegenhouden, iets zeggen.
maar ik liep op en neer in de hal DAP ranzo
stap voor stap om de vloer te consumeren
en we kwamen langs en ze raakten die lichamen aan.
die lichamen die een keer bij het minste contact
ze verloren de controle.
En bang om je in de ogen te kijken
die ogen die ze wisten te begrijpen op die nachten
waar ik thuis zou komen met mijn ziel in stukken
overtuigd dat dromen gebroken waren
die ogen wisten hoe ze me moesten sussen.
ze wisten me te wiegen.
En wanneer de sterren vallen.
wat blijft er over?
Een hemel zonder licht
verlicht niet
onze liefde is zo breekbaar
Stilte brak mijn oren.
als het geluid van het schoolbord bij een langdurige druk van de nagels
Toen je de schilderijen uit de woonkamer haalde en me de rug toekeerde.
Ik wilde dichtbij komen, je omhelzen zoals ik altijd deed.
Maar ik kon mijn benen niet bewegen.
en ik kon je ver weg zien gaan.
vervaag naar de horizon.
En wanneer de sterren vallen wat er overblijft
een hemel zonder licht
verlicht niet
onze liefde is zo breekbaar
Gaan.
Stop nu niet, stop nooit.
Wie weet hoeveel je er gezien hebt en hoeveel je er zult zien.
Dagen van intense en intense geliefden
En emoties dan
Ik hoop dat ze groter zijn.
die we hadden.
(Dank aan Linda voor deze tekst)