Rick Wakeman — Journey To The Center Of The Earth songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Journey To The Center Of The Earth" van Rick Wakeman.
Songteksten
By horse, by rail, by land, by sea, our journey starts
Two men incensed by one man’s journey from the past
In Iceland, where the mountain stood with pride
They set off with their guide
To reach the mountain side
Roped as one for safety through the long descent
Into the crater of volcanic rock they went
Look up from our telescopic lens,
One star for us to share,
We continue on our prayer.
Crystals of opaque quartz, studded limpid tears,
Forming magic chandeliers, lighting blistered galleries.
Narration 1
Admiring shades of lava which imperceptibly passed from reddish
brown to bright yellow, their way lit by crystals appearing as
lighted globes, they continued through the lava gallery, which
gently sloped until they reached the inter section of two roads.
Without hesitation Professor Lidenbrook chose the eastern tunnel.
And the journey continued through a succession of arches, appearing
before them as if they were the aisles of a gothic cathedral; the
walls were enhanced with impressions of Rock weeds and mosses from
the Silurian epoch.
Narration 2
The Eastern route they had taken had come to a dead end. With three
days’walk back to the fork to find Arne Saknussemm’s original
route, they found their water rations were limited to one day.
Knowing their only change of finding water was on that route, they
set off for the fork and there finally they fell almost lifeless on
the third day. After sleep, they continued down the other tunnel in
their quest for water, and whilst searching on his own, Hans, the
guide, heard the sound of water thundering behind a granite wall,
and, with a pick axe, attacked the wall so as to allow a stream of
boiling water to enter and cool in their tunnel. Not only had they
found life in the water but they had also found a flowing guide to
the Centre of the Earth. They called the stream the Hansbach.
Narration 3
Replenished with the water the journey continued with haste, but
somehow they find themselves separated. Professor Lidenbrook’s
nephew Axel found himself alone. His mind was seized with
unparalleled fear and he saw memories of home flashing before him.
His fiancee Grauben, his house and friends in Hamburg. He saw
hallucinations of all the incidents of the journey. And, unworthy
as he felt, he knelt in fervent prayer and then, in panic, he ran
blindly through a tunnel only to reach a dead end, where he fell
panting for breath. In the darkness he cried… voices…
voices… voices… He heard voices. He heard his uncle’s voice.
Due to the shape of the gallery and the conducting power of the
rocks, his uncle’s voice was uncannily travelling around the
walls. By means of their chronometers they discovered they were
four miles apart, so Axel set about the task of rejoining the
Professor and their guide.
Recollection
Memories of a life on earth go flashing past,
Of home of Grauben, friends of whom he’s seen his last
Contemplating what his life’s been worth,
While trapped beneath the earth,
An embryo at birth
Pain and fear destroy the beauty I have seen,
Of caverns, where no other man has ever been
Silurian epoch hosts me as my grave,
My final blow I wave,
A life too late to save
Crystals of opaque quartz, studded limpid tears,
Forming magic chandeliers, lighting blistered galleries.
Narration 4
Suddenly the ground disappeared from beneath his feet. He fell down
a vertical shaft, his head hitting a sharp rock. He lost
consciousness. On opening his eyes, he found himself with the
Professor and the guide, and, looking around him, he saw an ocean
stretching as faras the eye could see, a giant forest of
mushrooms, a line of huge cliffs, and strange clouds hung
overhead, as he lay on a deeply indented shore of golden sand
strewn with shells. For a moment, he thought he was back on the
surface of the earth, but he soon realised that they had reached a
world within a world.
THE BATTLE / THE FOREST
Narration 5
Having made a raft from wood taken from the giant mushroom forest,
with rigging consisting of a mast made of two staves lashed
together, a yard made of a third, and a sail borrowed from their
stock of rugs, they set sail from the harbour — Port Grauben,
named after Axel’s fiancee. With a north-westerly wind propelling
them along at about three miles an hour, silvery beams of light,
reflected here and there by drops of spray, produced luminous
points in the eddy created by the raft. Soon all land was lost to
view. Five days out to sea, they witnessed a terrifying battle
between two sea monsters. One having the snout of a porpoise, the
head of a lizard, and teeth of a crocodile — an Ichthyosaurus. And
the other, the mortal enemy of the first, a serpent with a
turtle’s shell, the Plesiosaurus.
The Battle
Five days out on an infinite sea, they prayed for calm on an ocean free,
But the surface of the water ws indicating some disturbance.
The raft was hurled by an unseen source, two hundred feet, with
frightening force
And a dark mass rising showed to be a giant porpoise
Rising out of the angry sea, towered the creatures' enemy,
And so the two sea monsters closed for battle
Crocodile teeth, lizard’s head, bloodshot eye, stained ocean red
Moving close to their raft’s side, the two men prayed as one and cried
«Save me, save me, save me, save me»
The serpents' fight went on for hours, two monsters soaring up like towers
And driving down to the depths in a single motion
Suddenly, the serpent’s head, shot out of the water bathed in red
And the serpentine form lay lifeless on the ocean
Crocodile teeth, lizard’s head, bloodshot eye stained ocean read
Battle won, a victor’s pride, the three men thanked the Lord and cried
«Praise God, praise God, praise God, praise God.»
Narration 6
Cumulus clouds formed heavily in the south, like huge wool packs
heaped up in picturesque disorder. Under the influence of the
breezes they merged together, growing darker, forming a single
menacing mass. The raft lay motionless on the sluggish waveless
sea and in silence they waited for the storm.
Narration 7
For four days the storm had raged as they clung to the mast of
their raft for safety. Finally, with their raft wrecked after
being bashed against the reefs, they lay sheltered from the
pouring rain beneath a few overhanging rocks where they ate and
slept. The next day all trace of the storm had disappeared and
what remained of their stock seemed intact. Checking the compass
brought only heartbreak as it showed that a chance of wind during
the storm had returned them to just a few miles north of Port
Grauben. So, deciding to try and find the original route they
advanced with difficulty over granite fragments mingled with
flint, quartz, and alluvial deposits, eventually reaching a plain
covered with bones. like a huge cemetery. A mile further on, they
reached the edge of a huge forest made up of vegetation of the
Tertiary period. Tall palms were linked by a network of
inextricable creepers, a carpet of moss covering the ground and
the leaves were colourless, everything having a brownish hue.
Exploring the forest they discovered a heard of gigantic animals,
Mastadons, which were being marshalled by a primitive human being,
a Proteus. He stood over twelve foot high and brandished an
enormous bough, a crook worthy of this antediluvian shepherd.
The Forest
Journey on through ages gone, to the centre of the earth
Past rocks of quartz and granite, which gave mother nature birth
Burial ground of ancient man, his life no more is seen,
A journey through his time unknown, I wonder where he’s been
Wonder where he’s been, wonder where he’s been, wonder where he’s been
The shore now gone behind the hills, a forest in our sight,
Rocks and distant mountains, bathed in waves of blinding light
Forests from far gone time, no living man has seen,
A private prehistoric world, for you and I a dream
Brownish hue dicates my eye, no colour hides their fear,
Flowers faded, dull and cold, now bleached by atmosphere
Creatures twisting under trees, huge monsters soaked with rage
Hidden deep below our earth, a frightening, bygone age
Their shepherd came, now long extinct, a huge primeval man
The three men filled with disbelief, just turned as one and ran.
Narration 8
Dumb with astonishment and amazement which bordered on
stupefaction, they fled the forest. Instinctively, they made
towards the Lidenbrook Sea. Discovering a rusty dagger on the
beach, and the carved initials of the explorer before them on a
slab of granite, they realised that thay were once again treading
the route of Arne Saknussemm. Following a short sea journey around
a cape, they came ashore where a dark tunnel plunged deep into
rock. Venturing down, their progress was halted by a piece of rock
blocking their way. After deciding to blow their way through, and
setting the charge, they put out to sea for safety. With the
explosion, the rocks before them opened like a curtain, and a
bottomless pit appeared in the shore. The explosion had caused an
earthquake, the abyss had opened up, and the sea was pouring into
it. Down and down they plunged into the huge gallery, but on
regaining their senses found their raft rising at tremendous
speed. Trapped in the shaft of an active volcano they rose through
the ages of man to be finally expelled out on a mountain-side
riddled with tiny lava streams. Their journey was completed and
they found themselves 3000 miles from their original starting
point in Iceland. They had entered by one volcano and they had
come out by another. With the blue mountains of Calabria in the
east they walked away from the mountain that had returned them.
The frightening Mount Etna.
Songtekstvertaling
Per paard, per spoor, over land, over zee, onze reis begint
Twee mannen die ontstemd waren door de reis van één man uit het verleden.
In IJsland, waar de berg stond met trots
Ze vertrekken met hun gids.
Om de bergkant te bereiken
Vastgemaakt als een voor de veiligheid door de lange afdaling
In de krater van vulkanisch gesteente gingen ze
Kijk omhoog van onze telescopische lens,
Eén ster voor ons om te delen,
We gaan door met ons gebed.
Kristallen van ondoorzichtig kwarts, dichtgeklede kuiltjes,
Magische kroonluchters vormen, met blaren belichte galerijen.
Vertelling 1
Bewonderende lava-tinten, die onopvallend door rood kwamen.
bruin tot heldergeel, hun weg verlicht door kristallen die verschijnen als
lichtende bollen, gingen ze verder door de lava galerij, die
langzaam sloopten ze tot ze het intersectie van twee wegen bereikten.
Zonder aarzeling koos Professor Lidenbrook de oostelijke tunnel.
En de reis ging door een opeenvolging van bogen.
voor hen als waren zij de aisles van een gotische kathedraal; de
de wanden werden versterkt met indrukken van gesteente onkruid en mossen van
het Siluriaanse Tijdperk.
Vertelling 2
De oostelijke route die ze hadden genomen was tot een dood spoor gekomen. Met drie.
days ' loop terug naar de vork om het origineel van Arne Saknussemm te vinden.
route, ze vonden dat hun waterrantsoenen beperkt waren tot één dag.
Wetende dat hun enige verandering in het vinden van water op die route was,
ze gingen naar de vork en daar vielen ze bijna levenloos op.
de derde dag. Na de slaap, gingen ze verder door de andere tunnel in
hun zoektocht naar water, en terwijl hij zelf op zoek was, Hans, de
gids, hoorde het geluid van water dat achter een granieten muur stampte,
en, met een pikhouweel, viel de muur aan om een stroom van
kokend water om in hun tunnel te komen en af te koelen. Niet alleen hadden ze
ze vonden leven in het water, maar ze vonden ook een stromende gids.
het centrum van de aarde. Ze noemden de beek de Hansbach.
Vertelling 3
Aangevuld met het water ging de reis voort met haast, maar
op een of andere manier vinden ze zichzelf gescheiden. Professor Lidenbrook ' s
neef Axel was alleen. Zijn geest werd gegrepen met
ongeëvenaarde angst en hij zag herinneringen van thuis flitsen voor hem.
Zijn verloofde Grauben, zijn huis en vrienden in Hamburg. Hij zag
hallucinaties van alle incidenten van de reis. En onwaardig.
zoals hij voelde, knielde hij in vurig gebed en toen, in paniek, rende hij weg.
blindelings door een tunnel om een dood spoor te bereiken, waar hij viel.
hijgend voor adem. In de duisternis huilde hij... stemmen…
stemmen ... stemmen ... hij hoorde stemmen. Hij hoorde de stem van zijn oom.
Door de vorm van de galerij en de geleidende kracht van de
rocks, de stem van z ' n oom was vreselijk.
stadsmuren. Met behulp van hun chronometers ontdekten ze dat ze
vier mijl uit elkaar, dus Axel ging over de taak om zich weer bij de
Professor en hun gids.
Herinnering
Herinneringen aan een leven op aarde gaan voorbij,
Van Huis van Grauben, vrienden van wie hij zijn laatste gezien heeft.
Nadenken over wat zijn leven waard is geweest,
Terwijl gevangen onder de aarde,
Een embryo bij de geboorte
Pijn en angst vernietigen de schoonheid die ik heb gezien,
Van grotten, waar geen andere man ooit is geweest
Silurisch Tijdperk host me als mijn graf,
Mijn laatste slag ik zwaai,
Een leven te laat om te redden
Kristallen van ondoorzichtig kwarts, dichtgeklede kuiltjes,
Magische kroonluchters vormen, met blaren belichte galerijen.
Vertelling 4
Plotseling verdween de grond onder zijn voeten. Hij viel neer.
een verticale schacht, zijn hoofd raakt een scherpe rots. Hij verloor
bewustzijn. Op het openen van zijn ogen, vond hij zichzelf met de
Professor en De Gids, en toen hij om hem heen keek, zag hij een oceaan.
zo uitgestrekt als faras het oog kon zien, een reusachtig bos van
paddenstoelen, een lijn van enorme kliffen, en vreemde wolken hingen
boven ons, terwijl hij lag op een diep ingesneden kust van gouden zand.
bezaaid met schelpen. Hij dacht even dat hij weer aan de slag was.
het oppervlak van de aarde, maar hij realiseerde zich al snel dat zij een
wereld in een wereld.
DE STRIJD / HET BOS
Vertelling 5
Ik heb een vlot gemaakt van hout uit het enorme paddenstoelbos.,
met tuigage bestaande uit een mast gemaakt van twee noppen
samen, een werf gemaakt van een derde, en een zeil geleend van hun
tapijten varen uit de Haven-Haven Grauben.,
genoemd naar Axels verloofde. Met een noordwestelijke wind die voortstuwt
ze kwamen langs met zo ' n vijf kilometer per uur, zilveren stralen van licht.,
hier en daar gereflecteerd door druppels spray, geproduceerd licht
punten in de wervelkolom van het vlot. Al snel was al het land verloren aan
uitzicht. Vijf dagen op zee waren ze getuige van een angstaanjagende strijd.
tussen twee zeemonsters. Een met de snuit van een bruinvis, de
hoofd van een hagedis, en tanden van een krokodil — een Ichthyosaurus. En
de andere, de aartsvijand van de eerste, een slang met een
schildschildpad, de Plesiosaurus.
strijd
Vijf dagen op een oneindige zee, baden ze voor rust op een oceaan vrij,
Maar het wateroppervlak wijst op verstoring.
Het vlot werd geworpen door een ongeziene bron, 200 voet, met
angstaanjagende kracht
En een donkere massa die opkwam bleek een gigantische bruinvis te zijn.
Opgestaan uit de boze zee, de vijand van de wezens omhooggetrokken,
En dus sloten de twee zeemonsters zich op voor de strijd.
Krokodillentanden, hagedissenkoppen, bloeddoorlopen ogen, rood gekleurd
Ze gingen dicht bij de kant van hun vlot en baden als één man en huilden.
"Red me, red me, red me, red me»
De serpents' gevecht duurde uren, twee monsters zweven als torens
En in één beweging naar de diepte rijden
Plotseling, het hoofd van de slang, neergeschoten uit het water badend in rood
En de serpentine vorm lag levenloos op de oceaan.
Krokodillentanden, hagedissenkop, met bloeddoorlopen ogen bevlekte oceaanlezing
De strijd won, de trots van een overwinnaar, de drie mannen dankten de Heer en riepen
"Loof God, loof God, loof God, loof God.»
Vertelling 6
De cumuluswolken vormden zich zwaar in het zuiden, als enorme wollen pakjes.
opgehoopt in pittoreske wanorde. Onder invloed van de
ze smolten samen, werden donkerder, vormden een enkele
dreigende mis. Het vlot lag onbeweeglijk op de trage Golf.
zee en in stilte wachtten ze op de storm.
Vertelling 7
Vier dagen lang had de storm gewoed toen ze zich vastklampten aan de mast van
hun vlot voor de veiligheid. Uiteindelijk, met hun vlot gesloopt na
ze werden tegen de riffen geslagen, ze lagen afgeschermd van de
regen gieten onder een paar overhangende rotsen waar ze aten en
slapen. De volgende dag waren alle sporen van de storm verdwenen.
wat overbleef van hun voorraad leek intact. Het kompas controleren
bracht alleen hartzeer als het toonde dat een kans op wind tijdens
de storm bracht ze terug naar een paar mijl ten noorden van de haven.
Grauben. Dus, beslissen om te proberen en de originele route te vinden ze
met moeilijkheden voortgeschreden boven granietscherven, vermengd met
flint, kwarts en alluviale afzettingen, die uiteindelijk een vlakte bereiken
bedekt met botten. als een groot kerkhof. Een mijl verder, ze
het bereikte de rand van een enorm bos, bestaande uit vegetatie van de
Tertiaire periode. Tall palms waren verbonden door een netwerk van
onlosmakelijk verbonden kruipers, een tapijt van mos dat de grond bedekt en
de bladeren waren kleurloos, alles had een bruine kleur.
Ze ontdekten dat er enorme dieren waren.,
Mastadons, die door een primitief mens bijeengedreven werden. ,
een Proteus. Hij stond meer dan 12 voet hoog en zwaaide een
enorme bough, een boef die deze antediluaanse herder waardig is.
bos
Reis door eeuwen heen, naar het centrum van de aarde
Oude stenen van kwarts en graniet, die moeder natuur geboorte gaven
Begraafplaats van de Oude man, zijn leven wordt niet meer gezien,
Een reis door zijn tijd onbekend, Ik vraag me af waar hij is geweest
Ik vraag me af waar hij is geweest, waar hij is geweest, waar hij is geweest
De kust is nu verdwenen achter de heuvels, een bos in ons zicht,
Rotsen en verre bergen, gebaad in golven van verblindend licht
Bossen van verre tijden, geen levende man heeft gezien,
Een privé prehistorische wereld, voor jou en mij een droom
Bruinachtige tint diceert mijn oog, geen kleur verbergt hun angst,
Bloemen vervaagd, saai en koud, nu gebleekt door de atmosfeer
Wezens die onder bomen draaien, enorme monsters doordrenkt met woede.
Diep verborgen onder onze aarde, een angstaanjagende, vervlogen tijd.
Hun herder kwam, nu al lang uitgestorven, een enorme oermens.
De drie mannen vol ongeloof, draaide zich om als één en vluchtten.
Vertelling 8
Dom van verbazing en verbazing die grenzen aan
verbijstering, ze ontvluchtten het bos. Instinctief maakten ze
naar de Lidenbrook Zee. Het ontdekken van een roestige dolk op de
strand, en de gesneden initialen van de ontdekkingsreiziger voor hen op een
een stuk graniet, ze realiseerden zich dat thay weer aan het voetstappen was.
de route van Arne Saknussemm. Na een korte zeereis
een cape, ze kwamen aan land waar een donkere tunnel diep in
rock. Hun vooruitgang werd tegengehouden door een stuk rots.
ze blokkeren hun weg. Na te hebben besloten hun weg door te blazen, en
als ze de lading plaatsen, gaan ze voor de veiligheid op zee. Met de
explosie, de rotsen voor hen open als een gordijn, en een
bodemloze put verscheen in de kust. De explosie had een
aardbeving, de afgrond was geopend, en de zee stroomde in
het. Op en neer vielen zij in de grote galerij, maar op
toen ze weer bij zinnen kwamen, steeg hun vlot enorm.
snelheid. Gevangen in de schacht van een actieve vulkaan waar ze doorheen kwamen.
de tijdperken van de mens om eindelijk op een berg te worden verdreven
doorzeefd met kleine lavastromen. Hun reis was voltooid en
ze vonden zichzelf 3000 mijl van hun oorspronkelijke start
punt in IJsland. Ze waren door een vulkaan binnengegaan en hadden
kom naar buiten met een ander. Met de blauwe bergen van Calabrië in de
in het oosten liepen ze weg van de berg die hen terug had gebracht.
De angstaanjagende Etna.