Revolver — El Único Espectador songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "El Único Espectador" van Revolver.
Songteksten
Se refleja en el ríoel brutal colorido
de los fuegos artificiales
y ellos chocan sus ojos los del uno en el otro
ajenos a cualquier explosión.
Y negros y blancos se apiñan con frío
a un bidón de gasoil con trapos encendidos
un fuego naranja ilumina la esquina
y calienta sus manos por hoy.
Y ellos siguen viviendo en su propio
disfraz.
Borrachos tan ebrios de amor
que el tiempo se para en mitad de la calle
y es su único espectador.
Y se rozan con mimo sin darse al olvido
algún poro de la piel
y les sabe a violines trompetas y arpas
el silbato del último tren.
Hay un tipo dormido en el séptimo banco
del parque junto a la estación
hoy hay fiesta en la calle pero nada rompe
su sueño.
Después de dos litros de alcohol
Y ellos siguen viviendo en su propio
disfraz
Borrachos tan ebrios de amor
que el tiempo se para en mitad de la calle
y es su único espectador.
Y pasan los años llueve sobre mojado
y los dos continuan ahi.
Estatuas de piedra que fieles hasta la arena
son vecinos de mi humilde rincón.
Vacio la funda y cojo las monedas
que la gente me quiso brindar
guardo la guitarra me pongo el sombrero
y decido que hoy no toco más
lo cierto es que ya vale por hoy.
Y sigo viviendo en mi propio disfraz
borracho tan ebrio de amor
que el timpo se para en mitad de la calle
y es mi único espectador…
Songtekstvertaling
Weerspiegeld in de rivier de kleurrijke brute
van het vuurwerk
en ze botsen met hun ogen op elkaar.
buitenaards voor elke explosie.
En zwart-witte menigte met koude
naar een dieselbus met verlichte vodden
een oranje vuur verlicht de hoek.
en warm je handen op voor vandaag.
En ze leven nog steeds alleen.
kostuum.
Dronkaards zo dronken van de liefde
die tijd staat in het midden van de straat
en hij is zijn enige toeschouwer.
En ze wrijven zich met verwennerij zonder te vergeten
sommige huidporie
en het smaakt naar viooltrompetten en harpen.
de laatste trein fluit.
Er ligt een man te slapen op de zevende bank.
van het park naast het station
er is een feest op straat vandaag maar niets breekt
zijn droom.
Na twee liter alcohol
En ze leven nog steeds alleen.
kostuum
Dronkaards zo dronken van de liefde
die tijd staat in het midden van de straat
en hij is zijn enige toeschouwer.
En de jaren gaan voorbij het regent op nat
en ze zijn er allebei nog.
Stenen beelden die trouw zijn aan het zand
het zijn buren in mijn nederige hoek.
Ik maak de koffer leeg en neem de munten.
dat mensen op me wilden proosten.
Ik hou mijn gitaar Ik zet mijn hoed op
en ik besluit dat ik vandaag niet meer speel.
de waarheid is, het is goed voor vandaag.
En ik woon nog steeds in mijn eigen kostuum.
zo dronken van de liefde
die tijd stopt in het midden van de straat
en hij is mijn enige toeschouwer.…