Revolver — Clarisa songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Clarisa" van Revolver.
Songteksten
Una noche a la hora en que la vida,
ya baja violenta.
Arrastrano maderos podridos y restos de fe.
Le cogio con el alma dormida y la puerta entreabierta.
Permitiendo que el rio creciera
y se hinchara con él.
Y entre un mar de sonrisas prohibidas
y de lágrimas muertas
escogió ser amigo de paso del gran capitán
que no ordena, ni grita, ni escucha implacabe y sediento
el virrey del silencio furtivo y de la oscuridad.
A mi no me saldran alas como a Clarisa.
A mi que tengo pavor a la soledad.
A mi que nunca fui bueno en las despedidas.
A mi se me quiebra el alma cuando se va.
Bocanadas a partes iguales de furia y ternura
de verdades envueltas en lazo con papel celofan
de egoismo insaciable servido en bandeja de plata
y de mentiras color caramelo que saben a sal.
Y a mi no me saldran alas como a Clarisa.
A mi que tengo pavor a la soledad.
A mi que nunca fui bueno en las despedidas.
A mi se me quiebra el alma cuando se va.
A mi se me quiebra el alma cuando se va.
Se dejaba arrullar por las voces mas cautivadoras.
La locura es tan cuerda aunque nadie lo quiera pensar.
Y saber que la parte correcta la muestra el espejo.
Y querer comprobar qué demonios se esconde detras.
Y a mi no me saldran alas como a Clarisa.
A mi que tengo pavor a la soledad.
A mi que nunca fui bueno en las despedidas.
A mi se me quiebra el alma cuando se va.
A mi se me quiebra el alma cuando se va.
A mi se me quiebra el alma cuando se va.
Songtekstvertaling
Een nacht op het moment waarop het leven,
al gewelddadig.
Ze slepen verrot hout en resten van geloof.
Hij betrapte hem met zijn ziel in slaap en de deur stond op een kier.
Waardoor de rivier kan groeien
en het zwelt ermee op.
En tussen een zee van verboden glimlachen
en dode tranen.
hij koos ervoor om een passerende vriend van de grote kapitein te zijn.
die noch bevelen, noch roepen, noch luisteren, en die nederig en dorstig oor hebben.
de onderkoning van stille stilte en duisternis.
Ik krijg geen vleugels zoals Clarisa.
Ik ben bang voor eenzaamheid.
Voor mij was ik nooit goed in afscheid nemen.
Mijn ziel breekt als hij vertrekt.
Gelijke ademhalingen van woede en tederheid
van waarheden gewikkeld met cellofaanpapier
van onverzadigbaar egoïsme geserveerd op een presenteerblaadje
en snoepkleurige leugens die naar zout smaken.
En ik krijg geen vleugels zoals Clarisa.
Ik ben bang voor eenzaamheid.
Voor mij was ik nooit goed in afscheid nemen.
Mijn ziel breekt als hij vertrekt.
Mijn ziel breekt als hij vertrekt.
Hij liet zich in slaap sussen door de meest fascinerende stemmen.
Waanzin is zo normaal, zelfs als niemand erover wil nadenken.
En weet dat het juiste deel door de spiegel wordt getoond.
En Ik wil weten wat er achter zit.
En ik krijg geen vleugels zoals Clarisa.
Ik ben bang voor eenzaamheid.
Voor mij was ik nooit goed in afscheid nemen.
Mijn ziel breekt als hij vertrekt.
Mijn ziel breekt als hij vertrekt.
Mijn ziel breekt als hij vertrekt.