Рабы Лампы — Посвящение (ИМПЕРИЯ) songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Посвящение (ИМПЕРИЯ)" van Рабы Лампы.
Songteksten
«Наши овации канатоходцам по делу…
Прошедшим казни и вечно живущим,
Средь пьяной гущи погнившей при жизни…»
Холодное лето 2000-го года.
Смерть забрала поэта, но звучать будут долго
В моем сознанье где-то немного грустным эхом
Его слова и голос, но уже с другого света.
Уважение усопшему, безвременно ушедшему,
Искавшему счастье, но так и не нашедшему.
Как памятку живущим, оставил он наследие,
И вслед за ним идущие познают его гения.
Я отдаю последнюю свою дань уважения
Тому, кто научил меня трехмерному мышлению.
Скорбим и помним о его мятежном духе.
Грюндиг, спи спокойно, земля пусть будет тебе пухом.
Чем дальше по жизни, тем больше понятно,
Что гений от Бога подвержен летально
Оплакивать участь непонявших истин.
И мысли о всем неизбежном приходят.
Все чаще и чаще. И незачем больше
Писать и стараться, вложить больше смысла
Корысти не ради, а только с желаньем.
Не сдаться, и в тысячный раз называя.
Явления сущего, рифмой играя,
Страдая, давать имена проявленьям
Природы созданий, что созданы сверху.
Напрасно все это. Ты ушел не прощаясь.
Не выключил свет, не спросил о погоде…
И вроде все ясно, ведь смерть безучастна.
Но знай, что наследие прыгнувших в небо
Пополнилось новой главой многократно!
Посвящение человеку с большой буквы «Ч»,
Да и вообще, уличному поэту, и просто клевому парню.
Не знаю, кому как, а мне непонятно
Почему мы выбираем свой путь и идем по нему вперед.
И в чем суть этого пути,
И когда он закончится.
И очень хочется, чтобы он был ровным,
Длинным, легким, светлым, как солнечный день.
Но неожиданно все закончилось:
Переступил человек черту и его не вернешь.
Не надо здесь больше слов — они ни к чему.
Я помолчу лучше и буду помнить его всегда.
Душа покинула тело, где-то летает.
Строчка не дописана, рифма остывает.
Никто не знает, где сейчас его душа.
Она находится там, где лирика его жива.
Она жива везде, но поэта больше нет.
Мне хочется кричать от боли, но не слышу я ответ.
О себе оставив след, он расстался с этим миром,
Но для многих подростков он стал кумиром.
«Раб Лампы», бунтарь в борьбе за правду,
Его поэзии нет равных по глубине мысли.
«D.O.B. community», лишилась воина, бойца.
Но твое дело не умрет, нет, ему нет конца.
Стучат наши сердца в такт твоему сердцу.
Закрыл ты за собою дверцу.
Но мы с тобой. Покойся с миром.
Послав все к черту, и сплюнув смачно вето
На безразделье избитых истин, сейчас пою я оду
Опавшим желтым листьям, чья смерть — не осень,
А немощь лета.
Я — их брат, мне выть животным,
В своих ладонях их хороня.
Один из них есть часть меня,
И значит, часть меня — бесплотна.
Был дан приказ: Долой из плена!
Долой из лона земного лиха!
И он ушел легко, спокойно и тихо,
Полоснув живых по венам.
Теперь он там. Он стал ближе к Богу.
А мы, живые, его дорогу
Грызем наощупь его же светом.
Ведь он не умер, нет,
Он всего лишь слился с ветром.
Друг мой, братишка, Лёха, здорово.
Слова не вяжутся в куплет.
Мыслей, чувств так много.
Звонил в тот день Джип, сказал, тебя нет.
Стало грустно и темно, как погасили свет.
Перед глазами скорбь твоих родных. Душой болею.
Переживанья, боль ничьи не сравнятся с их потерей.
Верю в то, что тебе лучше сейчас.
Почти знаю. Твои стихи читаю.
Чувствую, понимаю их. Сильнее быть стараюсь.
Ты со мной, поверь.
Мы об одном мечтали, я в ответе за двоих теперь.
Среди друзей мы тебя помним.
Разговор, когда мы вспоминаем, выходит, по-любому, долгим,
Светлым. Слышишь, мы дорожим
Каждым моментом, что провели с тобой.
Гордимся каждым метром,
Сантиметром тех дорог, что ты прошел.
Я чувствую, ты слился с ветром, как Sir-j прочел.
Ты с нами. Прихожу к тебе своими снами.
Любую радость в жизни Делю с тобою в пополаме.
Своими мыслями, мечтами по тебе скучаю. Строки эти посвящаю
Лучшему другу на свете, кого я никогда не потеряю.
Покойся с миром, брат, мы тебя помним.
Песенка, короткая как жизнь сама, допета
Для одного поэта, который понял это
Чуть раньше, чем все мы узнали,
Что это так. Он видел впереди гнетущий мрак и пустоту.
Он доверял лишь белому листу, друзьям и микрофону.
Каждому дому он пытался донести сигнал тревоги.
Он видел — мы убоги. Знал, что это нас убьет.
Он чувствовал, что так нельзя — из грязи да в князья.
Он ненавидел серость, глупость,
Предательство и трусость, он видел в душах мусор,
И кричал об этом, и вопил об этом, и орал!
Хотел, чтоб этот мир узнал свои ошибки,
Пока не стало слишком поздно.
Но грозы в этом году слишком свирепы,
И он не перешел, как через реку, это лето.
Не канул в Лету! Его слово в наших душах.
Он был один из лучших.
Нет, он есть один из лучших!
И навсегда, ты слышишь,
Он останется таким!
Я посвящаю гению ушедшему свой гимн.
Мир да пребудет с ним!
Всегда знать, что ты уйдешь именно так,
И все равно завыть, когда тебя не стало.
С лицом, распухшим от едких слез,
В растерянности нервной кутаться в одеяло.
И с каждым вдохом ветра в открытое окно думать,
Что это ты пришел и сел рядом.
Достал из рюкзака любимый свой блокнот,
И с фразой: «Хочешь, что-нибудь прочитаю?»
Читаешь с тоской в глазах о смерти,
Как о воле, собой, друзьями,
Миром вечно недовольный,
До боли, до краев, до верха переполнен.
Приснись мне, Лёлик.
Скажи, а правда, там, как ты и думал,
Большое, спокойное море?
Когда сердце споткнулосьи нужен воздуха глоток,
Когда хочется выть, как голодный волк,
Когда памяти осколок пробивает грудь,
Кислотой сжигает душу, боль мешает уснуть.
Когда тело бросает в сине-мертвую дрожь,
И не дает покоя под рукой лежащий нож,
Вот тогда я выключаю свет, отключаю телефон,
Закрываю глаза, посылая всех вон.
Я остаюсь один — отшельник в черной дыре.
И своими мыслями, мой друг, я прихожу к тебе.
Из-под подушки достаю твой недописанный роман,
На обложке — слезами: «Любовь, вера, обман».
Две красные черты переплетаются в крест.
Это конец великой жизни, это рожденная смерть.
Как гуманный отец учит глупого сына,
Так урок для дураков — твоя правдивая книга.
Как рушится мозг, когда приходит любовь,
Так твоя музыка будоражит кровь.
Так твоя лирика раскалывает душу,
Делает обрезание, выпускает смерть наружу.
Согревает в минус сорок, утоляет жажду в зной,
Заживляет раны скорби, рассасывает гной.
Воспоминанье вихрем уносит меня в сон.
От всей семьи тебе низкий поклон.
«Наши овации канатоходцам по делу…
Прошедшим казни и вечно живущим,
Средь пьяной гущи погнившей при жизни…»
Songtekstvertaling
"Onze ovatie aan de koorddansers op de zaak…
Executie in het verleden en eeuwig leven,
In het midden van een dronken Domoor In het leven..."
De koude zomer van 2000.
De dood heeft de dichter meegenomen, maar ze zullen lang klinken.
In mijn gedachten ergens een beetje droevige echo
Zijn woorden en stem, maar uit een andere wereld.
Respect voor de overledene, de voortijdig overleden,
Die op zoek was naar geluk, maar het nooit vond.
Als een herinnering aan de levenden, liet hij een erfenis na.,
En degenen die hem volgen zullen zijn genialiteit kennen.
Ik betuig mijn laatste eer.
Degene die me driedimensionaal denken leerde.
We rouwen en gedenken zijn rebelse geest.
Grundig, slaap lekker, laat de aarde je naar beneden zijn.
Hoe verder je gaat in het leven, hoe meer je begrijpt,
Dat genie van God is onderhevig aan dodelijkheid.
Het lot betreuren van waarheden die niet begrijpen.
En gedachten van alle onvermijdelijke komen.
Steeds vaker. En er is geen behoefte aan meer
Schrijf en probeer meer betekenis te investeren
Zelfbelang is niet in het belang van, maar alleen met verlangen.
Geef niet op, en voor de duizendste keer bellen.
Verschijnselen van bestaan, rijmspel,
Lijden, het geven van de namen van de manifestaties
De aard van de wezens die van boven zijn geschapen.
Het is allemaal voor niets. Je vertrok zonder afscheid te nemen.
Deed het licht niet uit, vroeg niet naar het weer.…
En alles lijkt duidelijk, omdat de dood onverschillig is.
Maar weet dat de erfenis van hen die in de hemel sprongen
Vaak een nieuw hoofdstuk toegevoegd!
Toewijding aan een persoon met een hoofdletter " H»,
En in het algemeen, een straatdichter, en gewoon een coole kerel.
Ik weet niet hoe, maar ik begrijp het niet.
Waarom we ons eigen pad kiezen en doorgaan.
En wat is de essentie van dit pad,
En als het eindigt.
En Ik wil echt dat het glad is.,
Lang, licht en helder als een zonnige dag.
Maar plotseling was het voorbij.:
Een man is te ver gegaan en je kunt hem niet terugbrengen.
Gebruik hier geen woorden meer. —
Ik zal zwijgen en hem voor altijd onthouden.
De ziel heeft het lichaam verlaten en vliegt ergens heen.
De lijn is nog niet af, het rijm koelt af.
Niemand weet waar zijn ziel nu is.
Het is waar zijn teksten leven.
Het leeft overal, maar de dichter is er niet meer.
Ik wil schreeuwen van pijn, maar ik kan het antwoord niet horen.
Over dat hij een spoor achterliet, ging hij weg met deze wereld. ,
Maar voor veel tieners werd hij een idool.
"Slaaf van de Lamp", een rebel in de strijd voor de waarheid,
Zijn poëzie heeft geen gelijke diepgang in gedachten.
"D. O. B. gemeenschap", verloor een krijger, een vechter.
Maar uw zaak zal niet sterven, nee, het zal niet eindigen.
Onze harten kloppen op tijd met je hart.
Je deed de deur achter je dicht.
Maar we staan achter je. Rust in vrede.
Alles naar de hel sturen en een veto uitspreken.
Over de onverdeelde waarheden van het verleden, nu zing ik een ode
Gevallen gele bladeren waarvan de dood niet de herfst is,
En de zwakheid van summer.
I-hun broer, Ik huil dieren,
Ze in jouw handen begraven.
Een van hen is een deel van mij.,
Dus een deel van mij is ontbonden.
Het bevel werd gegeven: weg uit gevangenschap!
Weg van de boezem van het aardse kwaad!
En hij vertrok gemakkelijk, rustig en rustig,
Het leven door hun aderen snijden.
Het is er nu. Hij werd dichter bij God.
En wij, de levenden, zijn manier
We betasten met zijn licht.
Hij is toch niet dood?,
Het is net samengesmolten met de wind.
Mijn vriend, broer, Lech, geweldig.
De woorden passen niet in het vers.
Er zijn zoveel gedachten en gevoelens.
JIP belde die dag en zei dat je er niet was.
Het werd triest en donker toen het licht uitging.
Voor je ogen is het verdriet van je familie. Mijn hart doet pijn.
Niemands ervaring, pijn, kan vergeleken worden met hun verlies.
Ik geloof dat je nu beter bent.
Ik weet het bijna. Ik heb je gedichten gelezen.
Ik voel en begrijp ze. Ik probeer sterker te zijn.
Je hoort bij mij, geloof me.
We hadden één droom, en ik ben nu verantwoordelijk voor twee.
We herinneren ons u onder onze vrienden.
Het gesprek, als we het ons herinneren, blijkt, in ieder geval, lang,
Licht. Hoor je, We waarderen
Elk moment dat we met jou doorbrachten.
We zijn trots op elke meter,
Een centimeter van de wegen die je hebt afgelegd.
Ik voel dat je met de wind bent samengesmolten, zoals Sir-j las.
Je hoort bij ons. Ik kom naar jou met mijn dromen.
Alle vreugde in het leven die ik met je deel in tweeën.
Ik mis je met mijn gedachten en dromen. Ik draag deze regels op.
De beste vriend in de wereld die ik nooit zal verliezen.
Rust in vrede, broeder, we herinneren ons jou.
Het lied, kort als het leven zelf, eindigt met zingen
Voor een dichter die dit begreep
Een beetje voordat we het allemaal wisten,
Dat dit zo is. Hij zag een onderdrukkende duisternis en leegte voor zich.
Hij vertrouwde alleen het Witboek, zijn vrienden en de microfoon.
Hij probeerde een alarm naar elk huis te sturen.
Hij zag dat we arm waren. Ik wist dat het ons zou doden.
Hij vond dat dit niet de manier was om van vuil naar prinsen te gaan.
Hij haatte grijsheid, domheid,
Verraad en lafheid, zag hij in de harten van het afval.,
En erover schreeuwen en schreeuwen.
Ik wilde dat deze wereld zijn fouten kende.,
Voor het te laat is.
Maar dit jaar zijn de onweersbuien te fel.,
En hij stak deze zomer de rivier niet over.
Niet in vergetelheid gezonken! Zijn woord is in onze zielen.
Hij was een van de beste.
Nee, Het is een van de beste!
En voor altijd, hoor je,
Dat zal hij blijven.
Ik draag mijn lofzang op aan het overleden Genie.
Vrede zij met hem!
Weet altijd dat je zo weggaat.,
En nog steeds huilen als je weg bent.
Met een gezicht opgezwollen met acrid tranen,
In verwarring begon ik mezelf in een deken te wikkelen.
En met elke adem van de wind door het open raam om na te denken,
Dat je naast me kwam zitten.
Ik heb mijn favoriete Schrift uit mijn rugzak gehaald.,
En met de zin: "wil je dat ik iets Lees?"
Je leest met verlangen in je ogen over de dood.,
Wat dacht je van will, jezelf, vrienden?,
Altijd ontevreden met de wereld,
Pijnlijk, naar de rand, naar de top overvol.
Droom van me, Lelik.
Vertel me, is het echt daar, zoals je dacht,
Grote, rustige zee?
Als het hart struikelt, heb je lucht nodig.,
Als je wilt huilen als een hongerige wolf,
Wanneer de geheugenscherf de borst doorboort,
Zuur verbrandt de ziel, de pijn verstoort de slaap.
Als het lichaam een blauw-dooie rilling gooit,
En geeft geen rust bij de hand liggend mes,
Dan doe ik de lichten uit, doe de telefoon uit.,
Ik sluit mijn ogen, stuur iedereen naar buiten.
Ik ben alleen gelaten - een kluizenaar in een zwart gat.
En met mijn gedachten, mijn vriend, kom ik naar jou.
Van onder het kussen haal ik je onafgemaakte roman weg.,
Op de cover — tears: "Love, faith, misleiding."
Twee rode lijnen vervlochten in een kruis.
Dit is het einde van een groot leven, Dit is een geboren dood.
Hoe een menselijke vader een domme zoon leert,
Dus een les voor de dwazen is je ware boek.
Als de hersenen instorten als het om liefde gaat,
Dus je muziek wekt het bloed op.
Dus je tekst splitste de ziel,
Maakt besnijdenis, laat de dood eruit.
Verwarmt in min 40, lest dorst in de hitte,
Heelt de wonden van verdriet, lost de pus op.
De herinnering maakt me wakker.
Van de hele familie naar jou met een lage boog.
"Onze ovatie aan de koorddansers op de zaak…
Executie in het verleden en eeuwig leven,
In het midden van een dronken Dombo in het leven…»