Птаха — Миф songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Миф" van Птаха.
Songteksten
Листвою золоченной оплакиваем лето,
Сдувая память добрых дней дождем и легким ветром.
Земля напьется вдоволь, в цвета окрасит ветви,
И до краев наполнят небом жизни реки.
А я останусь тут, мечтая о полетах.
Вдыхая север носом, почувствую свободу.
Откину грусть я прочь, и улыбнусь восходу.
Пусть все рычат мне в спину, ведь это их порода.
Я вспомню вдруг отца, улыбку своей мамы.
Друзей своих, как я куражил с ними спьяну,
Смех дочки нежной, который расжигал надежду.
Я скину прочь с себя всю грузную одежду.
Останусь в легкой майке, пусть дождик лечит раны.
Я встану на колени, подумаю о храме.
Я попрошу Христа, пусть душу успокоит,
Пусть стану я смиренным, оставшись хулиганом.
А сердце вдруг кольнет от криков дикой стаи,
Что улетая прочь, вернуться обещает.
Я прикурю седой, оставшись на диване,
Ведь в городе моем свободы не бывает.
Мы всех тех, кто не с нами, оставим во снах.
Будем ждать, как растают снега на сердцах.
Людей я не знаю, куда же мне идти,
Ведь в городе моем свобода — это миф.
Октябрьский дождик, слепой и наивный,
И память о прошлом прибавила сил мне.
В желтый выкрашены бульвары и авеню.
И птицы косяками улетели на юг.
На лице улыбка, долой предрассудки.
Играет скрипка в душе 90 суток.
Но это временная боль, духовные муки.
Скоро дикие ливни сменят дикие вьюги.
Пора платить по счетам. Нутро просит,
Чтобы я бросил алкоголь и папиросы.
И остро встал вопрос о самом главном.
Это не просто, но лишь бы поздно не стало.
Моя страна устала, уснули проспекты.
Места пъедестала пустуют, а в клетках
Ютится народ, свою осень коротая.
Ведь в городе моем свободы не бывает.
Мы всех тех, кто не с нами, оставим во снах.
Будем ждать, как растают снега на сердцах.
Людей я не знаю, куда же мне идти,
Ведь в городе моем свобода — это миф.
Мы всех тех, кто не с нами, оставим во снах.
Будем ждать, как растают снега на сердцах.
Людей я не знаю, куда же мне идти,
Ведь в городе моем свобода — это миф.
Songtekstvertaling
Met vergulde bladeren we huilen voor de zomer,
Het wegblazen van de herinnering aan goede dagen met regen en lichte wind.
De aarde zal dronken genoeg zijn, in de kleuren van de verf tak. ,
En de rivieren zullen de hemel vullen met leven tot aan de rand.
Ik blijf hier en droom van vliegen.
Het noorden inademen door mijn neus, zal ik me vrij voelen.
Ik zal mijn verdriet weggooien en glimlachen bij zonsopgang.
Laat iedereen aan mijn rug grommen, want dit is hun ras.
Ik zal me plotseling mijn vader herinneren, de glimlach van mijn moeder.
Mijn vrienden, hoe ik vroeger dronken met ze werd.,
De lach van een lieve dochter die hoop deed ontstaan.
Ik trek al mijn zware kleren uit.
Ik blijf in een licht T-shirt, laat de regen mijn wonden helen.
Ik ga op mijn knieën en denk aan de tempel.
Ik zal Christus vragen om mijn ziel te kalmeren.,
Laat me nederig zijn en een bullebak blijven.
En het hart steekt plotseling uit het geschreeuw van een wilde roedel,
Dat wegvliegen, belooft terug te keren.
Ik steek mijn grijze aan op de bank.,
Er is immers geen vrijheid in mijn stad.
We laten al degenen die niet bij ons zijn in onze dromen.
We wachten tot de sneeuw op ons hart smelt.
Mensen waarvan ik niet weet waar ik heen moet.,
In mijn stad is vrijheid immers een mythe.
Oktober regen, blind en naïef,
En de herinnering aan het verleden gaf me kracht.
De boulevards en lanen zijn geel geschilderd.
En de vogels vlogen naar het zuiden in scholen.
Op het gezicht van een glimlach, weg met vooroordelen.
De viool speelt 90 dagen onder de douche.
Maar dit is tijdelijke pijn, spirituele kwelling.
Binnenkort zal de regen de wildernis de wilde sneeuwstormen vervangen.
Het is tijd om de rekeningen te betalen. De binnenkant vraagt,
Stoppen met alcohol drinken en sigaretten roken.
En de kwestie van het belangrijkste werd acuut.
Het is niet makkelijk, maar het is nog niet te laat.
Mijn land is moe, de wegen zijn in slaap gevallen.
De plaatsen van het voetstuk zijn leeg, en in de kooien
Verwende mensen, hun herfst die wegkwijnt.
Er is immers geen vrijheid in mijn stad.
We laten al degenen die niet bij ons zijn in onze dromen.
We wachten tot de sneeuw op ons hart smelt.
Mensen waarvan ik niet weet waar ik heen moet.,
In mijn stad is vrijheid immers een mythe.
We laten al degenen die niet bij ons zijn in onze dromen.
We wachten tot de sneeuw op ons hart smelt.
Mensen waarvan ik niet weet waar ik heen moet.,
In mijn stad is vrijheid immers een mythe.