Psycroptic — The Isle of Disenchantment songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "The Isle of Disenchantment" van Psycroptic.
Songteksten
Darkened waters, lying before me, many secrets, that we cant see, a strange
ferry, guided by a corpse, takes me to an island where I must- Survive!
I cannot see, for the mist is too thick, the ferryman’s face, rotting making
me sick. As we enter the island, through a rocky cove, I can hear the
screams of a thousand lost souls, they don’t know where they are.
Suddenly we stop at a wharf, made of bones and pieces of quartz, the corpse
points to a distant light. I see fire so I head up the rise, the hill before
me is so steep.
I’m glad I’ve got claws on my feet, the path ahead is getting wide. I see a tunnel in the mountainside- I can hear them breathing as I’m pulling tighter
on the chains that are wrapped around their necks, drawing them closer to the opening of the cave.
They don’t know the horror that awaits them. I hope that they don’t die,
before they reach the hole, by now- they know- that something is going
wrong. I can feel my own heart beating faster as we get nearer to my home.
The joys we’re going to have with these mortals whose live’s I’ve stolen. We enter into the murky depths, it’s dim inside. I see- them there- the winged
ones whose home I share.
The twelve demons of darkness are staring at me. I am thirteen of an insane
family, they laugh as they see the treasure I’ve brought. I have brought
them one each.
We lead them further inside, the time for pleasure has arrived. We take them
to the torturing place, once they’re inside we uncover their face, most of them nearly die at the sight of us.
They were all pretty asleep when I took them from their homes, bagged them
up and took them straight to the boat, we will use every piece of them with
the greatest care.
Their bodies will forever dwell inside our lair.
Songtekstvertaling
Donkere wateren, liggend voor mij, vele geheimen, die we niet kunnen zien, een vreemd
ferry, geleid door een lijk, brengt me naar een eiland waar ik moet overleven!
Ik kan het niet zien, want de mist is te dik, het gezicht van de veerman, rottend
ik ben ziek. Als we het eiland betreden, door een rotsachtige baai, kan ik de
geschreeuw van duizend verloren zielen, ze weten niet waar ze zijn.
Plotseling stoppen we bij een werf, gemaakt van botten en stukjes kwarts, het lijk
wijst naar een ver licht. Ik zie vuur, dus ik ga de heuvel op.
ik ben zo steil.
Ik ben blij dat ik klauwen aan mijn voeten heb, het pad wordt breed. Ik zie een tunnel in de bergen - ik kan ze horen ademen als ik dichterbij Trek
om de kettingen om hun nekken hangen, zodat zij dichter bij de opening van de grot komen.
Ze weten niet wat hen te wachten staat. Ik hoop dat ze niet sterven.,
voordat ze het gat bereiken, weten ze nu dat er iets aan de hand is.
verkeerd. Ik voel mijn eigen hart sneller kloppen als we dichter bij mijn huis komen.
De geneugten die we zullen hebben met deze stervelingen wiens leven ik gestolen heb. Als we de duistere diepten ingaan, is het donker van binnen. Ik zie - zij daar - de gevleugelde
degenen wiens huis ik deel.
De twaalf demonen van de duisternis staren naar me. Ik ben dertien van een krankzinnige.
familie, ze lachen als ze de schat zien die ik heb meegebracht. Ik heb meegenomen.
elk één.
We leiden ze verder naar binnen, de tijd voor plezier is gekomen. We nemen ze mee.
naar de martelplaats, als ze eenmaal binnen zijn, ontdekken we hun gezicht, de meesten van hen sterven bijna bij het zien van ons.
Ze waren allemaal in slaap toen ik ze uit hun huizen haalde, ze in een zak stopte.
we nemen ze mee naar de boot.
de grootste zorg.
Hun lichamen zullen voor altijd in ons hol verblijven.