Prozak — Time songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Time" van Prozak.
Songteksten
Sitting back just thinking about the lives I’ve touched
The hearts and minds through my lines, rhymes and such
Try to fill the void they can’t seem to get enough
Up the open road, hit the stage such a rush
But sometimes I lime light just think by To outshine the darkside that I disgust
Makes my teeth grind and choice making my life rough
Feels like handcuffs makes it hard to stand tough
So outta place, so outta patience, so outta touch
Just need a break, some safe haven with any luck
I break away from this endless days of gray stuff
Life against the grain, turn the page, turn this up Where did the time go? x3
Tell me where did the time go?
If you could see inside me All these things that terrorize me Always there to still reminds me That I can’t never be someone like you
(I can’t never be someone like you)
The sorrows of my life help to ease the pain anothers
They can sense it in my voice, all the rain and thunder
All the strain, all the shame, all the stress I’m under
It makes for better songs, scream emotions when you suffer
All these lyrics, each and every word is therapy
Spilling my soul on the paper, then through speakers to set it free
But honestly I’m just a self tortured anomy
And terribly damning myself to second guess and all of me Oftenly complicated and jaded, so plain to see
Orchestrated chaos it’s I’ll ever be
I’m a lot harmony lost from the darkest antacid
Tossed in deepest oceans, civilization so outta reach
Songtekstvertaling
Achterover leunen en denken aan de levens die ik heb aangeraakt
De harten en geesten door mijn tekst, rijmen en dergelijke
Probeer de leegte te vullen die ze niet kunnen krijgen
Op de open weg, op het podium zo ' n haast
Maar soms denk ik aan licht om de donkere kant te overschaduwen waar ik van walg.
Maakt mijn tanden knarsen en mijn keuze maakt mijn leven ruw
Het voelt alsof handboeien het moeilijk maken om stoer te zijn.
Zo ongepast, zo uit geduld, zo uit contact
Ik heb gewoon een pauze nodig, een veilige haven met wat geluk.
Ik breek af van deze eindeloze dagen van grijs spul.
Het leven tegen het graan, draai de bladzijde om, draai dit om, waar is de tijd gebleven? x3
Waar is de tijd gebleven?
Als je in me kon kijken al die dingen die me altijd terroriseren om me er nog steeds aan te herinneren dat ik nooit iemand zoals jij kan zijn
Ik kan nooit iemand zijn zoals jij.)
De zorgen van mijn leven helpen om de pijn te verzachten.
Ze kunnen het voelen in mijn stem, alle regen en donder
Alle spanning, alle schaamte, alle stress die ik heb
Het zorgt voor betere liedjes, schreeuw emoties als je lijdt
Al die teksten, elk woord is therapie.
Mijn ziel morsen op het papier, dan door luidsprekers om het vrij te laten.
Maar eerlijk gezegd ben ik gewoon een zelf gekwelde anomie.
En verschrikkelijk belastend mezelf om te twijfelen aan raad en alles van mij vaak ingewikkeld en afgestompt, zo duidelijk om te zien
Georkestreerde chaos het zal ik ooit zijn
Ik ben een hoop harmonie verloren van de donkerste maagzuurremmer
Weggestopt in de diepste oceanen, beschaving zo buiten bereik