Protest The Hero — Tidal songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Tidal" van Protest The Hero.
Songteksten
Awake, unfazed,
Morning light tells of the dawning day
Just like any other day
Brush off sleep’s touch,
Clear midnight’s haze
There’s nothing extraordinary here,
A flaccid world, unfit, unclear
Desperate for something more
Something more than getting by Empty faces on the sidewalk,
Listless and limping to a lie,
Of a bright and pleasant future,
Of a blue and cloudless sky
A phantom whisper sounds deceiving
It brings with it the question «why?»
We work until we are unable,
Then locked away until we die
But then it happened
Everything changed in but an instant
A violent burst of brilliant colour,
somehow close and somehow distant
From a whisper,
to a scream,
to a hoarse, distorted laugh
There is no hope of restitution
There is no ever going back
In dreamless sleep,
one ponders death
Hold back the fleeting final breath
Knuckle white, slipping grip,
jaw clenched tight, and quivering lip
This cannot happen
This cannot be Escape a life of anonymity
to be a drop into the sea,
whose ripple turns to tidal wave
that sweeps the shores it once forgave
But crashing down upon the shore,
the sea is silent evermore
Awake, unfazed,
morning light tells of the dawning day
just like any day.
Brush off sleep’s touch,
clear midnight’s haze
There’s nothing extraordinary here,
a flaccid world, unfit, unclear
Desperate for something more,
something more than getting by There’s got to be something more than this
It sounds so deceiving
Begging the question «why?»
Begging the question «why?»
Why do we work until we are unable?
Why do we work until we die?
A drop into the sea
whose ripple turns to tidal wave,
and sweeps the shores it once forgave
The sun, the moon, the Earth,
conversed and agreed,
the people of the world must pay for its atrophy.
But crashing down upon the shore,
the sea is silenced evermore
But then it happened
everything changed in but an instance
A violent burst of brilliant colour,
somehow close and somehow distance
What unknown face now breaks the silence?
What tipping force disturbs the balance?
Swift and sober, comes a voice, offering a bitter choice
Songtekstvertaling
Wakker, ongemerkt,
Ochtendlicht vertelt over de dageraaddag
Net als elke andere dag.
Vergeet de aanraking van de slaap,
Maak midnight ' s haze schoon.
Er is hier niets bijzonders.,
Een slappe wereld, ongeschikt, onduidelijk
Wanhopig naar iets meer
Iets meer dan alleen lege gezichten op de stoep.,
Lusteloos en mank aan een leugen,
Van een mooie en aangename toekomst,
Van een blauwe en wolkenloze hemel
Een spookfluister klinkt bedrieglijk
Het brengt de vraag mee: "waarom?»
We werken tot we niet meer kunnen.,
Dan opgesloten tot we sterven.
Maar toen gebeurde het.
Alles veranderde in een oogwenk.
Een gewelddadige uitbarsting van briljante kleur,
op de een of andere manier dichtbij en ver weg
Van een fluistering,
naar een schreeuw,
naar een hese, vervormde lach
Er is geen hoop op restitutie.
Er is geen weg terug.
In een droomloze slaap,
men denkt aan de dood.
Houd de vluchtige laatste adem in.
Knokkel Wit, glijdende grip,
stevig vastgeklemd kaakbeen en trillende lip
Dit kan niet gebeuren.
Dit kan niet ontsnappen aan een leven van anonimiteit.
om een druppel in de zee te zijn,
wiens rimpel verandert in vloedgolf
dat veegt de oevers die het ooit vergaf.
Maar neergestort op de kust,
the sea is silent evermore
Wakker, ongemerkt,
ochtendlicht vertelt over de dageraaddag
net als elke dag.
Vergeet de aanraking van de slaap,
maak midnight ' s haze schoon.
Er is hier niets bijzonders.,
een slappe wereld, ongeschikt, onduidelijk
Wanhopig naar iets meer,
er moet iets meer zijn dan dit.
Het klinkt zo misleidend.
Ik vroeg me af waarom.»
Ik vroeg me af waarom.»
Waarom werken we tot we niet in staat zijn?
Waarom werken we tot we sterven?
Een druppel in de zee
wiens rimpel verandert in vloedgolf,
en veegt de oevers die het ooit vergaf.
De zon, de maan, de aarde,
geconverteerd en overeengekomen,
de mensen van de wereld moeten boeten voor hun atrofie.
Maar neergestort op de kust,
de zee wordt steeds meer het zwijgen opgelegd
Maar toen gebeurde het.
alles veranderde in een instantie
Een gewelddadige uitbarsting van briljante kleur,
op een of andere manier dichtbij en op een of andere manier afstand
Welk onbekend gezicht breekt nu de stilte?
Welke omslagkracht verstoort de balans?
Snel en nuchter, komt een stem, met een bittere keuze