Protest The Hero — Cold Water songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Cold Water" van Protest The Hero.
Songteksten
Twisting through contorted limb
Sober now from distant whim
Batten down the hatches
The storm approaches, the thunder crashes
It cannot wait
It must be now
A shot’s been fired across the bow
What presence here has been proclaimed?
What once was unspoken is finally named
So this is sinking, or so it seems
Diving fathoms in lucid dreams
With lungs now aching, begging for air
And only cold water answers
With a cinder block anchor, hope turns to despair
Ripped from the womb and left to the ocean’s care
Cold water
So just sink, let go, slip into the depths
Let the pieces of a wasted life slip past the fingertips
Rejoice, exult, a fitting conclusion to a melancholy myth
A grave at sea, an absentee, whose presence won’t be missed
Picking at the bones that came to rest on the ocean bed
Whose subtle pose tells a tale of those that sink like lead
Summon the ire left hanging in moments that swings by the neck to and fro.
Assured by the light that there’s one way to go Death is callous, strange, and sudden
A pious, indignant glutton
Whose hands are soft, warm, and inviting
Songtekstvertaling
Draaien door gekantelde ledematen
Nuchter nu uit verre grillen
Sluit de luiken af.
De storm nadert, de donder crasht
Het kan niet wachten.
Het moet nu zijn.
Er is een schot afgevuurd over de boeg.
Welke aanwezigheid is hier verkondigd?
Wat ooit onuitgesproken was, heet eindelijk
Dus dit zinkt, zo lijkt het.
Duiken vadem in heldere dromen
Met longen die nu pijn doen, smekend om lucht
En alleen antwoorden met koud water
Met een sinterblok anker, verandert hoop in wanhoop
Uit de baarmoeder gerukt en aan de oceaan overgelaten
Koud water
Dus gewoon zinken, loslaten, glijden in de diepte
Laat de stukjes van een verspild leven voorbij de vingertoppen glippen
Verheug je, blij, een passende conclusie voor een melancholische mythe
Een graf op zee, een afwezige, wiens aanwezigheid niet zal worden gemist
Het plukken van de botten die kwamen rusten op de oceaanbodem.
Wiens subtiele houding een verhaal vertelt over degenen die zinken als lood
Roep de ire links hangend op in momenten die bij de nek heen en weer schommelen.
Verzekerd door het licht dat er een manier is om te sterven is gevoelloos, vreemd en plotseling
Een vrome, verontwaardigde vrek.
Wiens handen zacht, warm en uitnodigend zijn