Propagandhi — Dear Coach's Corner songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Dear Coach's Corner" van Propagandhi.
Songteksten
Dear Ron MacLean. Dear Coach’s Corner.
I’m writing in order for someone to explain
to my niece the distinction between
these mandatory pre-game group rites of submission
and the rallies at Nuremberg.
Specifically the function the ritual serves
in conjunction with what everybody knows is,
in the end, a kid’s game.
I’m just appealing to your sense of fair play
when I say she’s puzzled by this incessant pressure
for her to not defy collective will and yellow ribboned lapels,
as the soldiers inexplicably repel down from the arena rafters.
Which, if it not so insane,
they’ll be grounds for screaming laughter.
Dear Ron MacLean, I wouldn’t bother with these questions
if I didn’t sense some spiritual connection.
We may not be the same, but it’s not like we’re from different planets.
We both love this game so much we can hardly fucking stand it.
Alberta-born, and Prairie-raised.
It seems like there ain’t a sheet of ice north of Fargo I ain’t played.
From Penhold to the Gatinaeu, every fond memory of childhood
that I know is somehow connected to the culture of this game.
I just can’t let it go.
I guess it comes down to what kind of world you want to live in.
And if diversity is disagreement, disagreement is treason.
Well, you’ll be surprised if we find ourselves
reaping a strange and bitter fruit that that sad old man beside you
keeps feeding to young minds as virtue.
It takes a village to raise a child, but just a flag to raze the children
till they’re nothing more than ballasts for fulfilling
a madman’s dream of a paradise. Complexity reduced to black and white.
How do I protect her from this cult of death?
Songtekstvertaling
Lieve Ron MacLean. Beste coach ' s Corner.
Ik schrijf om iemand uit te leggen
voor mijn nichtje het onderscheid tussen
deze verplichte pre-game groepsrituelen van indiening
en de bijeenkomsten in Neurenberg.
Specifiek de functie die het ritueel dient
in combinatie met wat iedereen weet is,
uiteindelijk, een kinderspel.
Ik doe een beroep op je gevoel van fair play.
als Ik zeg dat ze verbaasd is door deze onophoudelijke druk
voor haar om niet te trotseren collectieve wil en gele linten revers,
terwijl de soldaten op onverklaarbare wijze afslaan van de arena rafters.
Wat, als het niet zo krankzinnig is,
ze zullen reden zijn om te lachen.
Beste Ron MacLean, ik zou me niet druk maken om deze vragen.
als ik geen spirituele band voelde.
We zijn misschien niet hetzelfde, maar we zijn niet van verschillende planeten.
We houden allebei zoveel van dit spel dat we het nauwelijks kunnen verdragen.
Alberta-geboren, en Prairie-opgevoed.
Het lijkt erop dat er geen ijs is ten noorden van Fargo waar ik niet mee gespeeld heb.
Van Penhold tot de Gatinaeu, elke dierbare herinnering aan de kindertijd
dat ik weet dat er een verband is met de cultuur van dit spel.
Ik kan het gewoon niet loslaten.
Ik denk dat het komt neer op wat voor soort wereld je wilt leven in.
En als diversiteit onenigheid is, is onenigheid verraad.
Het zal je verbazen als we onszelf vinden.
het oogsten van een vreemd en bitter fruit dat die trieste oude man naast je
blijft zich voeden aan jonge geesten als deugd.
Er is een dorp voor nodig om een kind op te voeden, maar alleen een vlag om de kinderen te razen
tot ze niets meer zijn dan ballasten voor vervulling
de droom van een gek van een paradijs. Complexiteit gereduceerd tot zwart en Wit.
Hoe bescherm ik haar tegen deze sekte van de dood?