Пропаганда — Лужи songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Лужи" van Пропаганда.
Songteksten
Лужи холодом взрывались
Под тяжестью ног.
Он и она не попрощались,
Каждый стал одинок.
На землю падали капли,
Отрываясь от небес
И в отраженьях витрин,
День дождливо исчез.
Мимо плыли такси
Унося кого-то вдаль.
Суматоха городская
Наводила печаль.
Она стирала расстояние
Шаг за шагом без следа.
Идя к нему в последний раз
И стала камнем вода.
Лужи-это зеркала.
Я вижу отражение жизней и неба.
Люди, неужели вы не видите, что мы лишь часть вселенной.
Она молчала, но сейчас ей так хотелось кричать.
И никому ничего, о судьбе не обьяснять.
Ноги медленно шли, а хотелось побежать,
Чтоб пустоту не нашли, пытавшуюся губы сжать.
Они искали друг друга по звучанию тишины
И сквозь толпу пробивались, но мешали им мы.
Незнакомые люди, обыкнавенные глаза,
Вокзал разбившихся судеб, несуществующий вокзал.
Лужи-это зеркала.
Я вижу отражение жизней и неба.
Люди, неужели вы не видите, что мы лишь часть вселенной, вселенной.
Они искали друг друга, чтоб показаться опять.
Обрывалось дыхание, не хотелось терять.
Хотя б на миг этот поезд остановить нету сил,
Но в жизни так не бывает, чтоб ты кого-то просил.
Глаза не видели под пеленою пасмурных слез
И гул толпы в огромной зале вокзала до звезд.
Сквозь потолок и пол, сквозь толщу этих мраморных стен
Их губы, пальцы, их мир разорвал насовсем
Лужи-это зеркала.
Я вижу отражение жизней и неба.
Люди, неужели вы не видите, что мы лишь часть вселенной, мы тленны.
Лужи-это зеркала.
Я вижу отражение жизней и неба.
Люди, неужели вы не видите, что мы лишь часть вселенной, мы тленны.
Мы тленны, мы тленны, мы тленны…
Мы тленны
Songtekstvertaling
De plassen explodeerden met koude
Onder het gewicht van mijn voeten.
Hij en zij hebben geen afscheid genomen.,
Iedereen werd eenzaam.
Druppels vielen op de grond,
Ontsnappen aan de hemel
En in de reflecties van etalages,
De regenachtige dag verdween.
Taxi ' s kwamen langs.
Iemand wegdragen.
De drukte van urban
Het maakte me verdrietig.
Het wiste de afstand
Stap voor stap zonder een spoor.
Ik ga voor de laatste keer naar hem toe.
En het water werd een steen.
Plassen zijn spiegels.
Ik zie de reflectie van levens en de hemel.
Mensen, zien jullie niet dat we slechts deel uitmaken van het universum?
Ze zei niets, maar nu wilde ze schreeuwen.
En leg niemand iets over het lot uit.
Mijn benen waren traag, maar ik wilde rennen.,
Op leegte niet gevonden, proberen lippen comprimeren.
Ze zochten elkaar door het geluid van stilte.
En ze vochten zich een weg door de menigte, maar wij bemoeiden ons met hen.
Vreemde mensen, gebruikte ogen,
Station van gebroken bestemming, een niet-bestaand station.
Plassen zijn spiegels.
Ik zie de reflectie van levens en de hemel.
Mensen, kunnen jullie niet zien dat we slechts deel uitmaken van het universum, het universum.
Ze zochten elkaar weer.
Ik wilde mijn adem niet verliezen.
Hoewel het komt op het moment dat deze trein stopt daar krachten,
Maar in het leven gebeurt het niet dat je het iemand vraagt.
De ogen zagen niet onder de sluier van bewolkte tranen
En het gezoem van de menigte in de grote hal van het station naar de sterren.
Door het plafond en de vloer, door de dikte van deze marmeren muren
Hun lippen, hun vingers, hun wereld voorgoed verscheurd
Plassen zijn spiegels.
Ik zie de reflectie van levens en de hemel.
Mensen, kunnen jullie niet zien dat we slechts een deel van het universum zijn, we zijn vergankelijk.
Plassen zijn spiegels.
Ik zie de reflectie van levens en de hemel.
Mensen, kunnen jullie niet zien dat we slechts een deel van het universum zijn, we zijn vergankelijk.
We zijn vergankelijk, we zijn vergankelijk, we zijn vergankelijk…
We zijn vergankelijk.