Prolific — Guessin songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Guessin" van Prolific.
Songteksten
I don’t say much, I keep an apple in my eye
As a lost soul modern day catcher in the rye
So ask a passer-by if he’s ever had hope
And if he knows what it’s like to drink with a glass throat
And as the land slopes above the half cracked road
It rolls like the strokes of the last van gogh
And as those sad black crows cry for a summer’s kiss
The dew drips softly off your lost lover’s lips
And suddenly you’re back at the start of this riddle
And she’s there by the broken tree, carving your initials
Throwing stones by the water’s edge and watching all the ripples
Drinking wine, only to throw the bottle to the river
And for all this life’s but a heart beating in your chest
With the world on your shoulders and an evening to confess
And all you need is rest, but you’re too tired to sleep
Let yourself drift away towards the lights in the deep
(Echo Murmur)
Between the days of love and where the graves are cut
There’s Hollie drinking raindrops from a paper cup
Star spinning in the field with the lady bugs
Eyes strange and young face full of angel dust
She’s a black and white movie in 1923
A theatre with the reel running to the empty seats
Pure nothing laughing underneath these open skies
Where you can scream as loud as you can and there’s no reply
Where you can close your eyes, smell the cloves and glide
Barefoot through the clover in the lonely night
She’s your broken bride in her ironed dress
Hair spinning in the mist and it’s fire red
So in autumn Hollie’s nothing but the falling leaves
Falling free for God a forgotten dream
Lost to me, across November bloom
Curled up Christ-like in the crescent moon
Songtekstvertaling
Ik zeg niet veel, Ik hou een appel in mijn oog
Als een verloren ziel moderne catcher in the rye
Vraag een voorbijganger of hij ooit hoop heeft gehad.
En als hij weet hoe het is om te drinken met een glazen keel
En als het land afdaalt boven de half gebarsten weg
Het rolt als de slagen van de laatste Van gogh
En als die droevige zwarte kraaien huilen om een zomerse kus
De dauw druipt zachtjes van de lippen van je geliefde.
En plotseling ben je terug aan het begin van dit raadsel
En ze is daar bij de kapotte boom, je initialen aan het snijden
Stenen gooien aan de rand van het water en kijken naar alle rimpelingen
Wijn drinken, alleen om de fles naar de rivier te gooien
En voor al dit leven is er maar een hart dat in je borst klopt
Met de wereld op je schouders en een avond om te bekennen
En alles wat je nodig hebt is rust, maar je bent te moe om te slapen.
Laat jezelf wegdrijven naar de lichten in de diepte
(Echo Murmur)
Tussen de dagen van liefde en waar de graven worden gekapt
Daar is Hollie die regendruppels drinkt uit een papieren bekertje.
Ster die ronddraait in het veld met de vrouwelijke insecten
Ogen vreemd en jong gezicht vol met engelenstof
Ze is een zwart-witte film in 1923.
Een theater met de rol naar de lege stoelen
Niets lachend onder deze open lucht.
Waar je zo hard kunt schreeuwen als je kunt en er is geen antwoord
Waar je je ogen kunt sluiten, de kruidnagel ruiken en glijden
Blootsvoets door het klavertje in de eenzame nacht
Ze is je gebroken bruid in haar gestreken jurk.
Haar draait in de mist en het is vuurrood
Dus in de herfst is Hollie niets anders dan de vallende bladeren
Vrij zijn voor God een vergeten droom
Verloren voor mij, door November bloom
Opgerold Christusachtig in de halve maan