Pooh — Il Tempo, una Donna, la Città songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Il Tempo, una Donna, la Città" van Pooh.
Songteksten
Un Po' Del Nostro Tempo Migliore
Il Tempo, Una Donna, La CittÀ
(Facchinetti-Negrini)
Polvere
il vento nella valle scivola
finestre semiaperte stridono
sui muri silenzioso il sole
giace.
Vastità
di strade sconosciute ai passi miei
che suonano indiscreti come chi
violasse un mondo mai trovato
prima.
Si avvicina lentamente a me resta in ombra il viso per un po'
è una donna e sembra sia
pur presente e viva
un’immagine sospesa nel tempo
nata alla mente
prima che agli occhi miei.
È un ritratto della fantasia
chiedo dove sono e lei chi sia
lei risponde: Vieni e poi
tu potrai vedere
ciò che il vento e il sole sanno da sempre
ciò che spiegarti
forse neanch’io saprei.
Lentamente
io la seguo, ho gli occhi su di lei
sto cercando
di sentire veri i passi miei
quanto prima lieve e poi via via
sempre più presente scopro intorno
da rumori e voci la città
prima spenta
riemergente e viva intorno a me anche se oltre noi nessuno c'è
anche se oltre noi nessuno c'è.
Voci di uomini in allegria
parlano forte di non so chi
vantano nel vino ognuno con vivaci accenti
come il mondo sfiderebbe
chi non fosse nato vinto
ma nella città si stenta
e si aspetta chi sa che.
Chi ha del coraggio nel mondo va voce di donna di stanca età
come una preghiera triste a chi si appresta al viaggio
quando tornerai lo sento
figlio io sarò nel vento
possa il mondo risparmiarti
per colei che in mente hai.
E solitario un canto di fanciulla in una stanza vuota
dietro una finestra chiusa in pianto si tramuta
fra pareti nude che il silenzio consumò
e la mente incerta a cosa esiste e cosa no.
Poi la sconosciuta a un tratto il viso mi rivela
ne riscopro i tratti dolci gli occhi d’acgua pura
trasparente contro il sole l’abito di lei
ricomposta immagine di voci udite già.
Non violata dall’iniquo tempo
sola e viva dove vive ormai
fredda l’eco di remote ombre
cui sottrarla solo io potrei
prendo le sue mani e breve e intenso è il suo respiro.
Tace il vento sulle pietre bianche
anche il sole sembra attento a noi
cade il velo che l’attesa antica
forte e fragile le ricamò.
Cade giù da un muro un sasso rotola e si ferma.
L’aria si chiude al silenzio e poi
s’alza la polvere intorno a noi
io chiudo gli occhi li riapro e…
Songtekstvertaling
Enkele Van Onze Beste Tijd
Tijd, Een Vrouw, De Stad
(Facchinetti-Negrini)
Stof
de wind in de vallei glijdt
semi-open ramen piepen
op de muren stil De Zon
liggen.
Uitgestrektheid
van onbekende straten in mijn voetsporen
dat klinkt als wie.
een wereld schenden die nooit gevonden is
voor.
Hij komt langzaam naar me toe en blijft een tijdje in de schaduw.
het is een vrouw en het lijkt
pur aanwezig en levend
een afbeelding opgehangen in de tijd
geboren in de geest
voor mijn ogen.
Het is een portret van fantasie
Ik vraag waar ik ben en wie zij is.
ze antwoordt: kom en dan
je kunt zien
wat de wind en de zon altijd hebben geweten
wat moet ik je uitleggen?
misschien Weet ik het ook niet.
Langzaam
Ik volg haar, Ik zie haar.
Ik ben op zoek.
om mijn stappen waar te horen
zo snel als mild en dan geleidelijk
meer en meer aanwezig ontdek ik rond
van geluiden en stemmen de stad
ten eerste:
herrijzenis en leven om me heen, maar verder dan ons is niemand.
hoewel niemand boven ons staat.
Stemmen van mensen in vrolijkheid
ze praten hard over Ik weet niet wie.
ze pochen in de wijn elk met heldere accenten
hoe de wereld zou uitdagen
wie niet geboren is gewonnen
maar in de stad worstelt het
en verwacht wie dat Weet.
Wie heeft moed in de wereld gaat vrouw stem van vermoeide leeftijd
als een triest gebed voor degenen die zich voorbereiden op de reis
als je terugkomt, voel ik het.
zoon, Ik zal op de vlucht zijn.
Moge de wereld je sparen.
voor degene die je in gedachten hebt.
En eenzaam een meisjeslied in een lege kamer
achter een raam gesloten in tranen
tussen kale muren die de stilte verteerde
en de onzekere geest van wat er bestaat en wat niet.
Dan onthult de vreemdeling plotseling mijn gezicht
Ik herontdek zijn zoete kenmerken de ogen van pure ACUA
transparant tegen de zon haar jurk
een beeld van stemmen die al gehoord zijn.
Niet geschonden door de onrechtvaardigen
alleen en leven waar ze nu woont
koud de echo van afgelegen schaduwen
waarvan ik het alleen kon stelen
Ik neem zijn handen en kort en intens is zijn adem.
Stilte de wind op de witte stenen
zelfs de zon lijkt Attent voor ons
valt de sluier dat de oude verwachting
sterk en breekbaar heeft hij ze geborduurd.
Valt van een muur een steen rolt en stopt.
De lucht sluit in stilte en dan
stof stijgt om ons heen op.
Ik doe m ' n ogen dicht en doe ze weer open.…