Pierre Bachelet — Prisonnier d'un souvenir songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Prisonnier d'un souvenir" van Pierre Bachelet.
Songteksten
Toi qui l’as rencontrée dis-moi donc
Ses yeux son c ur, sa vie, son prénom
Dis moi ses mains, ses ch’veux, son adresse
Mais sait-on où se cache une déesse
Raconte moi son rire de cristal
Et son odeur de bois de Santal
Et cette médaille d’or de Padoue
Que j’ai cru voir briller à son cou
Moi depuis que je l’ai entrevue
Je ne vis plus, ne dors plus
Et je meurs pour l’ombre d’un sourire
Moi depuis que je l’ai entrevue
Je ne vis plus, ne dors plus
Je suis prisonnier d’un souvenir
A-t-elle vraiment ces yeux porcelaine
Qui cachent tant de choses humaines
Et ce brouillard de mélancolie
Qui vous relègue au fond de la nuit
Dis-moi ce que tu sais de ce monde
Moi qui ne l’ai vue qu’une seconde
Raconte moi sa vie, sa maison
Les mots qu’elle aime dans les chansons
Moi depuis que je l’ai entrevue
Je ne vis plus, ne dors plus
Et je meurs pour l’ombre d’un sourire
Moi depuis que je l’ai entrevue
Je ne vis plus, ne dors plus
Je suis prisonnier d’un souvenir
Toi qui l’as rencontrée dis-moi tout
Raconte moi ses livres et ses goûts
A-t-elle cette voix de violoncelle
Que j’imagine en pensant à elle
Dis moi dans quel pays de silence
A-t-elle acquis cet air d’innocence
Et dis moi ce que je peux tenter
Pour essayer de la mériter
Moi depuis que je l’ai entrevue
Je ne vis plus, ne dors plus
Et je meurs pour l’ombre d’un sourire
Moi depuis que je l’ai entrevue
Je ne vis plus, ne dors plus
Je suis prisonnier d’un souvenir
Moi depuis que je l’ai entrevue
Je ne vis plus, ne dors plus
Et je meurs pour l’ombre d’un sourire
Moi depuis que je l’ai entrevue
Je ne vis plus, ne dors plus
Je suis prisonnier d’un souvenir
Songtekstvertaling
Jij die haar ontmoette, zeg het me.
Zijn ogen zijn hart, zijn leven, zijn voornaam
Vertel me zijn handen, zijn testament, zijn adres.
Maar weten we waar een godin zich verstopt?
Vertel me zijn kristallen lach
En de geur van sandelhout
En deze gouden medaille van Padua
Dat ik dacht dat ik shine in zijn nek zag
Ik sinds ik haar interviewde.
Ik leef niet meer, ik slaap niet meer.
En ik sterf voor de schaduw van een glimlach
Ik sinds ik haar interviewde.
Ik leef niet meer, ik slaap niet meer.
Ik ben een gevangene van een herinnering.
Heeft ze echt van die porseleinen ogen?
Die zoveel menselijke dingen verbergen
En deze mist van melancholie
Die jou naar de bodem van de nacht verbannen heeft.
Vertel me wat je weet over deze wereld.
Ik die haar maar even zag.
Vertel me over zijn leven, zijn huis.
De woorden die ze leuk vindt in de liedjes
Ik sinds ik haar interviewde.
Ik leef niet meer, ik slaap niet meer.
En ik sterf voor de schaduw van een glimlach
Ik sinds ik haar interviewde.
Ik leef niet meer, ik slaap niet meer.
Ik ben een gevangene van een herinnering.
Jij die haar ontmoette, vertel me alles.
Vertel me over zijn boeken en smaken.
Heeft ze die cello stem?
Dat ik aan haar denk
Vertel me in welk land van stilte
Heeft ze deze lucht van onschuld gekregen?
En vertel me wat ik kan proberen
Om te proberen het te verdienen
Ik sinds ik haar interviewde.
Ik leef niet meer, ik slaap niet meer.
En ik sterf voor de schaduw van een glimlach
Ik sinds ik haar interviewde.
Ik leef niet meer, ik slaap niet meer.
Ik ben een gevangene van een herinnering.
Ik sinds ik haar interviewde.
Ik leef niet meer, ik slaap niet meer.
En ik sterf voor de schaduw van een glimlach
Ik sinds ik haar interviewde.
Ik leef niet meer, ik slaap niet meer.
Ik ben een gevangene van een herinnering.