Pierre Bachelet — A L'Aube Des Requins Chagrins songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "A L'Aube Des Requins Chagrins" van Pierre Bachelet.
Songteksten
Entre un homme et une femme
Il y a parfois le point final
On croit que c’est banal
Il n’y a rien pour faire un drame
Mais il y a tant de rues
Comme les allées de notre histoire
Les parfums disparus
Qui vous remontent à la mémoire
A l’aube des requins chagrins
A l’aube des requins chagrins
C’est curieux comme on oublie rien
On oublie rien
Alors on fait des tours
Dans le lagon des souvenirs
Des mots qu’on a su dire
Où des rendez-vous à Beaubourg
Au resto chez Freddy
Om m’a demandé des nouvelles
Quelques filles m’ont souri
Mais je n’avais pas envie d’elle
A l’aube des requins chagrins
A l’aube des requins chagrins
C’est drôle on envie de rien
Envie de rien
Je m’suis mis au piano
Mais mon piano m’a fait la gueule
Je t’ai écrit un mot et puis
J’ai déchiré la feuille
Sur la carte Atlantique
J’ai fait un trait à l’encre bleu
Tiré vers l’Amérique
Et qui s'éloigne peu à peu
A l’aube des requins chagrins
A l’aube des requins chagrins
C’est curieux comme on y revient
On se souvient
Songtekstvertaling
Tussen een man en een vrouw
Soms is er het eindpunt.
Men gelooft dat het banaal is.
Er is niets om een drama van te maken.
Maar er zijn zoveel straten
Zoals de steegjes van onze geschiedenis
De verloren parfums
Dat doet je denken aan
Bij de dageraad van de rouwende haaien
Bij de dageraad van de rouwende haaien
Het is grappig hoe we niets vergeten
We vergeten niets.
Dus doen we trucjes
In de lagune van herinneringen
Woorden die we kunnen zeggen
Waar benoemingen in Beaubourg
In Freddy ' s restaurant
Om vroeg me om nieuws.
Sommige meisjes glimlachten naar me.
Maar ik wilde haar niet.
Bij de dageraad van de rouwende haaien
Bij de dageraad van de rouwende haaien
Het is grappig dat we niets willen.
Verlangen naar niets
Ik ging naar de piano.
Maar mijn piano maakte mijn mond dicht
Ik schreef je een woord en toen
Ik heb het laken gescheurd.
Op de Atlantische kaart
Ik kreeg een beroerte in blauwe inkt.
Getrokken naar Amerika
En die zich langzaam verwijdert.
Bij de dageraad van de rouwende haaien
Bij de dageraad van de rouwende haaien
Het is vreemd hoe we er weer aan beginnen.
We herinneren ons