Pierangelo Bertoli — Vagabondi songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Vagabondi" van Pierangelo Bertoli.
Songteksten
Ti ricordi la vita di un tempo
Vagabondi pirati del mare
Niente darsene, niente case
Liberi, la furia di andare
Seguivamo le stesse stagioni dalle antiche genti del porto
Finito l’inverno partiva la nave e qualcuno gi aspettava il ritorno
Sar stata spesso dura ma che cosa vuoi che ti dica
Strade nel vento, secche lontane era questa la nostra vita
E quando ci si fermava, quante facce curiose guardare
Occhi di coltello alla gola, poi taverne per bere e cantare
Il mare un’amante vera, ti prende una parte del cuore
L’altra meglio lasciarla perdere in qualche posto deve sempre tornare
Quanti amori sorpresi nel sonno
Quando era giovane il mondo
Volti piangenti, cuori spezzati
«Non so quando ma ti giuro che torno»
e come lo si diceva sembrava quasi fosse vero
l’amore delle genti del mare ha qualcosa che rasenta il mistero
certo che ci incantava quella vita d’aceto e di sale
avevamo una pessima fama, ma tante donne l’han voluto provare
Eravamo grandi corsari, i corsari che vivono e basta
Come le leggende del mare che non si curano di quello che resta
Il mare un’amante vera, ti prende una parte del cuore
L’altra meglio lasciarla perdere in qualche posto deve sempre tornare.
Songtekstvertaling
Herinner je je het leven van een tijd
Zwervers piraten van de zee
Geen haven, Geen huizen.
Free, the fury to go
We volgden dezelfde seizoenen van de oude mensen van de haven.
Na de winter vertrok het schip en iemand wachtte al op de terugkeer.
Het was moeilijk, maar wat wil je dat ik zeg?
Wegen in de wind, droog ver weg was dit ons leven
En toen je stopte, hoeveel nieuwsgierige gezichten om naar te kijken
Mesogen naar de keel, dan tavernes om te drinken en zingen
De zee een ware minnaar, neemt een deel van je hart
De ander kan het maar beter laten gaan. ergens moet altijd terugkomen.
Hoeveel verbaasde liefdes in slaap
Toen de wereld jong was
Huilende gezichten, gebroken harten
"Ik weet niet wanneer, maar ik zweer dat ik terugkom»
en zoals ze zeiden het leek bijna waar
de liefde van de mensen van de zee heeft iets dat grenst aan het mysterie
natuurlijk hielden we van dat leven van azijn en zout.
we hadden een slechte reputatie, maar zoveel vrouwen wilden het proberen.
We waren grote kapers, de kapers die net leven.
Zoals de legendes van de zee die niet geven om wat er over is
De zee een ware minnaar, neemt een deel van je hart
De andere kan het beter ergens laten gaan, moet altijd terugkomen.