Pierangelo Bertoli — Srotolando parole songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Srotolando parole" van Pierangelo Bertoli.
Songteksten
Il sole traccia trappole di luce, arabeschi di colori
Le case dei guardiani della mente sono piene di valori
Srotolando le parole
Scoppiano frontiere di calore
Mentre sui mondi di pellicola sostano tutte le navi
E sulle piazze del presente c'è il mercato degli schiavi
Il tempo degli errori si è concluso e non mi sento di tornare
Sotto le macerie del passato c'è ben poco da salvare
Io che ho cercato di comprendere
Io che ancora non mi voglio arrendere
Io che ho creduto nelle favole e sono rimasto da solo
Sono sicuro solamente che a sbagliare sono loro
Nell’alba nata male ammalata di ricordi
Di ciechi che volevano vedere, di cervelli nati sordi
Sulle miserie stese al sole
Lanciavano torrenti di parole
Di discussioni interminabili, di libri messi al posto dei cannoni
E di giochi intellettuali senza senso e senza fine e condizioni
Così che combattendo con discorsi troppo grandi da capire
Avendo come pubblico quei pochi che potevano sentire
Contrabbandando la ragione
Hanno creato solo confusione
Solo un passato da comprendere e adesso tutto è tutto da rifare
E l’unica speranza che rimane è che non debbano tornare
La vita lentamente ha dipanato i suoi sentieri
Confuso le mie strade con le altre, i domani con i ieri
Io che ho cercato un altro tempo
Io che sono sempre contro vento
Io che non cerco di nascondermi e urlo davanti alla porta
Rimango fermo qui a pensare che la vita non è morta
Songtekstvertaling
De zon volgt vallen van licht, arabesken van kleuren
De huizen van de bewakers van de geest zijn vol met waarden.
De woorden ontrollen
Barstende grenzen van warmte
Terwijl op de wereld van film alle schepen stoppen
En op de vierkanten van het heden is er de slavenmarkt
De tijd van fouten is voorbij en ik heb geen zin om terug te komen
Onder het puin van het verleden is er weinig te redden
Ik probeerde het te begrijpen.
Ik wil nog steeds niet opgeven.
Ik die in sprookjes geloofde en alleen bleef
Ik weet zeker dat ze het mis hebben.
In de dageraad ziek geboren met herinneringen
Van de blinden die wilden zien, van de doven geboren hersenen
Op de ellende liggend in de zon
Ze wierp stromen van woorden
Van eindeloze discussies, van boeken in plaats van kanonnen
En van zinloze en eindeloze intellectuele spelletjes en omstandigheden
Dus dat vechten met toespraken te groot om te begrijpen
Met als publiek de weinigen die konden horen
Smokkelwaar
Zij maakten slechts verwarring.
Gewoon een verleden om te begrijpen en nu is alles om opnieuw te doen
En de enige hoop die overblijft is dat ze niet hoeven terug te keren.
Het leven ontvouwde langzaam zijn paden.
Verwarde mijn straten met anderen, ik morgen met mezelf gisteren
Ik zocht een andere keer.
Ik ben altijd tegen de wind.
Ik probeer me niet te verbergen en voor de deur te schreeuwen.
Ik sta hier te denken dat het leven niet dood is.