Pierangelo Bertoli — Le grandi solitudini songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Le grandi solitudini" van Pierangelo Bertoli.
Songteksten
Sempre cos¬ suonano tutti i bicchieri
Poi le donne e gli amici si vestono in fretta e io gli ascolto i motori
Se ne vanno lasciando il silenzio tra la cenere di un venerd¬
Mezzanotte tra i piatti di carta e la bottiglia di gin
Si puІ morire cos¬ sbranati dal desiderio
In questa notte d’estate che esplode di luci e ci incanta il pensiero
Il mio sole lontano ma s¬ ogni sole si accende da qui
Di fedele mi restano gli occhi e questa camicia che ho Le grandi solitudini ci fanno cos¬ ruvidi
E staccano i telefoni, tu chiama col cuore se vuoi
E immagino quel brivido quando torno a vivere negli angoli di un corpo diverso
dal mio
E il giorno scivola via la faccia sul marciapiedi
Siamo navi partenti ma quale bandiera siamo sempre stranieri
Ma balliamo da soli lo stesso aspettando il miraggio di un s¬
Ci va bene un amore anche espresso solo scaldato cos¬
Le grandi solitudini se arrivano a sfiorarsi, lo so Si spogliano in un attimo e via
Daremo fuoco a questa signora la notte
Che esplode dentro all’anima qui e ci scrive la storia di noi
Siamo un passo di tango, di samba, un fandango, uno sputo d’eroi
Ma fingiamo di amare lo stesso, anche un’ombra che passi di qui
Nascondendo in un grumo di sesso di un vuoto pieno di s¬
Le grandi solitudini ci fanno cos¬ ruvidi
Ma siamo teneri, lo so, dimenticati perІ
Le grandi solitudini se arrivano a toccarsi lo sai
Non bastano i telefoni del mondo per dire tutto di noi
Tutto di noi.
Songtekstvertaling
Altijd hoe alle glazen klinken
Dan verkleden vrouwen en vrienden zich snel en luister ik naar hun motoren
Ze laten de stilte tussen de as van een vereerd
Middernacht tussen papieren borden en gin fles
Je sterft zo verscheurd door verlangen
Op deze zomernacht die explodeert met licht en betovert ons de gedachte
Mijn zon ver weg maar s elke zon zal hier licht geven
Van trouw blijven mijn ogen en dit shirt dat ik heb de grote eenzaamheid maakt ons zo ruw
En ze zetten de telefoons uit, je belt met je hart als je wilt
En ik stel me die spanning voor als ik terug kom om in de hoeken van een ander lichaam te leven.
van mijn
En de dag glipt zijn gezicht weg op de stoep
We vertrekken van schepen maar welke vlag zijn we altijd buitenlanders
Maar we dansen toch alleen, wachtend op de Luchtspiegeling van een s
Er is een goede liefde zelfs uitgedrukt alleen opgewarmde Co ' s
De grote eenzaamheid als ze elkaar aanraken, ik weet dat ze zich zo uitkleden.
We steken deze dame ' s nachts in brand.
Dat explodeert in de ziel hier en schrijft ons het verhaal van ons
We zijn een tango, een samba, een fandango, een spuug van helden
Maar we doen alsof we van hetzelfde houden, zelfs een schaduw die van hier voorbij gaat.
Verscholen in een brok geslacht van een vacuüm vol met s
Grote eenzaamheid maakt ons zo ruw
Maar we zijn teder, ik weet het, vergeten voor
De grote eenzaamheid als ze elkaar aanraken Weet je
Niet genoeg telefoons in de wereld om alles over ons te zeggen.
Wij allemaal.