Pierangelo Bertoli — In Fondo songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "In Fondo" van Pierangelo Bertoli.
Songteksten
Nei fragili pensieri appena nati Erode canta un’ode del macello
Milioni di discorsi non parlati, aborti mai usciti dal cervello
Nel sangue sparso dall’Inquisizione, nelle morali assurde del potere
Nella necessit della ragione, nel tormentato viaggio del sapere
Si nutrono le piante di chi stanco di aspettare
E il sole della rabbia prima o poi porta quei fiori allo sbocciare
E inoltre le visioni dei poeti molto al di l del muro dei valori
Nel magma arroventato dei pianeti, sopra la cecit di miti e umori
Nel centro degli stomaci affamati, nel cuore dei bisogni delle vele
In fondo a sacrifici innominati, laddove odio e amore stanno insieme
Si nutrono le piante di chi stanco di aspettare
E il sole della rabbia prima o poi porta quei fiori allo sbocciare
Tra i ruderi di Atlantide sommersa, nei corpi martoriati degli schiavi
Nel sogno di una nuova alba diversa, nei grandi esploratori senza navi
Tra i cantici potenti dell’ingegno e il misero strisciare dell’inganno
Tra mistiche figure senza regno che corrono e non sanno dove vanno
Si nutrono le piante di chi stanco di aspettare
E il sole della rabbia prima o poi porta quei fiori allo sbocciare.
Songtekstvertaling
In de fragiele gedachten net geboren Herodes zingt een ode van de slachting
Miljoenen onuitgesproken toespraken, abortussen nooit de hersenen verlaten
In het bloed vergoten door de Inquisitie, in de absurde moraal van de macht
In de noodzaak van de rede, in de gekwelde reis van kennis
Ze voeden de planten van degenen die het wachten beu zijn.
En de zon van woede brengt vroeg of laat die bloemen tot bloei
En ook de visioenen van dichters ver voorbij de muur van waarden
In het vurige magma van de planeten, boven het cecit van mythen en stemmingen
In het centrum van hongerige magen, in het hart van de behoeften van zeilen
Op de bodem van Innominate offers, waar haat en liefde samen zijn
Ze voeden de planten van degenen die het wachten beu zijn.
En de zon van woede brengt vroeg of laat die bloemen tot bloei
Tussen de ruïnes van ondergedompeld Atlantis, in de martelde lichamen van slaven
In de droom van een nieuwe nieuwe dageraad, in de grote ontdekkingsreizigers zonder schepen
Tussen de machtige liederen van humor en de ellendige sluip van bedrog
Tussen mystieke figuren zonder Koninkrijk die rennen en niet weten waar ze heen gaan
Ze voeden de planten van degenen die het wachten beu zijn.
En de zon van woede brengt vroeg of laat die bloemen tot bloei.