Pierangelo Bertoli — Eppure Soffia songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Eppure Soffia" van Pierangelo Bertoli.
Songteksten
E l’acqua si riempie di schiuma il cielo di fumi
La chimica lebbra distrugge la vita nei fiumi
Uccelli che volano a stento malati di morte
Il freddo interesse alla vita ha sbarrato le porte
Un’isola intera ha trovato nel mare una tomba
Il falso progresso ha voluto provare una bomba
Poi pioggia che toglie la sete alla terra che è vita
Invece le porta la morte perché è radioattiva
Eppure il vento soffia ancora
Spruzza l’acqua alle navi sulla prora
E sussurra canzoni tra le foglie
Bacia i fiori li bacia e non li coglie
Un giorno il denaro ha scoperto la guerra mondiale
Ha dato il suo putrido segno all’istinto bestiale
Ha ucciso, bruciato, distrutto in un triste rosario
E tutta la terra si è avvolta di un nero sudario
E presto la chiave nascosta di nuovi segreti
Così copriranno di fango persino i pianeti
Vorranno inquinare le stelle la guerra tra i soli
I crimini contro la vita li chiamano errori
Eppure il vento soffia ancora
Spruzza l’acqua alle navi sulla prora
E sussurra canzoni tra le foglie
Bacia i fiori li bacia e non li coglie
Eppure sfiora le campagne
Accarezza sui fianchi le montagne
E scompiglia le donne fra i capelli
Corre a gara in volo con gli uccelli
Eppure il vento soffia ancora
Songtekstvertaling
En het water vult de hemel met schuim.
Leprachemie vernietigt het leven in rivieren.
Vogels die vliegen zijn nauwelijks ziek van de dood.
Koude interesse in het leven sloot de deuren
Een heel eiland gevonden in de zee een graf
Valse vooruitgang wilde een bom proberen.
Dan zal het water de dorst van de aarde lessen.
Maar de dood brengt haar omdat het radioactief is.
Toch waait de wind nog steeds
Sproei water naar schepen op de boeg
En fluistert liedjes tussen de bladeren
Hij kust de bloemen hij kust ze en vangt ze niet
Op een dag ontdekte geld De Wereldoorlog.
Hij gaf zijn verrotte teken aan beestachtig instinct.
Hij doodde, verbrandde, verwoest in een trieste rozenkrans.
En de hele aarde is gewikkeld in een zwarte doodskleed.
En binnenkort de verborgen sleutel van nieuwe geheimen
Zodat ze zelfs de planeten met modder bedekken.
Ze zullen de sterren willen vervuilen de oorlog tussen de zonnen
Misdaden tegen het leven noemen ze fouten
Toch waait de wind nog steeds
Sproei water naar schepen op de boeg
En fluistert liedjes tussen de bladeren
Hij kust de bloemen hij kust ze en vangt ze niet
Maar het raakt het platteland
Streel op de heupen de bergen
En het verpest vrouwen in het haar.
Race in vlucht met vogels
Toch waait de wind nog steeds