Pierangelo Bertoli — Cent'anni Di Meno songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Cent'anni Di Meno" van Pierangelo Bertoli.
Songteksten
Stesi nell’erba tra i fiori di campo
Persi a narraci future fortune coi sensi colmi di voglia di vita
In tasca solo speranza infinita
E una fiducia infinita nel seno
Quando avevamo cent’anni di meno
Quando una donna era fatta di nebbia e dalle labbra stillava rugiada
Da quella bocca spandeva all’intorno
Inni alla nascita nuova del giorno
E i suoi capelli odoravan di fieno
Quando avevamo cent’anni di meno
Mille cannoni perduti da un bacio
Noi credevamo alla pace nel mondo
Bastava un dolce sorriso, uno sguardo
Tutti abbracciati in un bel girotondo
Anche al diluvio davamo il suo freno
Quando avevamo cent’anni di meno
Oltre i confini di un chiaro orizzonte nascevan solo mattini di pace
La fame, il freddo, la tetra miseria o il malgoverno di qualche incapace
Tutto sfumava in un cielo sereno quando avevamo cent’anni di meno
Luce accecante ci entrava negli occhi e dipingeva di rosa il cammino
Gli sfruttatori, gli schiavi del vizio o i giustizieri di un vecchio ronzino
Li lasciavamo fuori dal treno
Quando avevamo cent’anni di meno
Sopra alle sponde di un lago di pane noi portavamo l’intero creato
Poi cantavamo canzoni all’amore
Nudi tra gli alberi ai bordi di un prato, paghi d’amore col cuore ripieno
Quando avevamo cent’anni di meno
Sotto alle stelle in un bar dentro casa senza deciderci ad andare a dormire
Noi volavamo su Marte o la Luna felici solo di starci a sentire
E credevamo a un domani sereno
Quando avevamo cent’anni di meno.
Songtekstvertaling
Liggend in het gras tussen de wilde bloemen
Verloren aan het vertellen van toekomstige fortuinen met de zintuigen vol verlangen naar leven
In je zak alleen oneindige hoop
En een oneindig vertrouwen in de borst
Toen we honderd jaar jonger waren
Toen een vrouw gemaakt was van mist en dauw van haar lippen
Vanuit die mond verspreidde het zich overal.
Hymnen voor de nieuwe geboorte van de dag
En haar haar ruikt naar hooi.
Toen we honderd jaar jonger waren
Duizend kanonnen verloren door een kus
We geloofden in vrede in de wereld
Gewoon een lieve glimlach, een blik
Allemaal omhelsd in een mooie rotonde
Zelfs bij de overstroming gaven we zijn Rem
Toen we honderd jaar jonger waren
Buiten de grenzen van een heldere horizon werden alleen ochtenden van vrede geboren
De honger, de kou, de vreselijke ellende of de slechte regering van sommigen die niet in staat zijn
Alles vervaagde in een heldere hemel toen we honderd jaar jonger waren.
Verblindend licht kwam in onze ogen en schilderde de weg Roze
De uitbuiters, de slaven van de Ondeugd of de burgerwachten van een oude rump
We lieten ze uit de trein.
Toen we honderd jaar jonger waren
Op de oevers van een meer van brood droegen we de hele schepping
Dan zouden we liefdesliedjes zingen
Naakt tussen de bomen aan de rand van een weide, betaal je met liefde met een opgezet hart
Toen we honderd jaar jonger waren
Onder de sterren in een bar in het huis zonder te besluiten om te gaan slapen
We vlogen naar Mars of de maan gelukkig om naar ons te luisteren
En wij geloofden in een heldere morgen.
Toen we honderd jaar jonger waren.