Pedro Aznar — Décimas songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Décimas" van Pedro Aznar.
Songteksten
De nuevo perdí la ruta
Navego por los desiertos
Camino por mares muertos
La noche entera se enluta
El sol se metió en su gruta
Los mares se hunden mojados
Yo soy un nervio de atados
Un llanto largo y profundo
No sé por qué me confundo
Con tus amores cansados
De noche muestra la luna
Su rostro alumbrado y triste
El cielo al fin se desviste
La muerte mece su cuna
Que al fin la mala fortuna
Se vaya a dormir un rato
Se quite traje y zapatos
Se olvide de mi existencia
Que yo frente a su sentencia
Declaro mi desacato
La vida es viaje fecundo
Si hay puentes hacia los otros
Volaste el que había en nosotros
Te fuiste por esos mundos
El frío cayó rotundo
Tu olvido mostró los dientes
No sabes cómo se siente
Temer este miedo mudo
Pasado el sueño a futuro
No sé vivir el presente
De noche muestra la luna
Su rostro alumbrado y triste
El cielo al fin se desviste
La muerte mece su cuna
Que al fin la mala fortuna
Se vaya a dormir un rato
Se quite traje y zapatos
Se olvide de mi existencia
Que yo frente a su sentencia
Declaro mi desacato
Songtekstvertaling
Ik heb de route weer gemist.
Ik zeil door de woestijnen.
Weg door Dode Zee
De hele nacht rouwt
De zon ging zijn grot in.
De zeeën zinken nat.
Ik ben een zenuw gebonden
Een lange, diepe kreet
Ik weet niet waarom ik in de war raak.
Met uw vermoeide liefdes
'S nachts laat het de maan zien
Zijn gezicht verlichtte en verdrietig.
De hemel is eindelijk uitgekleed
De dood is de wieg
Dat brengt eindelijk ongeluk.
Ga een tijdje slapen.
Pak en schoenen uit.
Vergeet mijn bestaan.
Dat ik zijn straf onder ogen moet zien.
Ik verklaar mijn minachting
Het leven is een vruchtbare reis
Als er bruggen zijn naar elkaar
Je hebt die ene in ons opgeblazen.
Je ging naar die werelden.
De kou viel.
Je vergeetachtigheid liet je tanden zien.
Je weet niet hoe het voelt.
Vrees deze doofstomme angst.
Voorbij de droom naar de toekomst
Ik weet niet hoe ik het heden moet leven.
'S nachts laat het de maan zien
Zijn gezicht verlichtte en verdrietig.
De hemel is eindelijk uitgekleed
De dood is de wieg
Dat brengt eindelijk ongeluk.
Ga een tijdje slapen.
Pak en schoenen uit.
Vergeet mijn bestaan.
Dat ik zijn straf onder ogen moet zien.
Ik verklaar mijn minachting