Paula Rojo — Un Recuerdo En El Olvido songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Un Recuerdo En El Olvido" van Paula Rojo.
Songteksten
Aquella brisa de verano
Siempre escondía algún romance una ilusión
Una forma de aprender sufriendo
Porque siempre preferimos lo imposible
Inalcanzable, los sueños
Yo te quería preguntar
Si era posible alcanzar el sueño
De dormirme junto a ti volar muy alto
Que el cielo nos espere
Y que me digas que me quieres susurrando
Pero no pude
Me faltaron fuerzas
Me quede muda al pensar
Que te podías reír de mi inexperiencia
De mi dolor
Fueron pocos testigos
Maldigo las dos palabras
Que hicieron de nuestra historia
Un recuerdo en el olvido
Cumplía yo los 18 y estrenaba vestido
No sabia con certeza si ya te habías ido
Busqué entre tus amigos, pero no te encontré
Y alguien se acercó y su aliento olía a ti
El perfume y ese acento que me hacían sonreír
Me pediste bailar y como tonta cedí
Y no pude
Me faltaron fuerzas
Me quede muda al pensar
Que te podías reír de mi inexperiencia
De mi dolor
Fueron pocos testigos
Maldigo las dos palabras
Que hicieron de nuestra historia
Un recuerdo en el olvido
Tres veranos después nos volvimos a encontrar
Ya todo había cambiado
Yo quiero aprender amando
Quise decirle que era tarde
Que cinco besos no compensan tanto daño
Pero no pude, me faltaron fuerzas
Quise dejarlo pasar y sonreír y bailar
Con él la última pieza
De mi dolor él nunca fue testigo
Por eso, entre otras cosas
Esta historia no es más
Que un recuerdo en el olvido…
Songtekstvertaling
Die zomerbries
Altijd een romance Verborgen. een illusie.
Een manier om te leren door te lijden
Omdat we altijd de voorkeur geven aan het onmogelijke.
Onbereikbaar, dromen
Ik wilde je iets vragen.
Als het mogelijk was om de droom te bereiken
Om naast je in slaap te vallen vlieg te hoog
Moge de hemel op ons wachten.
En zeg me dat je van me houdt terwijl ik fluister.
Maar ik kon het niet.
Ik miste kracht.
Ik was dom om te denken
Dat je kon lachen om mijn onervarenheid.
Van mijn pijn
Er waren weinig getuigen.
Ik vervloek de twee woorden
Wat maakte onze geschiedenis
Een herinnering in vergetelheid
Ik was 18 en ik was de jurk aan het openen.
Ik wist niet zeker of je al weg was.
Ik heb tussen je vrienden gezocht, maar ik heb je niet gevonden.
En er kwam iemand en zijn adem rook naar je.
Het parfum en dat accent dat me liet lachen
Je vroeg me ten dans en als een dwaas gaf ik toe
En ik kon het niet.
Ik miste kracht.
Ik was dom om te denken
Dat je kon lachen om mijn onervarenheid.
Van mijn pijn
Er waren weinig getuigen.
Ik vervloek de twee woorden
Wat maakte onze geschiedenis
Een herinnering in vergetelheid
Drie zomers later ontmoetten we elkaar weer.
Alles was al veranderd.
Ik wil leren door lief te hebben
Ik wilde je vertellen dat het laat was.
Die vijf kussen maken niet zoveel schade goed.
Maar ik kon het niet, ik miste kracht
Ik wilde het voorbij laten gaan en lachen en dansen
Met hem Het Laatste stuk
Van mijn pijn die hij nooit heeft gezien
Dat is onder andere de reden waarom
Dit verhaal is niet meer
Dat een herinnering in vergetelheid…