Paragon Of Beauty — Yonder Thy Primrose Path My Shuddered Face songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Yonder Thy Primrose Path My Shuddered Face" van Paragon Of Beauty.
Songteksten
Every night I open my poetic window-book
Retired upon subdued lime trees
Pondering over me and you to fail again
Untimely sympathy for shallow layers
It puzzles temptress, starry-eyed
Will o' the wisp, exiled jester-daffodil
I am an elegiac herdsman lost within a woodpecker’s stanza
Day by day I try to sow
Nothingness calls my name
Mankind — too blind
Yonder thy primrose path
And my shuddered face yellows with age
O venus-train, goodbye
Wayward play of gradual shades
Arclets fret over dogmas
(I long for) lavender-rivers
Clad in lavender blue
«Diversity is a motive wheel of life
and knowledge doesn’t forge ahead
While you curse your private mistakes.
Do you really want to die alone?»
Lullabies in scourging deserts
searching for a windswept dawn
Fettered hawks on barren fells
There are no hiding places
An opaque tangle of unbearable echoes
determines the soliloquies shining faintly
through dim corridors
No one can tell what I have felt…
What I will feel… where I might go…
For life has touched my promise path.
thy shuddered facelet
Songtekstvertaling
Elke avond open ik mijn poëtische etalage-boek
Verlaten door kalkhoudende bomen
Nadenken over mij en jou om weer te falen
Weinig sympathie voor oppervlakkige lagen
Het puzzelt verleidster, starry-eyed
Will o ' The wisp, verbannen nar-narcis
Ik ben een elegiac herdsman verloren in een specht stanza
Dag na dag probeer ik te zaaien
Het niets roept mijn naam.
De mensheid-te blind
Ginds thy primrose pad
En mijn huiveringwekkende gezicht geel met de leeftijd
O venus-trein, vaarwel
Een spel van geleidelijke schaduwen
Boogschutters maken zich zorgen over dogma ' s.
(I verlang naar) lavendel-rivieren
Geplateerd in lavendelblauw
"Diversiteit is een drijfveer van het leven
en kennis gaat niet vooruit
Terwijl jij je eigen fouten vervloekt.
Wil je echt alleen sterven?»
Slaapliedjes in geselde woestijnen
op zoek naar een winderige dageraad
Geketende haviken op onvruchtbare fells
Er zijn geen schuilplaatsen.
Een ondoorzichtige kluwen van ondraaglijke echo ' s
bepaalt de monoloog die licht schijnt
door dim corridors
Niemand weet wat ik voelde.…
Wat Ik zal voelen... waar ik heen zou kunnen gaan…
Want het leven heeft mijn pad geraakt.
uw huiveringwekkende facelet