Panopticon — Patient songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Patient" van Panopticon.
Songteksten
Alone.
Yet so many voices unceasingly chatter.
I awake behind window bars in a room so white.
Cold like melting frost in this summers night.
There is nothing that can hold my weight.
Nothing to slip around my neck to end this misery.
Not even the dignity of suicide is given to me.
Why can’t you all be fucking silent?
So I can think… the blinding light and the sterile smell comes over me.
Take this pill. Worship this god. Wear a smile. Lie to the world.
Everything is alright.
No, you can’t leave (Not until our pockets are full).
Scars run so deep.
A ghost of me is all you will see.
The burns from a rope I never tied.
The scars on wrists I never cut: Made by the life I didn’t want.
Healed by the life I would one day lead.
There is hope somewhere beneath all this death.
The final exhalation could be a newborn’s first breath.
Somewhere in the final resting place of a rotten old tree: Amanitas are growing.
This is where I will be.
A place where scars are beautiful.
Where sanity and insanity meet.
That is where I will be.
Songtekstvertaling
Alleen.
Maar zoveel stemmen praten onophoudelijk.
Ik werd wakker achter de tralies in een kamer zo wit.
Koud als smeltende vorst in deze zomernacht.
Er is niets dat mijn gewicht kan vasthouden.
Niets om rond mijn nek te glippen om deze ellende te beëindigen.
Zelfs de waardigheid van zelfmoord krijg ik niet.
Waarom kunnen jullie niet allemaal stil zijn?
Dus ik kan denken ... dat het verblindende licht en de steriele geur over me heen komen.
Neem deze pil. Aanbid deze god. Draag een glimlach. Liegen tegen de wereld.
Alles is in orde.
Nee, je kunt niet weg (niet totdat onze zakken vol zijn).
Littekens lopen zo diep.
Een geest van mij is alles wat je zult zien.
De brandwonden van een touw dat ik nooit gebonden heb.
De littekens op polsen die ik nooit heb doorgesneden, gemaakt door het leven dat ik niet wilde.
Genezen door het leven dat ik ooit zou leiden.
Er is hoop ergens onder al deze dood.
De laatste uitademing kan de eerste adem van een pasgeborene zijn.
Ergens in de laatste rustplaats van een rotte oude boom: Amanitas groeien.
Hier zal ik zijn.
Een plek waar littekens mooi zijn.
Waar gezond verstand en krankzinnigheid elkaar ontmoeten.
Daar zal ik zijn.