Our Time Down Here — Precognition songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Precognition" van Our Time Down Here.
Songteksten
Now through the blanket fog, now through the city, now comes the point of exasperation.
Now dead on the long rides out, now such a pity, now comes the point where the
reckoning began.
I can’t pretend I don’t reach out, abroad on tour too sore to shout.
I sleep in the isle, drift in and doubt. This loneliness eats my insides out.
Oh too tactile for comfort, dejection can be.
We lie alone in crowded rooms even.
The reds and greens in the melancholy, paint a selfish life which was not meant
for me.
How have I let this happen? How did I not see?
How did the rain drip through closed windows?
How far did you let him go, how far out at sea?
How sad, my life is just my bag of clothes.
I’m sick of the seconds, I’m sick of the hours. I was never this way,
not before the drought.
I tell myself some days I’m better without, when I lay to sleep at night it’s
all I think about.
But to feel your bones beside my bones, I would feel less alone.
Though when no one’s left, when nowhere is home, we live and die alone.
Songtekstvertaling
Nu door de mist, nu door de stad, komt nu het punt van ergernis.
Nu dood op de lange ritjes, nu zo jammer, nu komt het punt waar de
de afrekening begon.
Ik kan niet doen alsof ik niet reik, in het buitenland op tournee te pijnlijk om te schreeuwen.
Ik slaap op het eiland, zweef naar binnen en twijfel. Deze eenzaamheid vreet mijn ingewanden eruit.
Oh te tactiel voor comfort, dejectie kan zijn.
We liggen zelfs alleen in overvolle kamers.
De rooien en Groenen in de melancholie, schilderen een egoïstisch leven dat niet bedoeld was
voor mij.
Hoe heb ik dit kunnen laten gebeuren? Waarom heb ik het niet gezien?
Hoe kon de regen door gesloten ramen druppelen?
Hoe ver heb je hem laten gaan, hoe ver op zee?
Hoe triest, mijn leven is gewoon mijn tas met kleren.
Ik ben ziek van de SECONDEN, Ik ben ziek van de uren. Ik ben nooit zo geweest.,
niet voor de droogte.
Ik zeg tegen mezelf dat ik soms beter ben zonder, Als ik ' s nachts in slaap val is het
alles waar ik aan denk.
Maar om je botten aan mijn botten te voelen, zou ik me minder alleen voelen.
Maar als er niemand meer is, als nergens thuis is, leven we en sterven we alleen.