Orplid — Das Schicksal songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Das Schicksal" van Orplid.
Songteksten
Als von des Friedens heilgen Talen,
Wo sich die Liebe Kränze wand,
Hinüber zu den Göttermahlen
Des goldnen Alters Zauber schwand,
Als nun des Schicksals ehrne Rechte,
Die große Meisterin, die Not,
Dem übermächtigen Geschlechte
Den langen, bittern Kampf gebot;
Da sprang er aus der Mutter Wiege,
Da fand er sie, die schöne Spur
Zu seiner Tugend schwerem Siege,
Der Sohn der heiligen Natur;
Der hohen Geister höchste Gabe,
Der Tugend Löwenkraft begann
Im Siege, den ein Götterknabe
Den Ungeheuern abgewann.
Es kann die Lust der goldnen Ernte
Im Sonnenbrande nur gedeihn;
Und nur in seinem Blute lernte
Der Kämpfer, frei und stolz zu sein;
Triumph! die Paradiese schwanden,
Wie Flammen aus der Wolke Schoß,
Wie Sonnen aus dem Chaos, wanden
Aus Stürmen sich Heroën los.
Der Not ist jede Lust entsprossen,
Und unter Schmerzen nur gedeiht
Das Liebste, was mein Herz genossen,
Der holde Reiz der Menschlichkeit;
So stieg, in tiefer Flut erzogen,
Wohin kein sterblich Auge sah,
Still lächelnd aus den schwarzen Wogen
In stolzer Blüte Cypria.
Durch Not vereiniget, beschwuren
Vom Jugendtraume süß berauscht
Den Todesbund die Dioskuren,
Und Schwert und Lanze ward getauscht;
In ihres Herzens Jubel eilten
Sie, wie ein Adlerpaar, zum Streit,
Wie Löwen ihre Beute, teilten
Die Liebenden Unsterblichkeit.-
Die Klagen lehrt die Not verachten,
Beschämt und ruhmlos läßt sie nicht
Die Kraft der Jünglinge verschmachten,
Gibt Mut der Brust, dem Geiste Licht;
Der Greise Faust verjüngt sie wieder;
Sie kommt, wie Gottes Blitz, heran,
Und trümmert Felsenberge nieder,
Und wallt auf Riesen ihre Bahn.
Mit ihrem heilgen Wetterschlage,
Mit Unerbittlichkeit vollbringt
Die Not an Einem großen Tage,
Was kaum Jahrhunderten gelingt;
Und wenn in ihren Ungewittern
Selbst ein Elysium vergeht,
Und Welten ihrem Donner zittern —
Was groß und göttlich ist, besteht.-
O du, Gespielin der Kolossen,
O weise, zürnende Natur,
Was je ein Riesenherz beschlossen,
Es keimt’in deiner Schule nur.
Wohl ist Arkadien entflohen;
Des Lebens beßre Frucht gedeiht
Durch sie, die Mutter der Heroen,
Die eherne Notwendigkeit. -
Für meines Lebens goldnen Morgen
Sei Dank, o Pepromene, dir!
Ein Saitenspiel und süße Sorgen
Und Träum'und Tränen gabst du mir;
Die Flammen und die Stürme schonten
Mein jugendlich Elysium,
Und Ruh und stille Liebe thronten
In meines Herzens Heiligtum.
Es reife von des Mittags Flamme,
Es reife nun vom Kampf und Schmerz
Die Blüt am grenzenlosen Stamme,
Wie Sprosse Gottes, dieses Herz!
Beflügelt von dem Sturm, erschwinge
Mein Geist des Lebens höchste Lust,
Der Tugend Siegeslust verjünge
Bei kargem Glücke mir die Brust!
Im heiligsten der Stürme falle
Zusammen meine Kerkerwand,
Und herrlicher und freier walle
Mein Geist ins unbekannte Land!
Hier blutet oft der Adler Schwinge;
Auch drüben warte Kampf und Schmerz!
Bis an der Sonnen letzte ringe,
Genährt vom Siege, dieses Herz.
Songtekstvertaling
Als Talen genezen door vrede,
Waar de liefde kransen muur,
Over naar de maaltijden van de goden
De magie van de Gouden eeuw verdween.,
Zoals nu eervolle rechten van het lot,
De grote meester, de behoefte,
Het overweldigende geslacht
De lange, bittere strijd;
Toen sprong hij uit de wieg van zijn moeder.,
Daar vond hij haar, het mooie pad.
Op zijn deugdzame overwinning.,
De zoon van de Heilige natuur;
Het hoogste geschenk van de hoge geesten,
De deugd van de leeuwenkracht begon
In de overwinning een jongen van goden
De monsters vertrokken.
Het kan het genot zijn van de gouden oogst
Alleen gedijen in de zon;
En alleen geleerd in zijn bloed
De vechter om vrij en trots te zijn;
Triomf! The Paradise schwanden,
Als vlammen die uit de wolk schieten.,
Zoals zonnen uit Chaos, muren
Van Heroën Los Storm.
Elk plezier wordt geboren uit noodzaak.,
En gedijt alleen onder pijn.
Het liefste waar mijn hart van genoot,
De zoete charme van de mensheid;
Dus Rose, opgegroeid in een diepe vloed,
Waar geen sterfelijk oog zag,
Nog steeds lachend van de zwarte golven
In Trotse Bloei Cypria.
Verenigd door nood, opgeroepen
Bedwelmd door jeugdige dromen
The death bond the Dioscuri,
En zwaard en speer werden uitgewisseld.;
In haar hart ' s exultatie haastte zich
Ze, als een paar adelaars, om te ruziën,
Terwijl leeuwen hun prooi deelden,
De Liefdevolle Onsterfelijkheid.-
De pakken leren ons niet te verachten.,
Schaamte en glorie zullen je niet verlaten.
De kracht van de jongeren valt flauw,
Geeft moed aan de borst, licht aan de geest;
De oude vuist verjongt haar weer.;
Het komt, als de bliksem van God,
En bergen van rots.,
En wentelt op reuzen hun spoor.
Met uw heilige weer suggereert,
Met meedogenloosheid wel.
De tegenspoed op de grote dag,
Wat nauwelijks lukt eeuwen;
En wanneer in hun stormen
Zelfs een Elysium passeert,
En werelden beven met hun donder —
Wat groot en goddelijk is, is.-
O gij, speelkameraad van de Kolossenzen,
O wijze, boze natuur,
Wat ooit een enorm hart besloot,
Het ontkiemt alleen in je school.
Mogelijk is Arcadia ontsnapt.;
De vrucht van het leven bloeit
Door haar, de moeder van helden,
De ijzeren noodzaak. -
Voor mijn leven gouden morgen
Dank je, o Pepromene, voor jou!
Een strijkspel en zoete zorgen
En droom en tranen die je me gaf;
De vlammen en de stormen gespaard.
Mijn tiener Elysium,
En rust en stille liefde geboeid
In het heiligdom van mijn hart.
Het rijpheid van de middag vlam,
Het rijpt nu uit strijd en pijn.
De bloem op de grenzeloze Steel,
Net als de nakomelingen van God, dit hart!
Geïnspireerd door de storm, swing
Mijn geest van het leven opperste genot,
Verjong de deugden van de overwinning
Met weinig geluk op mijn borst!
Val in de heiligste stormen
Mijn kerkermuur,
En prachtige en vrije walle
Mijn geest naar het onbekende Land!
Hier bloedt vaak de Arend zwerm.;
Ook daar wachten vechten en pijn!
Tot de laatste ringen van de zon,
Gevoed door de overwinning, dit hart.