Opeth — When songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "When" van Opeth.
Songteksten
Red sun rising somewhere through the dense fog.
The portrait of the jaded dawn who had seen it all before.
This day wept on my shoulders.
Still the same as yesterday.
This path seems endless, body is numb.
The soul has lost its flame.
Walking in familiar traces to find my way back home.
So there I was.
Within the sobriety of the immortals.
A semblance of supernatural winds passing through.
The garden sighs, flowers die.
The gate was closed that day, but I was bound to carry on.
She could not see me through the windows.
In dismay, strangest twist upon her lips.
Graven face, she said my name.
Once inside I heard whispers in the parlour.
The gilded faces grin, aware of my final demise.
And I cried, I knew she had lied.
Her obsession had died, it had died.
When can I take you from this place?
When is the word but a sigh?
When is death our lone beholder?
When do we walk the final steps?
When can we scream instead of whisper?
When is the new beginning,
the end of this sad MADRIGAL.
Songtekstvertaling
De rode zon komt ergens op door de dichte mist.
Het portret van de afgestompte dageraad die het allemaal eerder had gezien.
Deze dag weende op mijn schouders.
Nog steeds hetzelfde als gisteren.
Dit pad lijkt eindeloos, het lichaam is gevoelloos.
De ziel heeft zijn vlam verloren.
Ik wandelde in bekende sporen om de weg terug naar huis te vinden.
Dus daar was ik.
Binnen de nuchterheid van de onsterfelijken.
Een schijn van bovennatuurlijke winden die passeren.
De tuin zucht, bloemen sterven.
De poort was die dag gesloten, maar ik moest doorgaan.
Ze kon me niet door de ramen zien.
In ontzetting, vreemdste draai op haar lippen.
Graven face, ze zei mijn naam.
Eenmaal binnen hoorde ik gefluister in de salon.
De vergulde gezichten grijnzen, zich bewust van mijn laatste ondergang.
En ik huilde, ik wist dat ze had gelogen.
Haar obsessie was dood, het was dood.
Wanneer kan ik je hier weghalen?
Wanneer is het woord slechts een zucht?
Wanneer is de dood onze enige toeschouwer?
Wanneer lopen we de laatste stappen?
Wanneer kunnen we schreeuwen in plaats van fluisteren?
Wanneer is het nieuwe begin,
het einde van deze trieste MADRIGAL.