Omnicide — White Roses Under a Blackened Sun songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "White Roses Under a Blackened Sun" van Omnicide.
Songteksten
A decrepit scenery lying before my eyes,
Withering as the sun’s slowly blackening,
Day by day. Hanging on the seventh cross,
Violent rays sear my skin, bloody sweat is dripping
From forehead to soil. A desolate desert draining mankind
And still white roses firmly bloom despite this cursed sun,
A wreath comely encircling my site of martyrdom.
Singular symbol of resistance to the blackened sun
Whose torturous shine eating away my anima.
Hope long unmasked as the sly plague (that) it is,
The mind: Burst in myriad pieces, not unlike
Faerie dust softly blowing away in a gentle breeze.
I embrace this laughter of madness that echoes
Through my weakened mind let it be my strength
Beneath this heaven so bleak.
I subject the mania
To bring clairvoyance
Where none is to be expected, so…
I abandon hope, the deceiver
I distrust reason, the belier
I subdue passion, the beguiler
My sore ideals
Summon the cynic,
Cultivate and harvest his wisdom and strength.
Wretch
My soul
To defy the wretched spawn,
So let the tempest come
Let it all just fade away
Sacrifice to cleanse a tainted sun. This path,
Guided by white roses, may have nothing to offer but blood, toil,
tears and sweat,
But at its end the world will bloom once more.
Never to affect me ever again, for better and worse.
And still white roses firmly bloom despite this cursed sun,
A wreath comely encircling my site of martyrdom.
Singular symbol of resistance to the blackened sun
White roses under a black sun
Songtekstvertaling
Een vervallen landschap dat Voor mijn ogen ligt,
Verwelken terwijl de zon langzaam zwart wordt,
Dag na dag. Hangend aan het zevende kruis,
Gewelddadige stralen sear mijn huid, bloederig zweet druipt
Van voorhoofd naar aarde. Een verlaten woestijn die de mensheid wegzuigt.
En toch bloeien witte rozen stevig ondanks deze vervloekte zon,
Een krans die mijn plaats van martelaarschap omringt.
Enkelvoudig symbool van weerstand tegen de zwarte zon
Wiens vreselijke glans mijn anima wegvreet.
Hope long ontmaskerd als de sluwe pest (dat) het is,
De geest: barst in talloze stukken, niet anders dan
Feeënstof waait zachtjes weg in een zachte bries.
Ik omarm dit gelach van waanzin dat echo ' s
Door mijn verzwakte geest laat het mijn kracht zijn
Onder deze hemel zo somber.
I subject the mania
Om helderziendheid te brengen
Waar er geen te verwachten is, dus…
Ik verlaat de hoop, de bedrieger.
Ik wantrouw de rede, de belier
I subdue passion, the beguier
Mijn pijnlijke idealen
Roep de cynicus op.,
Cultiveer en oogst zijn wijsheid en kracht.
Stakker
Mijn ziel
Om het ellendige gebroed te trotseren,
Dus laat de storm komen
Laat het allemaal verdwijnen
Offer om een vervuilde zon te reinigen. Dit pad,
Geleid door witte rozen, kan niets anders te bieden hebben dan bloed, zwoegen,
tranen en zweet,
Maar aan het einde zal de wereld weer bloeien.
Om me nooit meer te beïnvloeden, in goede en slechte tijden.
En toch bloeien witte rozen stevig ondanks deze vervloekte zon,
Een krans die mijn plaats van martelaarschap omringt.
Enkelvoudig symbool van weerstand tegen de zwarte zon
Witte rozen onder een zwarte zon