Ominous Grief — On the Shores of Endless Worlds songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "On the Shores of Endless Worlds" van Ominous Grief.
Songteksten
There he was floating, up in the air
Shrouded by a black cloak
In the moonlight I stood enchanted
Hearing no voice but the murmuring wind
A twisted finger pointing into darkness…
Then I saw a path lighten before me
Passing through the moonlit woods
I caught glimpses of running shadows
Among the trees and into the night
With my first step into this forbidden track
Words lost their meaning and voices had no sound
Colours were fading and the dead were to haunt
Dark majesties had returned from the grave
Hours were passing by but the night was standing still
Winds were of winter, the chill, I couldn’t feel
The moon was blood red, full and wide
From its soul possessing beauty I couldn’t hide
In eternal silence, lie myself to rest…
As sombre winds faded away
I found myself standing on a shore
Where the waves meet the silvery sands
And the night seems so peaceful, so it pretends
I saw a boat coming towards me
An empty boat sailing on its own
On the deep blue crystal waters
The waters that seemed depthless
And there I was sailing in the boat
Travelling across this gloomy ancient lake
I saw creatures' black shapes in the depths
Dancing, twisting, they must have been in pain
The silvery moon glow was spilling on the cold waters
I thought about the life I had left far behind
Driven forth from the life they think is beautiful
Who would have cared if I were dead or alive?
I fell asleep drowning in my thoughts
Nightmares haunted me in my restless sleep
When I opened my eyes, the boat was ashore
And then I looked around, I saw dreams had come true
On the shores of endless worlds…
Songtekstvertaling
Daar zweefde hij, in de lucht.
Gehuld in een zwarte mantel
In het maanlicht stond ik betoverd
Ik hoor geen stem, behalve de mompelende wind.
Een verdraaide vinger die naar de duisternis wijst…
Toen zag ik een pad licht voor mij
Door de bossen met maanlicht
Ik ving een glimp op van running shadows.
Tussen de bomen en de nacht
Met mijn eerste stap in dit verboden spoor
Woorden verloren hun betekenis en stemmen hadden geen geluid
De kleuren vervagen en de doden gaan spoken.
Duistere Majesteiten waren teruggekeerd uit het graf.
Uren gingen voorbij maar de nacht stond stil
De wind was van de winter, de kou, ik kon het niet voelen
De maan was bloedrood, vol en breed
Van zijn ziel die schoonheid bezit kon ik me niet verbergen
In eeuwige stilte, lieg ik om te rusten.…
Terwijl de sombere winden vervagen
Ik stond op een strand.
Waar de golven het zilveren zand ontmoeten
En de nacht lijkt zo vredig, dus doet het alsof
Ik zag een boot op me afkomen.
Een lege boot die alleen vaart
Op het diepblauwe kristalwater
Het water dat er ongezond uitzag.
En daar zeilde ik in de boot.
Reizen over dit sombere Oude Meer
Ik zag de zwarte vormen van wezens in de diepte.
Dansen, draaien, ze moeten pijn hebben gehad.
De Zilveren Maan straalde over het koude water.
Ik dacht aan het leven dat ik ver achter me had gelaten.
Voortgedreven uit het leven dat ze mooi vinden
Wie had het wat kunnen schelen als ik dood of levend was?
Ik viel in slaap, verdrinkend in mijn gedachten.
Nachtmerries achtervolgden me in mijn rusteloze slaap.
Toen ik mijn ogen opende, was de boot aan wal.
En toen keek ik rond, zag ik dromen uitkomen
Op de oevers van eindeloze werelden…