Олег Погудин — Мадам, уже падают листья songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Мадам, уже падают листья" van Олег Погудин.
Songteksten
На солнечном пляже в июне
В своих голубых пижама
Девчонка — звезда и шалунья —
Она меня сводит с ума.
Под синий berceuse океана
На желто-лимонном песке
Настойчиво, нежно и рьяно
Я ей напеваю в тоске:
«Мадам, уже песни пропеты»
Мне нечего больше сказать!
В такое волшебное лето
Не надо так долго терзать!
Я жду Вас, как сна голубого!
Я гибну в любовном огне!
Когда же Вы скажете слово,
Когда Вы придете ко мне?"
И, взглядом играя лукаво,
Роняет она на ходу:
«Вас слишком испортила слава.
А впрочем. Вы ждите… приду!..»
Потом опустели террасы,
И с пляжа кабинки свезли.
И даже рыбачьи баркасы
В далекое море ушли.
А птицы так грустно и нежно
Прощались со мной на заре.
И вот уж совсем безнадежно
Я ей говорю в октябре:
«Мадам, уже падают листья,
И осень в смертельном бреду!
Уже виноградные кисти
Желтеют в забытом саду!
Я жду Вас, как сна голубого!
Я гибну в осеннем огне!
Когда же Вы скажете слово?
Когда Вы придете ко мне?!"
И, взгляд опуская устало,
Шепнула она, как в бреду:
«Я Вас слишком долго желала.
Я к Вам… никогда не приду».
1930, Цоппот, Данциг
Songtekstvertaling
Op een zonnig strand in juni
In hun blauwe pyjama.
Stermeisje en minx —
Ik word gek van haar.
Onder de blauwe oceaan berceuse
Op geel-citroensand
Vol begeerte, zachtmoedig en ijverig
Ik zing voor haar in angst.:
"Madame, de liedjes zijn al gezongen"
Ik heb niets meer te zeggen!
In zo ' n magische zomer
Maak je geen zorgen.
Ik wacht op je als een blauwe droom!
Ik sterf in het vuur van de liefde.
Wanneer zeg je het woord,
Wanneer kom je naar mij toe?"
En, met een blik die sletterig speelt,
Ze laat het vallen als ze gaat.:
"Je bent te verwend door roem.
Echter. Wacht maar... Ik kom!.."
Toen waren de terrassen leeg.,
En de cabines werden genomen van het strand.
En zelfs vissersboten
Naar de verre zee.
En de vogels zijn zo verdrietig en teder
Ze namen afscheid bij zonsopgang.
En nu is het hopeloos.
Ik vertel het haar in oktober.:
"Mevrouw, de bladeren vallen al.,
En herfst in een dodelijk delirium!
Al een hoop druiven
Geel worden in een vergeten tuin!
Ik wacht op je als een blauwe droom!
Ik sterf in de herfstbrand.
Wanneer zeg je het?
Wanneer kom je naar mij toe?!"
En, neerkijkend vermoeid,
Ze fluisterde, alsof ze in een delirium was.:
"Ik wil je al te lang.
Ik ben voor jou... zal nooit komen."
1930 ' s, Zoppot, Danzig