Ola Magnell — Tomma tunnor songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Tomma tunnor" van Ola Magnell.
Songteksten
Jag reser mej och går ut ur maskernas ruin
Och vädrar ut min smak för ljuva livet
Jag tiger mej en ton i mödosam sordin
Jag lever men har tappat perspektivet
Jag slits mellan den jag är
Och vad dom har mej till
Du ser nog att jag rör min mun
Men aldrig vad jag vill
Vad jag vill vet jag bäst
Men i en värld där
Tomma tunnor skramlar mest
Jag är ställd av komplimanger och vacklar av kritik
Jag kånkar kring förgiftad last på vägen
Där alla tomma löften bakom nickedocksmimik
Gör mej så förstämd och så förlägen
Den som inte har ett mål
Kommer kanske ingenstans
Utan mål i munnen
Har man ändå ingen chans
Den som bullrar lyckas bäst
I en värld där
Tomma tunnor skramlar mest
På vägen ser jag mänskor utan pansar men som kan
Ta sej fram med enkla medel, kan det tyckas
Och jag begrundar orden «varken kvinna eller man
Blir förtryckt som inte låter sej förtryckas»
Förmyndare försmår oss
Om och om igen
«Ve det folk som inte
Tuktar sina styresmän»
Dom är störst men inte flest
Men kom ihåg att
Tomma tunnor skramlar mest
Jag drar mej in i skuggan av en vajande markis
Och dricker klokskap under björkens hängen
Men när jag hör min stämma har den blivit alltför vis
«Ljus som tänds av andra brinner aldrig länge»
Lånta fjädrar ger dej guld
Men ingen sagoskatt
Jag släpper ut maximerna
Som fyller upp min hatt
En fåfäng liten gest
I en tid när
Tomma tunnor skramlar mest
Jag vill reparera boningen och bygga mej en borg
Runt förståndet och kring tårarna på kinden
Jag vill tänka tanken klar, jag vill unna mej min sorg
Och lyssna till mitt vemod under linden
Och vi behöver inte
Följas åt i vått och torrt
Men «den väg du går allena
Leder bara bort»
Mot bitterhet och pest
I en värld där
Tomma tunnor skramlar mest
Och jag styr mot öppet vatten och vilar mej en vy
Och gråter ut för vågorna mot stranden
I skuggan av den gallergrind som tvingar mej att fly
Och bygga slott av galenguld i sanden
Men vart vi än må fly
Och var vi än gör halt
Ska vi finna samma
Gallergrindar överallt
Ett arvegods, en rest
Vad gör det att
Tomma tunnor skramlar mest
Songtekstvertaling
Ik sta op en kom uit de ruïne van de worm.
En ruik mijn smaak voor zoet leven
Ik hou een toon van zwaar verdriet
Ik leef nog maar ik ben mijn perspectief kwijt
Ik ben verscheurd tussen wie ik ben.
En waar ze me voor hebben.
Je kunt zien dat ik mijn mond aanraak.
Maar nooit wat Ik wil
Wat Ik wil Weet ik het beste
Maar in een wereld waar
Lege vaten rammelen het meest
Ik ben vervuld van complimenten en twijfel met kritiek.
Ik kan niet tegen vergiftigde lading op de weg.
Waar alle loze beloften achter nickedocksmimik
Maak me zo beschaamd en zo beschaamd
Degene die geen doel heeft
Misschien ga je nergens heen.
Zonder doel in de mond
Maak je geen kans?
Degene die lawaai maakt slaagt het best
In een wereld waar
Lege vaten rammelen het meest
Onderweg zie ik mensen zonder harnas maar wie kan
Ga met eenvoudige middelen verder, het kan lijken
En ik denk na over de woorden " noch vrouw noch man
Onderdrukt worden en zichzelf niet laten onderdrukken»
Bewakers verachten ons.
Keer op keer
Wee over hen, die de profeten van bedrog hebben beschuldigd !
Hun heersers kastijden»
Ze zijn de grootste maar niet de meest
Maar onthoud dat
Lege vaten rammelen het meest
Ik trek mezelf in de schaduw van een schommelende luifel
En drink wijsheid onder de hangers van berken.
Maar als ik mijn stem hoor is het te wijs geworden.
"Kaarsen die door anderen worden aangestoken branden nooit voor een lange tijd»
Geleende veren geven je goud
Maar geen sprookjeskat
Ik laat de maxims vrij.
Mijn hoed vullen
Een ijdel gebaar.
Op een moment dat
Lege vaten rammelen het meest
Ik wil deze plek repareren en een kasteel voor me bouwen.
Rond het gezond verstand en rond de tranen op de wang
Ik wil de gedachte helder denken, Ik wil mijn verdriet verwerken.
En luister naar mijn verdriet onder linden
En we hebben geen
Volg elkaar door dik en dun
Maar " het pad dat je alleen gaat
Leidt alleen weg»
Tegen bitterheid en Pest
In een wereld waar
Lege vaten rammelen het meest
En ik ga naar open water en rust me een uitzicht
En schreeuwen om de golven naar de kust
In de schaduw van de roosterpoort die me dwingt te ontsnappen.
En kastelen van galengold in het zand bouwen
Maar waar we ook mogen vluchten
En waar we ook heen gaan, Stop
Zullen we hetzelfde vinden?
Overal roosterpoorten
Een erfstuk, een overblijfsel
Wat maakt het dat
Lege vaten rammelen het meest