October Tide — Of Wounds To Come songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Of Wounds To Come" van October Tide.
Songteksten
Cast aside my will
Decomposing soul, abandoned and cold
Every step is a foot in the grave
Admitting the pain is too profound for the brave
I release you from my arms again
No, this is not my burden
Lifeless, always
Your words will remain
But your image, a crooked frame
With a mind like seasons, there’s no chance for reason
The withering brings promise of dichotomy
Reflections of what I’ve done, our requiem
The horizon is a reminder, of wounds to come
The smoke will lead you home
If I could only burn
The words I’ve yet to learn
I saw the light in the sky
We weren’t always so blind to the lies, devouring life
When the last star falls, who’s to blame
For the eternal night, of wishes reclaimed?
The dawn of a new day, same faces, new pain
To carry on would be insane
I release you from my arms again
No, this is not my burden
Close your eyes and breath
Time to leave, this will be the end
Where do I begin?
This was a mistake, I have nothing to say
Your pain is well deserved
I’ve lived and loved, and all I’ve learned
(We can) We can only promise to burn
Marvel at the bridges flame, wonder why they never came
End of all
They consider the body a temple
Tear down the walls
The horizon is a reminder, of wounds to come
Songtekstvertaling
Werp mijn wil opzij.
Ontbindende ziel, verlaten en koud
Elke stap is een voet in het graf.
Toegeven dat de pijn te diep is voor de dapperen
Ik bevrijd je weer uit mijn armen.
Nee, Dit is niet mijn Last.
Levenloos, altijd
Uw woorden zullen blijven
Maar je beeld, een scheef frame
Met een geest als seasons, is er geen kans voor rede.
De verdroging brengt de belofte van dichotomie.
Reflecties van wat ik heb gedaan, ons requiem
De horizon is een herinnering aan de komende wonden.
De rook zal je naar huis leiden.
Kon ik maar branden.
De woorden die ik nog moet leren
Ik zag het licht in de lucht
We waren niet altijd zo blind voor de leugens, het leven verslinden
Als de laatste ster valt, wie is de schuld
Voor de eeuwige nacht, van de wensen die teruggewonnen worden?
De dageraad van een nieuwe dag, dezelfde gezichten, nieuwe pijn
Doorgaan zou krankzinnig zijn.
Ik bevrijd je weer uit mijn armen.
Nee, Dit is niet mijn Last.
Sluit je ogen en adem.
Tijd om te vertrekken, dit zal het einde zijn.
Waar moet ik beginnen?
Dit was een vergissing, ik heb niets te zeggen.
Je pijn is verdiend.
Ik heb geleefd en liefgehad, en alles wat ik geleerd heb
We kunnen alleen beloven om te branden
Verbaas je over de vlam van de bruggen, vraag je af waarom ze nooit kwamen
Einde van alles
Ze beschouwen het lichaam als een tempel.
De muren afbreken
De horizon is een herinnering aan de komende wonden.